ขอบอกไว้ก่อนว่า แม่กับพ่อเรา ได้เลิกลากันตั้งแต่เรายังเด็ก   พอเรา3ขวบ ก็ทิ้งให้เราอยู่กับ ตา ยาย แต่แม่เราส่งเงินมาให้อย่างเดียว พ่อไม่ค่อยส่งเสียอะไร มีแม่กับน้าช่วยส่งเสียเรากับพี่เราได้เรียนหนังสือ จนตอนนี้เราอายุจะ18แล้ว แม่เราเพิ่งกลับมาอยู่ด้วย นับดูแล้วเราห่างจากแม่เรา 15 ปี เรารู้สึกรักยายกับตาเรามากกว่าแม่ของเรา แม่เราลำบากเลยกลับมาอยู่ด้วย แล้วเปิดร้านขายของ เราในฐานะลูกต้องช่วยบ้างตามกำลัง แต่เราทะเลาะกับแม่บ่อยๆเพราะ แม่ไม่เข้าใจเราเลย แม่ตีเราเหมือนเราอายุ 5 6 ขวบ ทำให้จากที่เรารู้สึกไม่รักแม่ เฉยๆ ตอนนี้เริ่มไม่อยากอยู่ใกล้ ไม่อยากเห็นหน้า จากชีวิตวัยรุ่นปกติทั่วไปของเรา มันเปลี่ยนไป พอแม่กลับมา เราอยากออกจากบ้านมาก แม่เราบอกว่าถ้าดีขึ้นก็จะกลับไปอยู่กับแฟนใหม่แม่เรา ซึ่งเราก็คิดว่า จะกลับมาทำไม ให้ชีวิตเราเปลี่ยนไปแบบนี้ เราร้องไห้ทุกวันแต่ไม่มีใครรู้ การเรียนเราตกลง จากเรียนดีมากตอนนี้ปานกลาง ทั้งเครียดเรื่องสอบเข้ามหาลัย เรื่องอนาคต เราคิดว่าเราต้องหาตังเรียนเอง แต่แม่ก็ดี ซื้อมือถือให้เรา ให้ตังใช้ แต่เราแค่รู้สึกไม่รักแม่ เวลาแกให้ช่วยเราจะทำแบบไม่เต็มใจ เรารู้สึกว่า ทำไมเราต้องทำให้เขา... เราเห็นแก่ตัวเกินไปหรือเปล่า
#เราอยากเปลี่ยนความคิด
#ไม่อยากรู้สึกไม่เต็มใจเวลาคุยกับแม่ หรือ ทำอะไรให้แม่
#มันรู้สึกว่าแม่เป็นคนอื่นไปเลย
#เหมือนเราไม่มีพ่อแม่เหมือนคนอื่น
#เราควรทำยังไง
#ขอบคุณล่วงหน้านะคะ
ปล. เราอยากสอบเข้าหมอ เราไม่อยากคิดมาก อยากมีสมาธิอ่านหนังสือมากกว่านี้