จิตตก กังวล ความรักทำไมถึงได้กลายมาเป็นแบบนี้ไปได้

เริ่มต้น ขอเริ่มเรียกแทนตัวเองว่าเรานะคะ เราเป็นผู้หญิงหน้าตาค่อนข้าวดี เรียนเก่ง เเละเหมือนจะเพรียบพร้อมไปทุกๆอย่างในสายตาหลายๆคน ติดตรงแรง และตรงไปหน่อย เริ่มต้นที่ เราย้ายเข้าไปเป็นเด็กนักเรียนใหม่ ม 5 โรงเรียนแห่งหนึ่งด้วยเหตุเพราะว่าพ่อเราย้ายที่ทำงานค่ะ (แม่เราเสียไปตั้งแต่3ขวบ) เราอยู่กับพ่อและน้าๆ ปู่ย่า เกือบ 10 คน เรียกว่าเป็นครอบครัวใหญ่ค่ะ

เข้าเรื่อง เราเริ่มย้ายเข้ามา มีเพื่อนและรู้จักใครหลายคน จนเราได้ไปรู้จักผู้ชายคนนึงเป็นรุ่นเดียวกันค่ะ เป็นเพื่อนต่างห้องแต่สายเดียวกันซึ่งโรงเรียนของเราจะมาเรียนรวมกัน เพราะมีนักเรียนไม่มากนัก นั่นก็เหมือนเพื่อนห้องเดียวกันนั่นแหละค่ะ เรารู้จักเค้าโดยการไปถามเค้าเรื่องการบ้านทางไลน์ เพราะเรากลับเค้ายังไม่ได้ส่งงานนี้เหมือนกัน ทักไป เริ่มคุยไปคุยมา จนเป็นแฟนกันค่ะ ถ้าจนถึงปัจจุบันก็ 1 ปีกับ 2 เดือนได้ค่ะ

อ่อลืมเล่าไป แฟนเราคนนี้เป็นนักดนตรีค่ะ เป็นนักดนตรี มีชื่อเสียงและเก่งพอสมควร เค้าเดินทางไปแข่งต่างประเทศบ่อยมากกกก
บ่อยจนเรียกว่าไม่ได้มาเรียนเลยก็เป็นได้ "เราขอแทนตัวแฟนเราคนนี้ว่า นาย นะคะ "

นายเป็นนักดนตรี หน้าตาพอใช้ได้ ภาพลักษณ์ ฐานะภายนอกดูดีน่าคบหา แต่แปลกว่าทำไมถึงไม่มีเพื่อนที่โรงเรียน อาจเพราะนายไม่ค่อยได้มาโรงเรียน แบบว่าบางทีเดือนนึงมาอาทิตย์เดียวยังงี้เลยค่ะ เพราะเค้าจริงจรังกับดนตรีมาก และคิดจะยึดเป็นอาชีพ เค้าเล่นดับเบิ้ลเบส นะคะ

เราคุยกับนายมาครึ่งปีได้ ถึงได้เป็นแฟนกัน ซึ่งตอนนั้นสำหรับเราถือว่าเรียนรู้นิสัยกันพอควรค่ะ เริ่มจากเป็นเพื่อน พูดกูกันเลย จนเริ่มมาเป็นแฟน ก็มาเรียก เค้า กับ ตัว ตอนนั้นก่อนตัดสินใจคบ เราก็รู้สึกว่า ถ้าเราจะคบคนนี้จะมีแฟนคนนี้เราจะทำมันให้ดีค่ะ เพราะเราก็ไม่ใช่เด็กๆแล้วเนอะ ก็ไม่อยากจะเปลีย่นแฟนบ่อยๆ นายเป็นคนติดแม่มากค่ะ เพราะพ่อกับแม่เค้าเลิกกัน อยู่กับแม่สองคน ไม่เที่ยว เลิกเรียนรีบไปซ้อมดนตรี เลิกเรียนก็รีบไปซ้อมแบบนี้ทุกวัน ซ้อมเลิกมืดค่ำ มีบ่อยๆที่เราไปกับแม่ของนาย ไปนั่งรอนายยซ้อมหน้าที่เรียนพิเศษ เพื่อรอเค้าออกมาเจอหน้าแล้วมีกำลังใจ แค่นั่นแหละค่ะ นั่งรอ รอ รอ 4 -5 ชั่วโมงไม่เป็นไร

อาจจะเล่าข้ามไปวกไปวนมา แต่เราขอพูดความในใจตอนคบกับนายนิดนึงนะคะ ตอนนั้นเราคิดว่า เราจะคบคนนี้เพระาเค้าเป็นคนมุ่งมั่น ขยัน และเราชอบคนแบบนี้ ไม่เที่ยว ไม่ติดเพื่อน รู้จักหน้าที่ของตัวเอง เราตั้งใจว่าเราจะเรียนเตรียมสอบ ฬ ให้ได้ พร้อมกับนาย จะไปสอบไล่ระกับดนตรีระดับ 5 ให้ได้ เราลืมแล้วว่าเรียกว่าอะไร แหะๆ เราสองคนจึงเหมือนกำลังใจ ต่างคนต่างเป็นกำลังใจให้กัน ทำหน้าที่ของกันและกัน ระหว่างที่อีกคนไปทำหน้าที่ เราไปเรียน หรือนายไปซ้อม เราจะส่งข้อควา ให้กำลังใจ นายจะส่งข้อความให้กำลังใจ ให้รับรู้ว่าให้ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด มีเราที่เอาใจช่วยเสมอ

เป็นแบบนี้มาเกือบปีค่ะ เราช่วยกันหลายๆอย่าง เชื่อไหมคะว่านายติด 0 ที่โรงเรียน 24 ตัว เราเเป็นคนไปตามแก้ให้หมด พักก็ไม่ได้พักบางที ไปตามแก้ให้ ตอนนั้นเราคิดว่า เค้าไม่ได้ไปเหลวไหล เค้าไปทำหน้าที่ เราเลือกที่จะอยู่กับเค้าแล้ว เราก็จะช่วยๆกัน และแล้วเราก็แก้ 0 ให้หมด 24 ตัวค่ะ

เวลาดำเนินไป เจอกันบ้างไม่เจอกันบ้าง แต่เราคุยกันทุกวัน นายเป็นคนที่ติดเรามาก คือต้องคุยตลอดเวลา เอะอะก็ต้องคุย เป็นโรคขี้หึง ขี้หวง จนบางทีก็ไม่มีเหตุผล จนไอตัวนี้แหละค่ะ ที่มันเป็นเหตุ มาช่วงหลังใกล้จบ ม 6 นายมาโรงเรียนทุกวันมากขึ้นเพราะช่วงสอบด้วยและถ้าไม่มาจะมไม่จบเอา... โดยปกติเราเป็นคนติดเพื่อนและเที่ยวค่ะ แต่พอมาคบนายเราลดลงไปเยอะ เพราะรำคานและไม่อยากมีปัญหาด้วย รำคาญฟังดูแปลกๆใช่มั้ยคะ หลายคนอาจจะชอบผู้ชายเอาใจใส่ แต่บางทีความรักที่มากไป ก็กลับหายเป็นความเห็นแก่ตัว และรักตัวเองแค่ฝ่ายเดียว

       ช่วงเวลานี้เป็นช่วงเวลาที่เรารู้สึกแย่มากค่ะ เราทะเลาะกับนายบ่อยมาก เช่นเรื่องที่เราไม่ให้ความสำคัญกับเค้า ซึ่งบางทีเราก็งง ว่าเราไม่ให้ความสำคัยกับเค้าตอนไหน มีปัยหาแม้กระทั่งเรายิ้มให้เพื่อนผู้ชายก็ทะเลาะค่ะ พอทะเลาะทีนี้ เค้าเป็นคนพุดไม่รู้เรื่อง คล้ายๆกับคนประเภทนี้จะมีธงคำตอบเป็นของตัวเองค่ะ เวลาเค้าน้อยใจหรืองงอนอะไร ถามนะคะ ถามเอาตายแต่พูดเท่าไหร่ก็ไม่เชื่อ และมีคำตอบเป็นของตัวเอง แรกๆเราก็พยามจะอธิบาย อธิบาย อธิบาย จนเราคิดว่า เห้ยถ้านิสัยแบบนีอ้ะ อยู่ด้วยกันไม่ได้หรอกมั้ง เราเลยเริ่มพูดกับเค้าตรงๆค่ะ

     มีหลายครั้งที่เราเริ่มพูดตรงๆและมีปากเสียงกัน เรากับนายไม่เคยไปเที่ยวไหนกัน 2 ต่อ 2บ่อยๆ มีก็แค่ในโรงหนัง ไม่เคยไปบ้าน ไปก็อยู่จ้างล่างกับแม่ คือเรียกว่า คบกันแบบ ถ้าไม่มีเรื่องพวกนี้ก็คงโอเครมากๆ นายเริ่มมีการดึง กระฉาก ทำเสียงดัง ตะหวาด เวลาไม่พอใจหรือน้อยใจ เช่นเวลาทะเลาะกันที่ห้างเคยลากเราลงจากบรรไดเลื่อน ถลอกไปหมด เป็นแบบนี้หลายครั้ง และเราก็คิดทุกครั้งว่าพ่อแม่เราเลี้ยงมาไม่ได้ให้มาเจอผู้ชายแบบนี้ เราก็เลิก บอกเลิก เค้าร้องไห้จะฆ่าตัวตาย ก็กลับไปดี เดี๋ยวทำอีก บีบมือ บีบแขน เสียงดังใส่คน มันเป็นวังวนแบบนี้เป็นสิบๆครั้งค่ะ เลิกก้เลิกไม่ได้เพราะต้องเจอกันทุกวันที่โรงเรียน จนเรามาคิดว่า โอเคร เราจะปล่อยตามเวรตามกรรม เราจะไม่ทุ่มเทอะไรให้อีก แต่เราจะรอให้หมดเวรหมดกรรม คงจากกันไปเอง ไม่อยากจะดิ้นรนทะเลาะ อับอายขายขี้หน้าคนเปล่าๆ
      
     เวลาทะเลาะกัน เหมือนสัตรรูกันมาตั้งแต่ชาติปางไหน ด่า ด่าถึงพ่อถึงแม่เรา ด่าเราเป็นผู้หญิงอย่าว่า ด่าเราสาระพัดขนาดที่เราคิดว่าศัตรูกันมันด่ากันแรงขนาดนี้ไหม ? ด่าทำร้ายเราให้ได้ถึงที่สุด เวลาโมโห พอโมโห ก็ขอโทษจะเป็นจะตาย เราเชื่อนะ ถึงตอนนี้ก็ยังเชื่อว่า ที่เค้าด่าเค้าไม่ได้คิดแบบบนั้น แต่เค้าพูดออกมา หรือทำยังไงก็ได้ให้เราเจ็บมากที่สุด  เราก็ไปทุกครั้ง แต่ก็ไม่วายจะกลับมาทุกครั้งที่เค้ามาง้อ เอาดอกไม้มาให้บ้างอะไรบ้าง

   เราเคยพูดกับเค้านะว่า คนรักกันมันต้องอยากให้อีกคนนึงมีความสุขใช่มั้ย ? ต้องแสดงออกต่อกันด้วยความดีใช่มั้ย เราเชื่อนะว่าตัวรักเค้าแต่เราต้องแสดงออกกันให้มีแต่สิ่งดีๆนะ เราเป็นคนรักกันนะไม่ใช่ศัตรู จะทำร้ายกันไปทำไม ทุกครั้งเราไม่เคยที่จะตอบเค้าหรือด่าเค้ากลับค่ะ เพราะเราคิดว่าด่าเค้าเราก็ประจานตัวเองไปด้วย ไม่เคยด่าเค้าให้ใครฟัง จนมันสุดจะทนจิงๆ....

    นายเป็นคนขี้หึง ขี้หึงและเอาตัวเองมาที่ 1 มีครั้งนึงเราเคยทะเลาะกันแต่เราขอไปอ่านหนังสือสอบไม่รับโทรศัพท์ ก็โทรๆๆๆๆ เราขอว่าขออ่านหนังสือก่อนได้มั้ย ? ก็ไม่ได้ จนเราตัดสายและปิดเครื่องไปอ่านหนังสือ พอเปิดมา กลายเป็นว่าเราไม่เห็นคุณค่าความรักของเค้า ไม่รักคเ้าบลาๆๆๆ ซึ่งเราเวลาทะเลาะกัน แทบจะกราบขอให้เค้าไปซ้อมเถอะ เดี๋ยวซ้อมเสร็จค่อยมาคุยกันนะ เอาตัวเองก่อน เหตุการณ์หลายๆอย่างมันก็ทำให้เราคิดจริงๆ ว่าเราจะเอาผู้ชายแบบนี้นะหรือ มาทำหัวหน้าครอบครัว... และคบกันไปจนโต มันไม่ได้หรอก

  ในความรู้สึกของเรา เค้าเหมือนเป็นคนบูชาความรัก เหมือนกับ ฉันรักเธอมากนะเธอต้องตอบแทนความรักที่ฉันมีให้อย่างถึงที่สุด บลาๆๆ อะไรประมาณนั้น ทุกอย่างเค้าจะเอาความรักมาอ้าง ว่าเค้ารักเรามากนะ ทำไมเราถึงทำยังงี้ ยังงั้นกับเค้าได้ จนบางที เราก็แอบคิดว่า ทั้งหมดนะ รักตัวเองเองงงง  

.... วันแตกร้าว จริงๆมีอีกเยอะ แต่มันคงพิมพ์ไม่หมดแน่ๆ เราขอข้ามมาจนตอนสุดท้ายนะคะ
เรากับนายทะเลาะกันค่ะ ..อ่อลืมบอกตอนนี้เป็นช่วงปิดเทอมเข้ามหาลัยแล้วนะคะ เราก็ไม่คุยกัน วันสองวันได้ แล้วเราก็ไปอัพตัสประมาณว่าอยากไปดูหนัง อะไรแค่นั้น เท่านั้นแหละค่ะ เค้าไปอัพตัสดพสด่าเรา เสียหาย หยาบคาย คราวนี้ทนไม่ไหวแล้วจริงๆ เราก็ไปโพสด่ากลับ แล้วก็แท้กพ่อเรามา บอกว่าไม่ไหวแล้วนะ คือเราบอกพ่อทุกเรื่อง มีครั้งนึงเรามือเขียวกลับบ้าน พ่อเรถามเราก็ร้องไห้กอดพ่อเลยค่ะ แล้วเล่าให้ฟัง ครั้งนั้นเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะปิดเทอมเลยตัดสินใจเล่า พ่อเราบอกว่า คนเรารักกันเราต้องทะนุถนอมเค้าให้ได้มากทีสุ่ด ไม่ใช่บอกว่ารักแต่จะทำอะไรกับเค้าก็ได้ มันก็จริงอย่างที่พ่อว่าจริงค่ะ นั่นแหละคือสิ่งที่เราคิดทั้งหมด เราบอกว่าอยากเลิก แต่ไม่รู้จะทำได้ไหม พ่อเราก็พูดตรงๆนะว่าก็อยากให้เลิก แต่ข้อดีอย่างอื่นเค้าก็มี นี่เป็นแค่ข้อเสียข้อเดียวลองปรับๆกันไป ถ้าปรับไม่ได้ก็ค่อยเลิกกันเดี๋ยวไม่เจอหน้าคงง่ายขึ้น

>>> กลับมาถึงอัพตัสด่า เราแท้กพ่อเลยค่ะ ประมาณว่าให้เค้ามาเห็นว่าเราแท็กพ่อเค้าจะได้หยุด ป่าวค่ะไม่ได้เป็นแบบนั้น เค้าเอาเรื่องพ่อเรามาด่า ด่าทั้งที่เราแท็กพ่อนั่นแหละค่ะ ด่าเรื่องไม่ดีของพ่อเราเกี่ยวกับแม่ " ทำไมนะ ทำไมคนเราที่เรียกว่ารักกันทำไมถึงทำร้ายกันได้ขนาดนี้ " ตอนนั้นเราโมโหและฟิวขาดมากจิงๆนะ เราเลยแท็กเพื่อนเค้าทั้งหมดเลยหน้าเฟสนั่นแหละ แฉหมดเปลือกว่าเคยว่าร้ายใครยังไงบ้าง แท็กครู ว่าเคยด่าว่าครูลับหลังเรื่องโกงเงินยังไง คือตอนนั้นมันคิดว่า เออก็เอาดิ พังกันไปข้าง แล้วเค้าก็ทักแชทมาด่าเราค่ะ บอกว่าไม่เคยคิดเลยว่าเราจะเลวได้ขนาดนี้ เอ้าาา เราก็บอกสิ่งที่ตูทำทั้งหมดนะเทียบไม่ได้กับสิ่งที่ทำสักนิด กูอับอายมามากเท่าไหร่ อับอายตั้งแต่ที่เสียงดังใส่ บีบมือ สาระพัด เค้าก็เข้าโหมดดราม่าค่ะ ไม่เคยคิดเลยว่าเราจะทำได้แบบนี้  ที่ผ่านมาเราอยากได้อะไรก็หามาให้ตลอด อยากได้อะไรไม่มีเงินก็หามาให้  อันนี้เราก้แอบจึกนะ ไม่คิดว่าจะพุดแบบนี้ปกติเราสองคนจะซื้อของให้กันบ่อยมาก เราซื้อให้เค้าเค้าซื้อให้เรา ไม่ต้องขอเลย เพราะเค้าก็หาเงินได้เอง เราก็หาเงินได้เอง เราแอบจุกจริงๆ  บอกว่าผิดหวังที่ไว้ใจเรา เล่าให้เราฟังทุกเรื่อง เสียใจที่มาไว้ใจคนแบบเราได้ยังไงแล้วความไว้ใจก็กลับมาทำร้ายเค้า เค้าบอกแบบนี้บอกว่าคบเราแล้วตกต่ำมาตลอด เราทำเค้าตกต่ำ เราก็เถียงนะไม่จริงที่ผ่านมาเราช่วยตลอดแล้วก็ไม่เคยก้าวก่ายเรื่องอนาคต มีแต่อ้อนวอนให้ไปซ้อมจำไม่ได้ใช่มั้ยเราก็ย้อนแบบนี้ ก็พุดวนแต่เดิมๆค่ะ

หายไปสักพักก....เราอ่านไม่ตอบเค้าเกือบ 30 ช้อความ อ่านแล้วมันกลัวๆยังไงไม่รู้กลัวบาปกลัวเวรกรรมงงไปหมด ทบทวนสิ่งที่ตัวเองแท็ก แต่ตอนนั้นก็ยืนยันนะว่า ตูไม่ผิดอะ ผิดเอง ตอนดีกูดีใจหาย แต่ทำกับตูมากี่ครั้ง เมิงเจ็บเท่านี้ไม่ได้เท่าครึ่งของตูเลย แล้งเราก็ด่าไปยกใหญ่ค่ะ ว่าแบบหัดมองตัวเองบ้างเหอะทำไมถึงไม่มีเพื่อนทำไมไม่มองตัวเอง ว่าตัวเองเป็นยังไงวะ ความผิดตัวเองไม่เคยผิด ตัวเงอทำคนอื่นเลวร้ายแค่ไหนก็ได้ แต่พอคนอื่นทำกลับบ้างรับไม่ได้หรอวะ ไม่เข้าใจอะ ทำไมตอนทำคนอื่นไม่เห็นคิดแบบนี้เลยนี่พอโดนบ้างเมิงจะมาดราม่าอะไร  สักพักเค้าก็พิมมาค่ะว่า
>> ทำสำเร็จแล้ว ตอนนี้กูไม่มีที่ยืนแล้ว ทำกูตกต่ำมจำไว้นะว่าทำกูตกต่ำ เพราะคนเดียว ไม่มีวันเจริญ T^T คำพูดน่ากลัวมาก
(คือเค้าน่าจะไม่มีที่ยืนจริงๆอะค่ะ ประมาณว่าผู้ปกครองมาด่าทุกคนมาด่าครูไม่มองหน้า ไม่ให้ไปเล่นดนตรีที่เค้าซ้อมมา)

ไอประโยคนี้แหละค่ะ มันอาจจะดูปัญญาอ่อนนะแต่เราเป็นคนเชื่อเรื่องแบบนี้จริงๆ เรื่องแค้นๆอะไรนื กลัวว่ามันจะมาส่งผลกนะทบถึงเราให้เราเจอแต่คนไม่ดี ตกต่ำ ไม่เจริญ แบบที่เค้าด่า  เรากลับมาย้อนคิดว่าเราก็ทำเพราะเค้าทำเราก่อนมามากจิงๆอะ แต่เราก็ไม่ควรไปทำร้ายอนาคตคนๆนึงขนาดนั้นเลยมันจะส่งผลให้เราเจออปุสรรคทำอะไรม่ขึ้นภายในอนาคตมั้ย มันจะทำอะไรเจอแต่ปัญหา ไม่เจอรักแท้ เพราะไปทำเค้ามั้ย

อาจจะดูไร้สาระแต่ 2 3 วันมานี้หนูนอนไม่หลับจริงๆนะ มันกังวลไปหมดว่าเราไปทำอะไรเค้าไว้ T^T.
อาจจะอ่านงง  พิมพ์งงๆ พิมพ์ผิด พิมพ์ถูก ขอโทษนะคะ แต่ตอนนี้หนูไม่มีความสุขเลยอะ จิตตกจริงๆ
อ่อ.. ขอโทษเค้าไปแล้วนะคะ ก่อนบล้อคไปบอกเค้าว่า พอเหอะ หมดวเรหมดกรรมกันแค่นี้เค้าไม่อยากสร้างกรรมต่อเค้าขอโทษถ้าเคยทำร้ายจิตใจหรืออะไรแล้วก็อโหสิกรรมทุกอย่าง ขออย่าให้มีอะไรติดค้างคากันอี