แบบว่าถามหาสาระจากโพสนี้ตอบเลยว่าไม่มีนะคะเพราะมันเป็นเรื่องของความรักล้วน เป็นประสบการณ์ตรงจากเจ้าของโพสนะคะและนี่ก็เป็นโพสแรกของเราถ้าอ่านไปแล้ว งง ไม่เช้าใจต้องขอโทษด้วยนะคะ เรื่องก็มีอยู่ว่าเราได้รู้จักรผู้ชายคนนึง ซึ่งผู้ชายคนนี้เป็นรุ่นน้องของพี่เราพี่ชายเรานั้นเป็นนักศึกษามหาลัย ส่วนรุ่นน้องพี่เราคนนี้นั้นเป็นเด็กม.6 ที่เตรียมเข้ามหาลัยซึ่งบ้านเค้านั้นอยู่ต่างจังหวัด ปัจจุบันอยู่หอพัก แต่พี่ชายเราเห็นว่าที่บ้านมีห้องว่างเลยให้เค้ามาอยู่ที่บ้านด้วย เพราะปกติที่บ้านเราก็จะมีเพื่อนพี่เรามาเช่าห้องอยู่เป็นประจำ บ้านเราไม่ใช่หอพักนะ แต่เป็นบ้านพักปกติละแต่มันเป็นบ้านแฝดมีหลายห้องเพื่อนพี่เราคนอื่นๆๆที่เข้ามาอยู่ด้วยนะ เราไม่มีปัญหาเลยถึงแม้เราจะเป็นผู้หญิงคนเดียวในบ้าน ออเรามีพี่ชายสีคน เราเป็นน้องสุดท้องคนที่ห้าผู้หญิง แต่กับนายคนนี้แค่มาวันแรกก็เกิดปัญหาเป็นอะไรที่เราไม่ถูกชะตาเอามากๆๆ วันแรกที่นายคนนี้มาอยู่บ้านเรา คือเราไปเรียน ออเราอยู่ม.4 นะตอนนั้น ตอนนี้เราเรียนจบมหาลัยละนะคะ ตอนเย็นกลับจากเลิกเรียนจะเข้าบ้านเราลืมเอากุญแจไปด้วยไม่มีกุญแจรั้วไขเข้าบ้านเราเลยปีนรั้วบ้าน แต่ตอนที่กำลังปีนจ้า ค้างอยู่บนรั้วบ้านตัวก็มีผู้ชายคนนึง ตัวสูงๆๆขาวๆๆหล่อๆๆหน้าตาดี เหมือนพระเอกเกาลีจ้า คือเราชอบดูซีรี่อะนะ เดินออกมาจากบ้านเราและโวยวายว่าเราเป็นขโมยจะเข้าบ้านคนอื่นเราก็บอกว่าเราอยู่บ้านนี้ เราเป็นเจ้าของบ้านนี้เราก็ถามแล้วนายเป็นใครทำไมมาอยู่บ้านเรา คือเถียงกันอยู่นานมากๆๆนานมากจริงๆๆจนเราเดินไปหยิบรูปให้ดูว่าเราเป็นน้องสาวบ้านนี้ และเรากห็ได้ความว่านายคนนั้นชื่อ ขอแทนว่า M นะ เป็นเพื่อนพี่เราที่จะย้ายมาอยู่ด้วยกันและเพิ่งย้ายมาวันนี้ และความนิสัยไม่ดีกับปากไม่ดีของนายคนนี้ยังไม่หมดนะ หลังจากที่รู้จักรกันแล้วว่านาย M ใครมาจากใหน ความซวยก็มีอีกคือนาย M ได้อยู่ห้องที่ติดกับห้องเรา พอนาย M เสร็จก็เดินมานั่งที่ห้องนั่งเล่นตรงที่เรา นั่งดูซีรี่เกาหลีอยู่ก่อนแล้ว
M : ก็พูดว่า คิดว่าเราเป็นคนใช้บ้านนนี้ เพราะเห็นมีแต่คนหน้าตาดีๆๆอยู่บ้านนี้ไม่คิดว่าจะมีคนหน้าตาขี้เหล่แบบเราอยู่ด้วย
เรา : ตอนนั้นโมโหนะ แต่ไม่อยากพูดด้วย
M: อ้าวชอบดูซี่รี่น้ำเน่าหรอ เพ้อฝัน ไร้สาระ ขี้เหร่แล้วไม่เจียม ไม่เห็นมีอะไรสนุกเลย ผู้หญิงก็ชอบพากันบ้า
ตอนนั้นเราไม่ทนแล้วจ้า ผีเสื้อสมุทรเข้าสิง โวยซิครับรออะไร เราโวยกลับทันทีนี่นายเรารู้จักรกันยังไม่ถึงวันเลย นายเป็นใครถึงกล้ามาว่าเรา ใครขี้เหล่นายนั้นละขี้เหล่แล้วไม่เจียม (ความจริงเค้าหน้าตาดีนะ หล่อนะ) และปากนะทำไมมันเสียแบบนี้ขยะเยอะไปใหน
M : เรียกใครนาย เราเป็นพี่เทอนะ ห่างกันสองปีพี่ชายเทอบอกหมดแล้วละ
เราก็ได้แต่หงุดหงิดและเดินขึ้นห้องไปดูซีรี่ต่อ และพอตกเย็นความซวยยังไม่หมดมันก็มาอีกความซวยไฟดับซึ่งเราเป็นคนกลัวความมืด ไม่ชอบอยู่ใคความมืด เราเลยต้องเดินไปที่เคาะห้อง M เพราะตอนนี้ที่บ้านไม่มีคนอยู่เลย เราะเคาะห้อง M นานมากก็ไม่มีคนมาเปิดจนเราจะเดินกลับห้องเราละ M เปิดแต่เรายังไม่ทันพูดอะไรเลยจ้า เราเห็นมีผู้หญิงอยู่ในห้องนะ M ก็ถามว่ามีอะไรเลยบอกไม่มีอะไรหรอก แล้วเดินกลับมาห้องตัวเอง คิดอยู่ในใจม.6 ทำแบบนี้เลยหรอ โคตรร้ายมันจะเร็วอะไรแบบนั้น แต่ก็ไม่แปลกเพราะ M เรียนนานาชาติ นั่งคืดนั่งกลัวไม่นานก็มีคนมาเคาะประตุห้องเราตอนแรกตกใจนะพอไปเปิด M ก็เดินเข้ามาและบอกว่ามาอยู่เป็นเพื่อนรู้ว่ากลัว เราก็ไม่กล้าถามถึงสาวคนนั้น แต่แอบจิดตามอง M ร้ายนะนายนะ และเหตุการณ์ที่เราไม่ถูกกันก็ดำเนินไปเรื่อยจน M มหาลัย และเราเข้ามหาลัย แต่ก็ยังไม่ถูกกันนะ แต่เพื่อนๆๆชอบบอกว่า M เรามานานละ และเพื่อนเราชอบบอกว่าเรานั้นละเป็นคนที่ดูไม่ออกเองหรือไม่สนใจเองทั้งๆๆที่ตัวเองก็มีความรักเหมือนหนังเกาหลีเลย เราก็ยังว่าเพื่อนเราคิดไปเองนั้นละ เราก็ยังไม่สนใจอีกตามเคยเพราะเราคิดว่าถ้าชอบเราจริงๆๆก็ต้องดีกับเราซิแต่นี้ร้ายจะตาย อีกอย่าง M เค้าหล่อเลือกได้ด้วยสาวๆๆเยอะ แต่พอเข้ามหาลัยก็ไม่เห็นมีพามาบ้านเลยนะ เราก็คิดไปเองว่าคงพาไปที่อื่น แต่ M ก็กลับมาบ้านตลอดถ้าไม่ติดงานมหาลัย และก็มีหลายเหตุการณ์ที่เราก็คิดเข้าข้างไปเองว่า M อาจจะชอบเราจริงๆๆแบบที่เพื่อนเราว่า แต่พอเรารู้สึกดี M ก็ชอบมาทำให้ความรู้สึกมันแย่ลง เป็นแบบนี้ตลอดจนเราเริ่มที่จะไม่คิดอะไรละ และทีนี้ก็มีวันนึงเราต้องไปบ้านเพื่อนที่ต่างจังหวัดปรากฏว่าฝนตกหนักมากเรารอรถโดยสารที่ท่ารถเมล์เพื่อนจะต่อรถเข้า กทม ซึ่งบ้านเพื่อนเราอยู่ชนบทมากๆๆ เรารอรถนานมากจนดึกรถก็ไม่มีท่าว่าจะมา M โทรหาเราและถามว่าอยู่ใหน เราเลยบอกว่าเรา ชานเมืองโคราช M ให้เราแชร์ตำแหน่งที่อยู่และบอกว่ารออยู่ตรงนั้นละเดียวไปรับ ตอนที่ได้ยินตอนแรกเราตกใจคิดว่าฟังผิด m ก็บอกว่าไม่ต้องวางสายนะไม่คุยก็ถือสายใว้จนกว่าจะไปถึง เรายืนรอประมาณสองชั่วโมงครึ่ง M ก็มารับจริงๆๆ เราก็ยังงงพอขึ้นรถเราก็ถามว่ามาทำไม M บอกแค่ว่าไม่รู้ซิเป็นห่วงเลยมา เราเงียบเลยพูดอะไรไม่ออก M ก็พูกว่าทำไมชอบทำให้เป็นห่วงตลอดตั้งแต่เด็กจนโต เรายิ่งเงียบไม่รู้มาอารมย์ใหน แล้ว M ก็บอกว่าจะไม่กลับบ้านนานเลยนะพอดีเรียนหนักมากงานเยอะ ออเราลืมบอก M เรียนหมอนะ เราก็อืม และก็ไม่พูดอะไรจนกลับมาถึงบ้านและเราก็ไม่เจอ M เลยจริงๆๆจนผ่านมาหลายเดือนเลย งานวันเกิดพี่เรา M มาอยู่ดีๆๆก็เดินมากอดและบอกว่าคิดถึง เราก็อึ้งเลยจ้า อะไรอะเสร็จแล้ว M มองหน้าเราและก็บอกว่าล้อเล่น แล้วก้เดินไปนั่งร่วมวงกับเพื่อนๆๆ M พอเสร็จแล้วทุกคนก็ไปต่อกันข้างนอกแต่ Mไม่ได้ไป เราเลยอยู่บ้านกันสองคน M ก็ถามเราว่าสบายดีใหม เราเลยบอกสบายดี แต่ทาทางเราแอบหวาดๆๆ M อยู่ เพราะเดียวก็ดีเดียวก็ร้ายแบบที่เราเคยเจอ M คงจะรู้ตัวนะว่าเราระแวง M เลยพูดขึ้นมาว่าไม่ต้องระแวงขนาดนั้นไม่ได้ทำอะไรซักหน่อย เราก็เลยนั่งดูทีวีต่อไป M พูดขึ้นมาอีกว่าอย่าเพิ่งมีแฟนนะและห้ามมีด้วยนี่คือคำสั่ง เราเลยมองซ้ายมองขวามองหน้ามองหลังมองโทรศัพย์แล้วก็ชี้นิ้วมาที่ตัวเราเองว่าพูดกับเราหรอ
M: ก็พูดกับเทอนั้นละ ในนี้มีคนอยู่ที่ใหน
เราก็อึ้งๆๆๆๆคร้าบๆๆๆ เลยพูดกับไปคนขี้เหล่อย่างเราไม่มีใครเค้ามาจีบหรอก
M: นี่คิดว่าตัวเองขี้เหล่จริงๆๆหรอ ไม่รู้อะไรเลยนะ ดูเข้าไปซีรี่นะไม่เคยเห็นนอกจอเลย
เราก็ถามตรงชอบเราหรอ M ก็ตอบว่าไม่ได้ชอบแต่อาจจะมากกว่านั้นมั้ง เราก็เลยแบบอะไรของนายเนี๋ย
และเรากับ M ก็จะทะเลาะกันตลอดแบบนี้จนเราเรียนจบและ M เรียนจบไปใช้ทุนต่างจังหวัด
และเราก็ยังต้องไปเจอกันอีกเพราะพอเราเรียนจบเราก็ย้ายไปอยู่ต่างจังหวัดด้วยความที่เบื่อความวุ่นวายที่กรุงเทพ
และพี่ชายเราก็บอกว่าจะให้เพื่อนมาอยู่เป็นเพื่อนซึ่งเพื่อนพี่เราคนนั้นก็คือ M นั้นเองเพราะเค้ามาทำงานที่ต่างจังหวัดตอนแรกเราก็แปลกใจนะ แต่เจอกันตอนแรก M ก็บอกว่าดีใจนะที่เจอกันเพราะ M ก็ถามเรื่องของเราจากพี่เราตลอดแต่ด้วยงานของ M ที่ยุ่งๆๆเลยไม่ค่อยได้เจอหรือบางที M ไปหาเราก็ไม่อยู่ เราก็เลยบอกว่าทำไมต้องไปหาเราละไม่ได้เป็นอะไรกันซักหน่อย M ไม่พูดอะไรถามเราแค่ว่าที่เคยบอกว่าห้ามมีแฟนนะมีหรือเปล่า เราเลยบอกมีแล้ว หน้า M นี่เปลี่ยนเลย แล้วพูดใส่เราอีกถ้าโกหกเจอดีนะ หน้าตาM ดูโกธรมากนะเราเลยพูดความจริงไปว่าไม่มีหรอก แค่ไม่เจอใครเหมือนพระเอกเกาหลีนะและหลังจากนั้นเราก็มีความรู้สึกได้เองนะว่า M ต้องชอบเราแน่ๆๆ แบบว่าบางเวลาเราไปคุยกับผู้ชาย M ชอบแสดงอาการไม่พอใจมากๆๆบางทีเราไปคุยงานกับลูกค้าที่เป็นผู้ชาย M ก็จะไปนั่งเฝ้าและมองตลอดเลย และบางทีก็ชอบทำอะไรพิเศษน่ารักๆๆแบบที่เราไม่คิดว่าคนแบบ M จะทำได้ และมีวันนึงเราหยิบมือถือไปผิดเครื่องซึ่งเราจะไปคุยงานกับลูกค้า ออเรากับ M ใช้มือถือเหมือนกัน พอเราจะใช้มือถือปรากฏว่าไม่ใช่ของเรา เราก็รู้ละว่าของใครแตาด้วยความที่นิสัยไม่ดีนะเราเลยเล่นมือถือ M ปรากฏว่ามีแต่รูปเราเต็มไปหมดเลยตั้งแต่ตอนมัถยมนะคะจนถึงรูปปัจจุบันนะ พอตอนเย็นเราเอามาคืน M เราช็อคมากตกใจด้วย M ใช่ใหมหละ และตอนนี้ทุกอย่าง M ก็โอเคละพร้อมทุกอย่าง แต่งงานกันใหม ช็อคคะตกใจคะ ทำอะไรไม่ถูกเลย M เลยบอกว่าความจริงนะ M รู้จักรเราก่อนที่จะย้ายมาอยู่บ้านเราที่กรุงเทพอีกตั้งนานแล้วเพราะเรียนพิเศษที่เดียวกับเราแล้วก็ชอบเราตั้งแต่ตอนนั้นละและพอดีรู้จักรพี่เราด้วยเลยย้ายมาอยู่ที่ M เคยมาบ้านเราหลายครั้งก่อนหน้านั้นแต่เราไม่สนใจเอง และที่ M ชอบแกล้งเราบ่อยๆๆพูดไม่ดีกับเราบ่อยๆๆเพราะไม่ชอบที่พี่ๆๆผู้ชายหรือเพื่อนผู้ชายชอบมาหยอกมาเล่นหรือมาคุยกับเรา และเราก็ชอบไม่ถือตัว สนิทกับทุกคน มันหน้าโมโห และที่สำคัญ M เป็นลูกครึ่งเกาหลีไทย
เราก็ยังยืนนิ่ง แต่สุดท้ายก็แต่งละ และจะบอกว่าผู้ชายเป็นคนที่ดีมากถึงตอนแรกเราจะไม่ชอบก็เถอะ ตอนนี้ก็แต่งกันมาได้หกปีและ M ก็ยังเหมือนเดิมทุกอย่าง
ความรักก็เหมือนซีรี่เกาหลี(แบบว่าชอบดูซีรี่เกาหลี)
M : ก็พูดว่า คิดว่าเราเป็นคนใช้บ้านนนี้ เพราะเห็นมีแต่คนหน้าตาดีๆๆอยู่บ้านนี้ไม่คิดว่าจะมีคนหน้าตาขี้เหล่แบบเราอยู่ด้วย
เรา : ตอนนั้นโมโหนะ แต่ไม่อยากพูดด้วย
M: อ้าวชอบดูซี่รี่น้ำเน่าหรอ เพ้อฝัน ไร้สาระ ขี้เหร่แล้วไม่เจียม ไม่เห็นมีอะไรสนุกเลย ผู้หญิงก็ชอบพากันบ้า
ตอนนั้นเราไม่ทนแล้วจ้า ผีเสื้อสมุทรเข้าสิง โวยซิครับรออะไร เราโวยกลับทันทีนี่นายเรารู้จักรกันยังไม่ถึงวันเลย นายเป็นใครถึงกล้ามาว่าเรา ใครขี้เหล่นายนั้นละขี้เหล่แล้วไม่เจียม (ความจริงเค้าหน้าตาดีนะ หล่อนะ) และปากนะทำไมมันเสียแบบนี้ขยะเยอะไปใหน
M : เรียกใครนาย เราเป็นพี่เทอนะ ห่างกันสองปีพี่ชายเทอบอกหมดแล้วละ
เราก็ได้แต่หงุดหงิดและเดินขึ้นห้องไปดูซีรี่ต่อ และพอตกเย็นความซวยยังไม่หมดมันก็มาอีกความซวยไฟดับซึ่งเราเป็นคนกลัวความมืด ไม่ชอบอยู่ใคความมืด เราเลยต้องเดินไปที่เคาะห้อง M เพราะตอนนี้ที่บ้านไม่มีคนอยู่เลย เราะเคาะห้อง M นานมากก็ไม่มีคนมาเปิดจนเราจะเดินกลับห้องเราละ M เปิดแต่เรายังไม่ทันพูดอะไรเลยจ้า เราเห็นมีผู้หญิงอยู่ในห้องนะ M ก็ถามว่ามีอะไรเลยบอกไม่มีอะไรหรอก แล้วเดินกลับมาห้องตัวเอง คิดอยู่ในใจม.6 ทำแบบนี้เลยหรอ โคตรร้ายมันจะเร็วอะไรแบบนั้น แต่ก็ไม่แปลกเพราะ M เรียนนานาชาติ นั่งคืดนั่งกลัวไม่นานก็มีคนมาเคาะประตุห้องเราตอนแรกตกใจนะพอไปเปิด M ก็เดินเข้ามาและบอกว่ามาอยู่เป็นเพื่อนรู้ว่ากลัว เราก็ไม่กล้าถามถึงสาวคนนั้น แต่แอบจิดตามอง M ร้ายนะนายนะ และเหตุการณ์ที่เราไม่ถูกกันก็ดำเนินไปเรื่อยจน M มหาลัย และเราเข้ามหาลัย แต่ก็ยังไม่ถูกกันนะ แต่เพื่อนๆๆชอบบอกว่า M เรามานานละ และเพื่อนเราชอบบอกว่าเรานั้นละเป็นคนที่ดูไม่ออกเองหรือไม่สนใจเองทั้งๆๆที่ตัวเองก็มีความรักเหมือนหนังเกาหลีเลย เราก็ยังว่าเพื่อนเราคิดไปเองนั้นละ เราก็ยังไม่สนใจอีกตามเคยเพราะเราคิดว่าถ้าชอบเราจริงๆๆก็ต้องดีกับเราซิแต่นี้ร้ายจะตาย อีกอย่าง M เค้าหล่อเลือกได้ด้วยสาวๆๆเยอะ แต่พอเข้ามหาลัยก็ไม่เห็นมีพามาบ้านเลยนะ เราก็คิดไปเองว่าคงพาไปที่อื่น แต่ M ก็กลับมาบ้านตลอดถ้าไม่ติดงานมหาลัย และก็มีหลายเหตุการณ์ที่เราก็คิดเข้าข้างไปเองว่า M อาจจะชอบเราจริงๆๆแบบที่เพื่อนเราว่า แต่พอเรารู้สึกดี M ก็ชอบมาทำให้ความรู้สึกมันแย่ลง เป็นแบบนี้ตลอดจนเราเริ่มที่จะไม่คิดอะไรละ และทีนี้ก็มีวันนึงเราต้องไปบ้านเพื่อนที่ต่างจังหวัดปรากฏว่าฝนตกหนักมากเรารอรถโดยสารที่ท่ารถเมล์เพื่อนจะต่อรถเข้า กทม ซึ่งบ้านเพื่อนเราอยู่ชนบทมากๆๆ เรารอรถนานมากจนดึกรถก็ไม่มีท่าว่าจะมา M โทรหาเราและถามว่าอยู่ใหน เราเลยบอกว่าเรา ชานเมืองโคราช M ให้เราแชร์ตำแหน่งที่อยู่และบอกว่ารออยู่ตรงนั้นละเดียวไปรับ ตอนที่ได้ยินตอนแรกเราตกใจคิดว่าฟังผิด m ก็บอกว่าไม่ต้องวางสายนะไม่คุยก็ถือสายใว้จนกว่าจะไปถึง เรายืนรอประมาณสองชั่วโมงครึ่ง M ก็มารับจริงๆๆ เราก็ยังงงพอขึ้นรถเราก็ถามว่ามาทำไม M บอกแค่ว่าไม่รู้ซิเป็นห่วงเลยมา เราเงียบเลยพูดอะไรไม่ออก M ก็พูกว่าทำไมชอบทำให้เป็นห่วงตลอดตั้งแต่เด็กจนโต เรายิ่งเงียบไม่รู้มาอารมย์ใหน แล้ว M ก็บอกว่าจะไม่กลับบ้านนานเลยนะพอดีเรียนหนักมากงานเยอะ ออเราลืมบอก M เรียนหมอนะ เราก็อืม และก็ไม่พูดอะไรจนกลับมาถึงบ้านและเราก็ไม่เจอ M เลยจริงๆๆจนผ่านมาหลายเดือนเลย งานวันเกิดพี่เรา M มาอยู่ดีๆๆก็เดินมากอดและบอกว่าคิดถึง เราก็อึ้งเลยจ้า อะไรอะเสร็จแล้ว M มองหน้าเราและก็บอกว่าล้อเล่น แล้วก้เดินไปนั่งร่วมวงกับเพื่อนๆๆ M พอเสร็จแล้วทุกคนก็ไปต่อกันข้างนอกแต่ Mไม่ได้ไป เราเลยอยู่บ้านกันสองคน M ก็ถามเราว่าสบายดีใหม เราเลยบอกสบายดี แต่ทาทางเราแอบหวาดๆๆ M อยู่ เพราะเดียวก็ดีเดียวก็ร้ายแบบที่เราเคยเจอ M คงจะรู้ตัวนะว่าเราระแวง M เลยพูดขึ้นมาว่าไม่ต้องระแวงขนาดนั้นไม่ได้ทำอะไรซักหน่อย เราก็เลยนั่งดูทีวีต่อไป M พูดขึ้นมาอีกว่าอย่าเพิ่งมีแฟนนะและห้ามมีด้วยนี่คือคำสั่ง เราเลยมองซ้ายมองขวามองหน้ามองหลังมองโทรศัพย์แล้วก็ชี้นิ้วมาที่ตัวเราเองว่าพูดกับเราหรอ
M: ก็พูดกับเทอนั้นละ ในนี้มีคนอยู่ที่ใหน
เราก็อึ้งๆๆๆๆคร้าบๆๆๆ เลยพูดกับไปคนขี้เหล่อย่างเราไม่มีใครเค้ามาจีบหรอก
M: นี่คิดว่าตัวเองขี้เหล่จริงๆๆหรอ ไม่รู้อะไรเลยนะ ดูเข้าไปซีรี่นะไม่เคยเห็นนอกจอเลย
เราก็ถามตรงชอบเราหรอ M ก็ตอบว่าไม่ได้ชอบแต่อาจจะมากกว่านั้นมั้ง เราก็เลยแบบอะไรของนายเนี๋ย
และเรากับ M ก็จะทะเลาะกันตลอดแบบนี้จนเราเรียนจบและ M เรียนจบไปใช้ทุนต่างจังหวัด
และเราก็ยังต้องไปเจอกันอีกเพราะพอเราเรียนจบเราก็ย้ายไปอยู่ต่างจังหวัดด้วยความที่เบื่อความวุ่นวายที่กรุงเทพ
และพี่ชายเราก็บอกว่าจะให้เพื่อนมาอยู่เป็นเพื่อนซึ่งเพื่อนพี่เราคนนั้นก็คือ M นั้นเองเพราะเค้ามาทำงานที่ต่างจังหวัดตอนแรกเราก็แปลกใจนะ แต่เจอกันตอนแรก M ก็บอกว่าดีใจนะที่เจอกันเพราะ M ก็ถามเรื่องของเราจากพี่เราตลอดแต่ด้วยงานของ M ที่ยุ่งๆๆเลยไม่ค่อยได้เจอหรือบางที M ไปหาเราก็ไม่อยู่ เราก็เลยบอกว่าทำไมต้องไปหาเราละไม่ได้เป็นอะไรกันซักหน่อย M ไม่พูดอะไรถามเราแค่ว่าที่เคยบอกว่าห้ามมีแฟนนะมีหรือเปล่า เราเลยบอกมีแล้ว หน้า M นี่เปลี่ยนเลย แล้วพูดใส่เราอีกถ้าโกหกเจอดีนะ หน้าตาM ดูโกธรมากนะเราเลยพูดความจริงไปว่าไม่มีหรอก แค่ไม่เจอใครเหมือนพระเอกเกาหลีนะและหลังจากนั้นเราก็มีความรู้สึกได้เองนะว่า M ต้องชอบเราแน่ๆๆ แบบว่าบางเวลาเราไปคุยกับผู้ชาย M ชอบแสดงอาการไม่พอใจมากๆๆบางทีเราไปคุยงานกับลูกค้าที่เป็นผู้ชาย M ก็จะไปนั่งเฝ้าและมองตลอดเลย และบางทีก็ชอบทำอะไรพิเศษน่ารักๆๆแบบที่เราไม่คิดว่าคนแบบ M จะทำได้ และมีวันนึงเราหยิบมือถือไปผิดเครื่องซึ่งเราจะไปคุยงานกับลูกค้า ออเรากับ M ใช้มือถือเหมือนกัน พอเราจะใช้มือถือปรากฏว่าไม่ใช่ของเรา เราก็รู้ละว่าของใครแตาด้วยความที่นิสัยไม่ดีนะเราเลยเล่นมือถือ M ปรากฏว่ามีแต่รูปเราเต็มไปหมดเลยตั้งแต่ตอนมัถยมนะคะจนถึงรูปปัจจุบันนะ พอตอนเย็นเราเอามาคืน M เราช็อคมากตกใจด้วย M ใช่ใหมหละ และตอนนี้ทุกอย่าง M ก็โอเคละพร้อมทุกอย่าง แต่งงานกันใหม ช็อคคะตกใจคะ ทำอะไรไม่ถูกเลย M เลยบอกว่าความจริงนะ M รู้จักรเราก่อนที่จะย้ายมาอยู่บ้านเราที่กรุงเทพอีกตั้งนานแล้วเพราะเรียนพิเศษที่เดียวกับเราแล้วก็ชอบเราตั้งแต่ตอนนั้นละและพอดีรู้จักรพี่เราด้วยเลยย้ายมาอยู่ที่ M เคยมาบ้านเราหลายครั้งก่อนหน้านั้นแต่เราไม่สนใจเอง และที่ M ชอบแกล้งเราบ่อยๆๆพูดไม่ดีกับเราบ่อยๆๆเพราะไม่ชอบที่พี่ๆๆผู้ชายหรือเพื่อนผู้ชายชอบมาหยอกมาเล่นหรือมาคุยกับเรา และเราก็ชอบไม่ถือตัว สนิทกับทุกคน มันหน้าโมโห และที่สำคัญ M เป็นลูกครึ่งเกาหลีไทย
เราก็ยังยืนนิ่ง แต่สุดท้ายก็แต่งละ และจะบอกว่าผู้ชายเป็นคนที่ดีมากถึงตอนแรกเราจะไม่ชอบก็เถอะ ตอนนี้ก็แต่งกันมาได้หกปีและ M ก็ยังเหมือนเดิมทุกอย่าง