จขกท. มีความเครียดเป็นอย่างมากกับการฝึกงานครั้งนี้ค่ะ เริ่มต้นบริษัทที่เราอยากฝึกเราวาดฝันไว้ต้องเป็นที่นี้เท่านั้นนะคะ
ห้ามค่ะห้าม ห้ามเป็นที่อื่น
แล้วฝันนั้นค่ะ ก็กลายเป็นจริง อโลฮาาา
เราปลื้มปริมตื้นเต้นมาก
ครึ่งเช้า วันแรกทุกอย่างโอเคดีงามพระรามแปดมากค่ะ ครึ่งบ่ายความเศร้าแบบดาวเสาร์เข้าครอบง่ำ เราแยกฝึกกับเพื่อนค่ะ
( ไปกัน2คน) เสียใจในแบบยิ้มสู้
"หนูโอเคค่ะพี่ ไม่ต้องห่วงเราแยกฝึกกันได้" ความเศร้าอัพตัวเองเป็นเลเวล10
เพื่อนจะได้อยู่ไซต์งาน ส่วนตัวเรานั้นนั่งเฝ้าที่ออฟฟิศ คืออะไรอ่าาาา ทำไมไม่เข้าใจจริงๆ
ก็ปลอบใจตัวเองกันไปคืนหนึ่ง
คิดไว้พรุ่งนี้ต้องดีกว่าเก่า ต้องดีกว่าเก่า
ต้องดีกว่าเมื่อวาน
อยู่ออฟฟิศ อยู่กับเพื่อนต่างมหาวิทยาลัย1คน
นิสัยดีน่ารักมีความเข้ากันได้สูงมากรู้สึกดีมาก
แต่เดี๋ยวก่อนนางฉลาดมากจะฉลาดเกินไปแล้วนะเฮ้ยยยยยยย รอสมองฉันประมวลผลบ้างสิคะ เวลาเพื่อนถามคำถามที เรานี่ต้องปลุกประสาทตั้งแต่ปลายเท้ายันโคนผมเลยค่ะ คือเพื่อนจะถามแอดวานซ์มาก
ใช้ศัพท์ทางการได้คล่องมากจนเราตกใจ ทำไมเราโง่ขนาดนี้ เรานั่งทบทวนตัวเอง
อ๋อ เรายังไม่ได้เรียนวิชาที่เรากำลังใช้
ในการฝึกงานอยู่นั้นเอง นั้นไงน่านนนนนนนนชีวิตเริ่มยากแล้ว ตัวสำคัญก็ดันยังไม่ได้ลง ทำไงหล่ะ ก็หามาอ่าน วนไปค่ะ
เวลาเค้าพูดกันนี้ก็จดศัพท์ มาร์คไว้
แล้วหาคำแปล ทำทั้งวัน ในสมุดมีแต่คำศัพท์
แต่ความนอยด์ก็ยังไม่จบ เมื่อเพื่อนฉลาดมาก
ความฉลาดก็ไปเตะเบ้าตาของพี่เลี้ยง นั้นไง
ความไม่เท่าเทียมจึงบังเกิด
พี่เล่นไม่สนใจเราเลยค่ะ อารมณ์แบบตามมีตามเกิดเพราะเรานั้นตามไม่ทัน เราจะเงียบฟังเวลาที่พี่พูดแล้วประมวลผลว่าอ๋อมันเป็นแบบนี้ๆ แบบนั้นๆ
แต่เพื่อนโต้ตอบได้ทุกอย่างทุกอย่างจริงๆ
(คือเรายังไม่ได้เรียนวิชานี้ เราก็พยายามตามให้ทันไม่รู้ก็ถามๆๆ เหมือนเราเริ่มหนึ่ง แต่เพื่อนมีพื้นมาแล้วเพื่อนก็เข้าใจว่า ตอนนี้กำลังถึงไหนๆ ก็พูดกันรู้เรื่องเข้าใจ ในขณะที่เรายังไม่รู้เลยว่ากำลังพูดถึงอะไร พอเราจะถามก็กลายเป็นว่าพี่เค้าต้องมานั่งอธิบายยาวกลายเป็นว่าเราไปขัดจังหวะพี่เค้าอีก เศร้าอะ)
พักหลังมาพี่แบ่งแยกชัดเจนมากค่ะ
ว่าเค้าไม่ได้สนใจเรา
แต่คือถ้าเราถามเค้าก็ตอบ เรารู้สึกเสียใจนะ ว่า เอ้อ เราก็พยายามเรียนรู้ให้ไวให้เข้าใจพยายามเชื่อมโยงที่พี่เค้าพูดที่เพื่อนพูด แต่
ทำไมต้องปฏิบัติกับเราต่างจากเพื่อนมาก
มากจริงๆ เรามานั่งทบทวนว่านี้เริ่มต้นได้2อาทิตย์เองนะ แล้วอีก1เดือนครึ่งหล่ะ
เราไม่ถูกจมไปกับพื้นบริษัทเลยหรอ
เราไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้
เราไม่เข้าใจว่าเราต้องปรับตัวเช่นไรกับสถานการณ์แบบนี้ แล้วเราควรเคารพพี่ๆต่อไปมั้ย ฝันหวานในที่ฝึกงานเราพังตั้งแต่เริ่มเลยค่ะ มันแย่มากจริงๆนะ
ขอบคุณที่มาอ่านปัญหาของเรานะคะ
ฝันร้าย ณ ที่ฝึกงาน
ห้ามค่ะห้าม ห้ามเป็นที่อื่น
แล้วฝันนั้นค่ะ ก็กลายเป็นจริง อโลฮาาา
เราปลื้มปริมตื้นเต้นมาก
ครึ่งเช้า วันแรกทุกอย่างโอเคดีงามพระรามแปดมากค่ะ ครึ่งบ่ายความเศร้าแบบดาวเสาร์เข้าครอบง่ำ เราแยกฝึกกับเพื่อนค่ะ
( ไปกัน2คน) เสียใจในแบบยิ้มสู้
"หนูโอเคค่ะพี่ ไม่ต้องห่วงเราแยกฝึกกันได้" ความเศร้าอัพตัวเองเป็นเลเวล10
เพื่อนจะได้อยู่ไซต์งาน ส่วนตัวเรานั้นนั่งเฝ้าที่ออฟฟิศ คืออะไรอ่าาาา ทำไมไม่เข้าใจจริงๆ
ก็ปลอบใจตัวเองกันไปคืนหนึ่ง
คิดไว้พรุ่งนี้ต้องดีกว่าเก่า ต้องดีกว่าเก่า
ต้องดีกว่าเมื่อวาน
อยู่ออฟฟิศ อยู่กับเพื่อนต่างมหาวิทยาลัย1คน
นิสัยดีน่ารักมีความเข้ากันได้สูงมากรู้สึกดีมาก
แต่เดี๋ยวก่อนนางฉลาดมากจะฉลาดเกินไปแล้วนะเฮ้ยยยยยยย รอสมองฉันประมวลผลบ้างสิคะ เวลาเพื่อนถามคำถามที เรานี่ต้องปลุกประสาทตั้งแต่ปลายเท้ายันโคนผมเลยค่ะ คือเพื่อนจะถามแอดวานซ์มาก
ใช้ศัพท์ทางการได้คล่องมากจนเราตกใจ ทำไมเราโง่ขนาดนี้ เรานั่งทบทวนตัวเอง
อ๋อ เรายังไม่ได้เรียนวิชาที่เรากำลังใช้
ในการฝึกงานอยู่นั้นเอง นั้นไงน่านนนนนนนนชีวิตเริ่มยากแล้ว ตัวสำคัญก็ดันยังไม่ได้ลง ทำไงหล่ะ ก็หามาอ่าน วนไปค่ะ
เวลาเค้าพูดกันนี้ก็จดศัพท์ มาร์คไว้
แล้วหาคำแปล ทำทั้งวัน ในสมุดมีแต่คำศัพท์
แต่ความนอยด์ก็ยังไม่จบ เมื่อเพื่อนฉลาดมาก
ความฉลาดก็ไปเตะเบ้าตาของพี่เลี้ยง นั้นไง
ความไม่เท่าเทียมจึงบังเกิด
พี่เล่นไม่สนใจเราเลยค่ะ อารมณ์แบบตามมีตามเกิดเพราะเรานั้นตามไม่ทัน เราจะเงียบฟังเวลาที่พี่พูดแล้วประมวลผลว่าอ๋อมันเป็นแบบนี้ๆ แบบนั้นๆ
แต่เพื่อนโต้ตอบได้ทุกอย่างทุกอย่างจริงๆ
(คือเรายังไม่ได้เรียนวิชานี้ เราก็พยายามตามให้ทันไม่รู้ก็ถามๆๆ เหมือนเราเริ่มหนึ่ง แต่เพื่อนมีพื้นมาแล้วเพื่อนก็เข้าใจว่า ตอนนี้กำลังถึงไหนๆ ก็พูดกันรู้เรื่องเข้าใจ ในขณะที่เรายังไม่รู้เลยว่ากำลังพูดถึงอะไร พอเราจะถามก็กลายเป็นว่าพี่เค้าต้องมานั่งอธิบายยาวกลายเป็นว่าเราไปขัดจังหวะพี่เค้าอีก เศร้าอะ)
พักหลังมาพี่แบ่งแยกชัดเจนมากค่ะ
ว่าเค้าไม่ได้สนใจเรา
แต่คือถ้าเราถามเค้าก็ตอบ เรารู้สึกเสียใจนะ ว่า เอ้อ เราก็พยายามเรียนรู้ให้ไวให้เข้าใจพยายามเชื่อมโยงที่พี่เค้าพูดที่เพื่อนพูด แต่
ทำไมต้องปฏิบัติกับเราต่างจากเพื่อนมาก
มากจริงๆ เรามานั่งทบทวนว่านี้เริ่มต้นได้2อาทิตย์เองนะ แล้วอีก1เดือนครึ่งหล่ะ
เราไม่ถูกจมไปกับพื้นบริษัทเลยหรอ
เราไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้
เราไม่เข้าใจว่าเราต้องปรับตัวเช่นไรกับสถานการณ์แบบนี้ แล้วเราควรเคารพพี่ๆต่อไปมั้ย ฝันหวานในที่ฝึกงานเราพังตั้งแต่เริ่มเลยค่ะ มันแย่มากจริงๆนะ
ขอบคุณที่มาอ่านปัญหาของเรานะคะ