เมื่อความรักมีช่องว่าง.....

เราคบกับคนๆนึงมาได้ปีกว่าความสัมพันธ์เริ่มแรกในทุกๆอย่างมันดีมาก เค้าดูแลเราในทุกๆเรื่องใส่ใจทุกๆอย่าง ตลอดเวลาช่วงปีแรกเค้าเลิกงานแล้วไปบ้านเราทุกเย็นบ้านเราห่างกัน ประมาณเกือบ 30 กิโล แต่เค้าก็เสมอต้นเสมอปลายตลอด เราทำงานกันคนละที่ตื่นเช้ามาเราจะโทรหากันเที่ยงเราก็จะโทรหากัน แต่ความสัมพันธ์เราได้เริ่มเปลี่ยนไปด้วยที่ว่าเราย้ายมาทำงานที่เดียวกัน ย้ายมาอยู่ด้วยกัน และเราตัวติดกันตลอดเวลา เราทะเลาะกันบ่อยขึ้นด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่อง เวลาเรามีคำถามนั้นมันคือสิ่งที่เราจะต้องผิด เพราะเมื่อไร่ที่คำถามเกิดขึ้นอีกฝ่ายจะเริ่มมีอาการหงุดหงิดและไม่พอใจ(ซึ่งเมื่อก่อนไม่เคยเป็น) ตลอดเวลาที่ย้ายมาอยู่ด้วยกันเลิกงานมากลายเป็นว่าเค้านั่งเล่นแต่โทรศัพท์จนถึงเวลานอน(ซึ่งเราจะนอนก่อนทุกครั้ง)ช่วงแรกเล่นในห้องนอนซึ่งเราก็อยู่ข้างๆแต่พอมาระยะหลังจะเล่นที่นอกห้องนอน ไม่เว้นแม้แต่เวลาเข้าห้องน้ำ กลายเป็นว่าการสนทนาของเราแทบไม่มี เราคุยกันน้อยลงจนกลายเป็นเหมือนเราใช้ชีวิตในห้องคนเดียว เวลาชวนคุยหรือชวนทำอะไรก็จะไม่ค่อยสนใจหรือใส่ใจ เวลาชวนคุยก็ถามคำตอบคำ เมื่อก่อนไปไหนเราก็จะไปด้วยกันแต่พอมาพักหลังชวนไปไหนก็จะไม่ค่อยอยากไปด้วย ก็ไม่รู้จะต้องทำยังไงเราพยายามประคองแล้วทำไม่ให้ในทุกๆวันน่าเบื่อแต่สิ่งที่เกิดขึ้นทุกวันนี้เราพยายามคนเดียวงั้นหราาาาาาาาาาาาาา #เหนื่อยกับความรู้สึกแบบนี้