ทางสายใบไม้ร่วง บทที่๕ (ต่อ) ๕(๕),๕(๖)

             คุณย่าของน้องเพลินที่จำต้องเดินมาส่งด้วย ยิ้มกว้างอย่างจำใจให้ธนู คงเป็นครั้งแรกกระมังที่ธนูได้เห็นยิ้มกว้างๆจากคุณย่า เด็กน้อยถึงกับแปลกใจหันไปมองข้างหลัง คุณย่าของน้องเพลินยิ้มกว้างๆให้ใครกันนะ ยิ้มให้ปู่หรือพี่ใจหรือเปล่าก็ไม่รู้ ในเมื่อไม่แน่ใจว่ายิ้มกว้างให้ใคร ธนูจะยิ้ม "แรงๆ" ตอบไปก็ไม่กล้า จึงได้แต่ยิ้มอ่อนกลับไป

            เด็กน้อยยอมรับกับตัวเองว่าตั้งแต่เกิดมาเพิ่งจะยิ้มอ่อนเป็นกับเขาก็จากที่นี่นี่เอง