อ่านหน่อยได้ไหมครับ ผมขอร้อง คุณอาจจะเป็นคนที่ช่วยชีวิตคุณลุงคนนี้ไว้เลยก็ได้

สวัสดีครับ ขอบคุณที่สละเวลามาอ่าน
นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเข้ามาตั้งกระทู้ใน pantip
เหตุผลเพราะว่า "ผมไม่รู้จะช่วยคุณลุงคนนี้ยังไง"

    ผมอยู่จ.สุพรรณครับอายุ 20 เป็นคนบ้านนอก ใกล้จากตัวเมือง  และวันนี้ไปปฏิบัติธรรม(วิถีอนุตรธรรม)ในตัวเมืองสุพรรณครับ ผมก็อยู่ในสถานธรรมตลอด ตั้งแต่เช้าจนกระทั่งประมาณ 4โมงเย็น ผมก็ออกไปซื้อน้ำดื่มกับขนม กะว่าจะไปกินที่ริมคลอง ซึ่งห่างจากสถานธรรมประมาณ 100 เมตร พอไปถึงริมคลอง ผมก็เจอคุณลุงคนนึงนั่งมองคลองอยู่ ผมก็เข้าไปนั่งด้วย ซึ่งปกติผมไม่เคยเข้าไปนั่งกับคนแปลกหน้าแบบนี้มาก่อน แต่ไม่รู้ครั้งนี้ทำไมอยากเข้าไปนั่งกับลุง  
ผมทักลุง และผมยื่นโอริโอ้ให้ลุงกิน ลุงแกก็บอกว่าขอบใจมาก ครั้งแรกที่ผมเห็นหน้าลุง แค่ผมเห็นแววตาของลุงผมก็สัมผัสได้เลยครับว่าเขากำลังเศร้า
แววตาของลุงแดงๆหน่อยๆ เหมือนร้องไห้อะครับ ผมก็ไม่กล้าพูดไม่กล้าถามอะไรมาก และผมก็ถามว่า " ลุงเป็นคนแถวนี้ปะครับ? "
    
*** และหลังจากนี้ก็เป็นเหตุผลที่ทำให้ผมอยากช่วยลุงคนนี้มากมาก เพราะคุณลุงเล่าให้ผมฟังว่าทำไมถึงได้มานั่งอยู่ตรงนี้ ***
    ลุงแกชื่ออู๊ด อายุ52 เป็นคน จ.หนองคาย เมียตาย ลูกหนีตามแฟนไป ลุงแทบไม่มีความรู้เลยเพราะเรียนน้อย อ่านเขียนแทบไม่ได้เลย มีกระเป๋าหิ้วเก่าๆใบนึง มีเสื้อผ้าของใช้เล็กน้อยในกระเป๋า ลุงไม่มีเงินติดตัวสักบาทเลยครับ ลุงบอกว่าที่หนองคายลุงไม่มีงานทำ ลุงเลยมาหางาน ลุงเคยเป็นรปภ.ในกทมครับ แต่ด้วยค่าจ้างมาหักลบกับค่ากินแล้วลุงก็ไม่เหลืออะไร กลางคืนอดหลับอดนอน ลุงเลยออก และไปหางานในจ.นครปฐม ลุงบอกว่าอยู่นครปฐมหลายวันแต่ยังหางานไม่ได้เลย ลุงนอนที่ขนส่ง อาบน้ำในปั้ม ยุงก็เยอะ ลุงง่วงมากและก็หลับไม่ได้ ยุงกัดตลอดเลย และก็มีคนมาบอกลุงว่าไปสุพรรณสิมีงานเยอะแยะ ลุงเลยตัดสินใจมาที่สุพรรณครับ
ลุงบอกว่า ลุงมาสุพรรณตั้งแต่วันที่ 4/6/2559 แล้ว จนวันนี้ก็ 12/6/2559 ก็ 8วันในสุพรรณแล้วแหละครับลุงยังหางานไม่ได้ เงินก็ไม่มีแล้ว ลุงลำบากมากจริงๆครับ ผมแค่ฟังน้ำตาผมก็จะไหลตลอดเลยครับ ลุงขอข้าววัดกิน วัดโน้นบ้างวัดนี้บ้าง วันนึงได้กินแค่มื้อเดียว อยู่คนเดียวเร่ร่อนไม่รู้ว่าชีวิตข้างหน้าจะเป็นไปยังไงเลยครับ  ผมอยากช่วยลุงมาก แต่ผมไม่รู้จะช่วยยังไงครับ ผมบอกลุงว่า เดียวผมกลับมานะครับ ผมไปเอาข้าวห่อ น้ำขวดใหญ่ นม2กล่องน้ำผลไม้กล่องนึงและก้ซอฟเฟลกันยุงที่เป็นขวดมาให้ลุง ลุงขอบคุณผมมาก และผมก็ให้เงินลุง 500 และผมก็บอกว่า ผมสงสารลุงผมอยากช่วยลุงจริงๆ แต่ผมไม่รู้จะช่วยยังไง ผมคงทำได้เท่านี้ ลุงจับมือผม และพูดว่าขอบใจมากไอหนู เป็นคำขอบคุณจากใจจริงๆผมรู้ น้ำตาลุงคลอเบ้า ผมก็ด้วย ตอนนี้ที่ผมพิมพ์อยู่
ผมคิดถึงลุงมาก ผมร้องไห้ ผมเห็นคนลำบากขนาดนี้แต่ผมกลับทำไรช่วยอะไรไม่ได้เลย ผมอยากช่วยลุง .........แต่ผมไม่รู้จะช่วยยังไงจริงๆ    
   ตอนนั้นผมขอเบอร์โทรศัพท์ลุง เพราะผมกะว่าเดี๋ยวผมจะช่วยลุงหางาน แต่ลุงไม่มีโทรศัพท์ครับ ทางที่ผมจะช่วยได้มันยิ่งน้อยลงทุกที ผมบอกว่าเดียวเย็นวันอังคารผมจะไปสถานธรรมอีก และบอกลุงว่าเดียวผมจะมาหาลุงที่ตรงนี้อีก ลุงบอกว่าเดี๋ยวลุงจะมานั่งตรงนี้นะ  และวันอังคารที่จะถึงนี่แหละครับ อีก2วัน ตอนนี้ผมพยายามหางานในเวปต่างๆที่ไม่ต้องใช้วุฒิ งานที่ลุงพอจะทำได้มีที่พัก มีอาหารให้ ลุงบอกว่างานอะไรก็ได้ ลุงมีแรง ลุงใช้แรงแลกเงินได้ ลุงเป็นคนงานก่อสร้างมาก่อน ลุงทำงานก่อสร้างได้ เผื่อว่าผมจะช่วยลุงได้ วันอังคารที่จะถึงนี้ผมจะได้ไปบอกลุง ลุงบอกว่าลุงคงอยู่แถวนั้นเพราะลุงไม่มีที่จะไป เป็นคำพูดที่ทำให้ผมสะเทือนใจจริงๆครับ
***ผมขอคำแนะนำหน่อยได้ไหมครับ ผมรู้ว่าคุณก็อยากช่วยลุงเหมือนกัน***

(ถ้ามีงานที่พอจะให้ลุงไปทำได้โทรมาหาผมนะครับ 096-3149600 ขอบคุณนะครับ ขอบคุณจริงๆ)