***สวัสดีค่ะเพื่อนๆ ห้องราชดำเนินทุกคน***


กระทู้นี้ เป็นมุมพักผ่อน มุมนี้ไม่มีสี  ไม่มีกลุ่ม.........แต่มีเสียง...................

---

ช่วงนี้ฝนเริ่มตกแล้ว วันนี้มีนิทานเกี่ยวกับความผูกพันอันเหนียวแน่นของแผ่นฟ้า ผืนดิน และแผ่นน้ำ มาฝากกันค่ะ

แผ่นฟ้า ผืนดิน และ ผืนน้ำ เป็นเพื่อนสนิทอยู่ร่วมตัวกันเป็นก้อนเดียว
แต่แล้วดินก็มีภาระสร้างสรรพสิ่ง ฟ้าก็เริ่มแยกตัวออกไป เพื่อค้นหาความกว้างใหญ่ของจักรวาล

วันเวลาผ่านไป
แผ่นฟ้าก็ยิ่งแยกตัวออกไปไกลยิ่งขึ้น ผืนดิน กับ ผืนน้ำ รู้สึกคิดถึงท้องฟ้ามาก
แต่ว่าท้องฟ้าอยู่สูงเกินกว่าที่จะไปหาได้ เมื่อพระอาทิตย์รู้ความเข้าเลยช่วยเหลือ
โดยทำให้น้ำระเหยกลายไอลอยขึ้นไปสู่ท้องฟ้าเพื่อบอกท้องฟ้าว่า
เราสองคน------คิดถึงเธอมาก

ท้องฟ้ารู้สึกตื้นตันมาก เมื่อได้ยินเช่นนั้น
แต่ในขณะเดียวกันก็เสียใจที่มาไกลเกินเท่าที่จะกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้แล้ว
ทำได้อย่างมากก็แค่เพียงใช้กำลังทั้งหมดของตนส่งน้ำลงไปสู่พื้นดิน
เพื่อบอกว่า---ฉันก็คิดถึงเธอเหมือนกัน น้ำจึงกลั่นลงมาเป็นสายฝน

และนี่แหละ คือ สาเหตุที่คนเรามักคิดถึง คนที่เรารักและผูกพันเสมอเวลาฝนตก

Cr. http://www.oknation.net/blog/chaleeta/2009/05/25/entry-1




เวอร์ชันคำกลอน Cr. คุณเหมียวชิวชิว http://topicstock.pantip.com/writer/topicstock/W3523168/W3523168.html







วันนี้มาเปิดเพลงเกี่ยวกับฝน และความคิดถึงกันค่ะ

---

ห้องเพลงคนรากหญ้าเปิดขึ้นมามีวัตถุประสงค์ เพื่อ


1. มีพื้นที่ให้เพื่อนๆ ได้มาพบปะ พูดคุยระหว่างกัน ในภาวะที่ต้องระมัดระวังการโพสการเมืองอย่างเคร่งครัด

2. เป็นพื้นที่ พักผ่อน ลดความเครียดทางการเมือง ให้เพื่อนๆ มีกิจกรรมสนุกๆ ร่วมกัน

3. สร้างมิตรภาพและความปรองดอง ซึ่งเราหวังให้สังคมไทยเป็นเช่นนี้ แม้นคิดต่างกัน แต่เมื่อคุยกันแล้วก็เป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม







กระทู้ห้องเพลงเป็นกระทู้เปิด มิได้ปิดกั้นผู้หนึ่งผู้ใด "ขอให้มาดี เราคือเพื่อนกัน" ซึ่งก็เหมือนกับกระทู้ทั่วไป ที่เราไม่จำเป็นต้องทราบว่า User ท่านไหนเป็นใครมาจากไหน  ...ดังนั้น หากมีบุคคลใดที่มีการโพสสิ่งผิดกฎหมายและศีลธรรมอันดีของสังคมนั้น หรือสิ่งรบกวนใดๆ ในบอร์ด เป็นเรื่องส่วนบุคคล ทางห้องเพลงจึงขอแสดงความบริสุทธิ์ใจว่าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องทั้งสิ้น