กระทู้นี้เป็นกระทู้แรกที่เข้ามาพิมพ์ ไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรบ้างได้แต่พิมพ์ การเรียบเรียงอาจจะงงกันบ้างนะคะ หากผิดพลาดสิ่งใดขออภัยไว้ณที่นี้ด้วยและขอคำแนะนำด้วยค่ะ
ก่อนอื่นขอแทนชื่อคนดังนี้ รุ่นพี่(ผู้ชาย)ที่จบมหาลัยเดียวกันชื่อA ผู้หญิงที่รุ่นเดียวกับดิฉันและจบมหาลัยเดียวกันชื่อCซึ่งนางจบมาด้วยเกียรตินิยม
ตอนเรียนจบได้ไปสมัครงานบริษัทแห่งหนึ่ง โดยเราและพี่Aได้รับโอกาสเข้าทำงานเริ่มงานพร้อมกันและบังเอิญอีกที่เราและพี่Aต้องมาทำงานที่แผนกเดียวกับอีก เราคุยกับพี่Aเกี่ยวกับเรื่องงานซะส่วนใหญ่เพราะเข้าใหม่ต้องเรียนงานพร้อมกันและมีการแชร์งานที่จดให้กันเนื่องจากก่อนผ่านโปรบ.จะทำการทดสอบ แถมบ้านก็อยู่ทางเดียวกันส่วนมากจะออกจากบริษัทกลับพร้อมกัน โดยนิสัยเราเป็นคนเฉยๆคุยไม่เก่งอาศัยยิ้มเข้าไว้และใครคุยด้วยเราคุยหมดประนีประนอมเพราะคิดว่าเพื่อนร่วมโลกเดียวกัน มีคนแซวเรากับพี่Aอยู่เหมือนกัน เราไม่เคยคิดอยู่แล้วว่าพี่เค้าจะชอบเราเพราะเราหน้าตาปกติมีคนหน้าตาดีกว่าเราอีก (นิสัยพี่Aเป็นมิตรกับทุกคนหน้าตาไม่ได้หล่อแต่เป็นผู้ชายที่ดูดีคนหนึ่ง) จนมีอยู่วันหนึ่งเราพูดเพื่อให้ทุกคนได้ยินกับพี่Aว่ามีคนแซวว่าพี่ชอบเรา ไม่จริงใช่ปะพี่A ซึ่งพี่Aก็ไม่ได้ตอบอะไร ทั้งเราและพี่Aก็เป็นปกติ แต่ก็ยังคงมีคนแซวต่างคนก็ไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น หลายเดือนผ่านไปCก็เข้ามาทำงานชั้นเดียวกันแต่คนละแผนก เราเห็นว่าCเพิ่งเข้ามาไม่มีเพื่อนก็มักจะไปชวนคุยชวนไปกินข้าวเที่ยงด้วยกันCได้เล่าว่าเหมือนพี่ที่แผนกCจะชอบนางนะเพราะขึ้นป้ายเดียวกันและถามว่าออกกี่โมงแถมยังออกค่ารถให้ด้วย พี่อีกคนบลาๆๆก็คิดว่าพี่เค้าชอบ(เรานึกในใจCเป็นเอามากนะแค่คนออกค่ารถให้ก็ทึกทักเอาเอง) และไม่นานCก็ถามถึงพี่Aเค้าเป็นใครอ่ะมีพี่น้องไหม เราก็ตอบว่าเราไม่รู้หรอกอยากรู้ไปถามเอาเองดิเราสนใจแค่เรื่องงานเพราะเราเป็นคนเรียนไปทำงานไปตั้งแต่เด็กเพื่อเก็บเงินเยอะๆเรื่องอื่นไม่ได้สนและคิดเลย จากนั้นCได้บอกเราว่าCได้ไปคุยกับพี่ผู้หญิงในแผนกเราเพื่อให้สืบว่าพี่Aเค้าเป็นใครจนรู้ว่าเป็นลูกคนเดียวมีฐานะและอยากให้พี่ผู้หญิงช่วยให้Cกับพี่Aสนิทกัน Cจะคอยมาแถวแผนกเราบ่อยและคุยกับพี่Aบ่อย จนมาวันหนึ่งCบอกกับเราว่าCชอบพี่A เราชอบพี่Aไหม เราก็ตอบว่าเราไม่ได้ชอบและเรื่องแฟนไม่ได้คิดเลยเพราะเพิ่งจบอยากจะทำงานเก็บเงินให้ครอบครัวสบาย Cยังบอกเราอีกว่างั้นนางขอพี่Aนะและอยากให้เราอย่าคุยกับพี่Aอีก เราฟังก็งงเลยตอบไปว่าจะมาขอเราทำไมอ่ะเราไม่ได้คิดและเป็นอะไรกับพี่Aนิคุณควรจะไปบอกกับพี่Aไม่ใช่หรอ เรายังคงดำเนินชีวิตปกติเหมือนเดิมไม่มีอะไรเปลี่ียนไปเพราะทำงานในแผนกเดียวกันก็ต้องคุยกัน แต่Cไม่คุยกับเราทั้งที่ปกติเราไปคุยไปทักCก็คุย แต่นี่เราทักก่อนและไปแตะถึงตัวCนางกลับไม่พูดคุยแถมหันหน้าเมินใส่คือเรามักให้โอกาสทุกคน5ครั้งจนนางทำแบบนี้จนครบ5ครั้ง มิหนำซ้ำเที่ยวไปบอกใครต่อใครว่าเราไม่คุยกับนางก่อนคือแบบงงมาก ทำให้เราเป็นคนที่ดูแย่มาก เราเลยตัดสินใจไม่กลับพร้อมพี่Aพูดน้อยลงจากปกติก็ไม่ค่อยพูด จนพี่Aถามว่าเป็นไรป่าวเราก็บอกป่าว ทุกคนเข้าใจเราผิดทั้งที่เราไม่ได้เป็นแบบที่Cกล่าวหาเราจนแม้กระทั่งเราลาออกก็ยังมีมลทิน (แต่ก็ยังดีที่มีพี่ต่างแผนกนั่งใกล้แผนกเราเชื่อเราเพราะเห็นว่าเราเข้าไปทักถึงตัวC) ที่เราลาออกเพราะเราต้องการไปเรียนต่อภาษาเพื่อทำงานกับบริษัทต่างชาติ จากนั้นCก็โทรมาหาเรา(เดิมเราจะไม่รับโทรศัพท์Cแต่ที่รับเพราะเผื่อCจะโทรมาขอโทษที่ใส่ความเรา)เล่าให้เราฟังว่าได้คุยกับพี่Aแล้วนะบลาๆๆๆ และได้ชวนพี่Aไปเที่ยวสงกรานไปโน่นนี่เหมือนพี่AจะชอบCเลยนะ เราบอกหรอแล้วมีธุระอะไรอีกป่าวเราขอตัวนะจะไปอ่านหนังสือ พอCโทรมาอีกรอบเราไม่รับโทรศัพท์แล้วล่ะเพราะเราไม่ชอบนิสัยCมาใส่ความเราให้มีมลทิน Cมาขอแอ๊ดเฟสบุ๊คเรา เราไม่รับแอ๊ดและได้กดปฏิเสธไปด้วย
ขอฝากCไว้นะไม่ต้องขอแอ๊ดเฟสเราอีกเพราะพี่Aไม่ได้เป็นเพื่อนในเฟสเราและเค้าไม่ได้คุยกับเราตั้งแต่วันที่Cทำกับเรา และสิ่งที่เธอเคยบอกอิจฉาคนโน่นนี่อย่าทำอีกเลยมันจะทำให้ใจของเธอทุกข์ เธอไม่รู้หรอกนะว่าจริงๆแล้วคนเราต้องผ่านความลำบากอะไรบ้างเพราะคนเราไม่จำเป็นที่จะต้องแสดงออกในความอ่อนแอความทุกข์ให้ใครได้รู้เพราะทุกคนต่างมีเรื่องราวของตนเอง
สุดท้ายนี้ถึงCจะไม่ขอโทษเรา เราสงสารเธอด้วยซ้ำ เราไม่โกรธเธอและให้อภัยเธอถือซะว่าชาติก่อนเราเลยทำเธอมาละกัน แต่เราไม่สามารถคุยกับCได้อีก
คนแบบนี้ก็มีด้วย ไม่เจอกับตัวไม่รู้หรอกกับการมีมลทิน
ก่อนอื่นขอแทนชื่อคนดังนี้ รุ่นพี่(ผู้ชาย)ที่จบมหาลัยเดียวกันชื่อA ผู้หญิงที่รุ่นเดียวกับดิฉันและจบมหาลัยเดียวกันชื่อCซึ่งนางจบมาด้วยเกียรตินิยม
ตอนเรียนจบได้ไปสมัครงานบริษัทแห่งหนึ่ง โดยเราและพี่Aได้รับโอกาสเข้าทำงานเริ่มงานพร้อมกันและบังเอิญอีกที่เราและพี่Aต้องมาทำงานที่แผนกเดียวกับอีก เราคุยกับพี่Aเกี่ยวกับเรื่องงานซะส่วนใหญ่เพราะเข้าใหม่ต้องเรียนงานพร้อมกันและมีการแชร์งานที่จดให้กันเนื่องจากก่อนผ่านโปรบ.จะทำการทดสอบ แถมบ้านก็อยู่ทางเดียวกันส่วนมากจะออกจากบริษัทกลับพร้อมกัน โดยนิสัยเราเป็นคนเฉยๆคุยไม่เก่งอาศัยยิ้มเข้าไว้และใครคุยด้วยเราคุยหมดประนีประนอมเพราะคิดว่าเพื่อนร่วมโลกเดียวกัน มีคนแซวเรากับพี่Aอยู่เหมือนกัน เราไม่เคยคิดอยู่แล้วว่าพี่เค้าจะชอบเราเพราะเราหน้าตาปกติมีคนหน้าตาดีกว่าเราอีก (นิสัยพี่Aเป็นมิตรกับทุกคนหน้าตาไม่ได้หล่อแต่เป็นผู้ชายที่ดูดีคนหนึ่ง) จนมีอยู่วันหนึ่งเราพูดเพื่อให้ทุกคนได้ยินกับพี่Aว่ามีคนแซวว่าพี่ชอบเรา ไม่จริงใช่ปะพี่A ซึ่งพี่Aก็ไม่ได้ตอบอะไร ทั้งเราและพี่Aก็เป็นปกติ แต่ก็ยังคงมีคนแซวต่างคนก็ไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น หลายเดือนผ่านไปCก็เข้ามาทำงานชั้นเดียวกันแต่คนละแผนก เราเห็นว่าCเพิ่งเข้ามาไม่มีเพื่อนก็มักจะไปชวนคุยชวนไปกินข้าวเที่ยงด้วยกันCได้เล่าว่าเหมือนพี่ที่แผนกCจะชอบนางนะเพราะขึ้นป้ายเดียวกันและถามว่าออกกี่โมงแถมยังออกค่ารถให้ด้วย พี่อีกคนบลาๆๆก็คิดว่าพี่เค้าชอบ(เรานึกในใจCเป็นเอามากนะแค่คนออกค่ารถให้ก็ทึกทักเอาเอง) และไม่นานCก็ถามถึงพี่Aเค้าเป็นใครอ่ะมีพี่น้องไหม เราก็ตอบว่าเราไม่รู้หรอกอยากรู้ไปถามเอาเองดิเราสนใจแค่เรื่องงานเพราะเราเป็นคนเรียนไปทำงานไปตั้งแต่เด็กเพื่อเก็บเงินเยอะๆเรื่องอื่นไม่ได้สนและคิดเลย จากนั้นCได้บอกเราว่าCได้ไปคุยกับพี่ผู้หญิงในแผนกเราเพื่อให้สืบว่าพี่Aเค้าเป็นใครจนรู้ว่าเป็นลูกคนเดียวมีฐานะและอยากให้พี่ผู้หญิงช่วยให้Cกับพี่Aสนิทกัน Cจะคอยมาแถวแผนกเราบ่อยและคุยกับพี่Aบ่อย จนมาวันหนึ่งCบอกกับเราว่าCชอบพี่A เราชอบพี่Aไหม เราก็ตอบว่าเราไม่ได้ชอบและเรื่องแฟนไม่ได้คิดเลยเพราะเพิ่งจบอยากจะทำงานเก็บเงินให้ครอบครัวสบาย Cยังบอกเราอีกว่างั้นนางขอพี่Aนะและอยากให้เราอย่าคุยกับพี่Aอีก เราฟังก็งงเลยตอบไปว่าจะมาขอเราทำไมอ่ะเราไม่ได้คิดและเป็นอะไรกับพี่Aนิคุณควรจะไปบอกกับพี่Aไม่ใช่หรอ เรายังคงดำเนินชีวิตปกติเหมือนเดิมไม่มีอะไรเปลี่ียนไปเพราะทำงานในแผนกเดียวกันก็ต้องคุยกัน แต่Cไม่คุยกับเราทั้งที่ปกติเราไปคุยไปทักCก็คุย แต่นี่เราทักก่อนและไปแตะถึงตัวCนางกลับไม่พูดคุยแถมหันหน้าเมินใส่คือเรามักให้โอกาสทุกคน5ครั้งจนนางทำแบบนี้จนครบ5ครั้ง มิหนำซ้ำเที่ยวไปบอกใครต่อใครว่าเราไม่คุยกับนางก่อนคือแบบงงมาก ทำให้เราเป็นคนที่ดูแย่มาก เราเลยตัดสินใจไม่กลับพร้อมพี่Aพูดน้อยลงจากปกติก็ไม่ค่อยพูด จนพี่Aถามว่าเป็นไรป่าวเราก็บอกป่าว ทุกคนเข้าใจเราผิดทั้งที่เราไม่ได้เป็นแบบที่Cกล่าวหาเราจนแม้กระทั่งเราลาออกก็ยังมีมลทิน (แต่ก็ยังดีที่มีพี่ต่างแผนกนั่งใกล้แผนกเราเชื่อเราเพราะเห็นว่าเราเข้าไปทักถึงตัวC) ที่เราลาออกเพราะเราต้องการไปเรียนต่อภาษาเพื่อทำงานกับบริษัทต่างชาติ จากนั้นCก็โทรมาหาเรา(เดิมเราจะไม่รับโทรศัพท์Cแต่ที่รับเพราะเผื่อCจะโทรมาขอโทษที่ใส่ความเรา)เล่าให้เราฟังว่าได้คุยกับพี่Aแล้วนะบลาๆๆๆ และได้ชวนพี่Aไปเที่ยวสงกรานไปโน่นนี่เหมือนพี่AจะชอบCเลยนะ เราบอกหรอแล้วมีธุระอะไรอีกป่าวเราขอตัวนะจะไปอ่านหนังสือ พอCโทรมาอีกรอบเราไม่รับโทรศัพท์แล้วล่ะเพราะเราไม่ชอบนิสัยCมาใส่ความเราให้มีมลทิน Cมาขอแอ๊ดเฟสบุ๊คเรา เราไม่รับแอ๊ดและได้กดปฏิเสธไปด้วย
ขอฝากCไว้นะไม่ต้องขอแอ๊ดเฟสเราอีกเพราะพี่Aไม่ได้เป็นเพื่อนในเฟสเราและเค้าไม่ได้คุยกับเราตั้งแต่วันที่Cทำกับเรา และสิ่งที่เธอเคยบอกอิจฉาคนโน่นนี่อย่าทำอีกเลยมันจะทำให้ใจของเธอทุกข์ เธอไม่รู้หรอกนะว่าจริงๆแล้วคนเราต้องผ่านความลำบากอะไรบ้างเพราะคนเราไม่จำเป็นที่จะต้องแสดงออกในความอ่อนแอความทุกข์ให้ใครได้รู้เพราะทุกคนต่างมีเรื่องราวของตนเอง
สุดท้ายนี้ถึงCจะไม่ขอโทษเรา เราสงสารเธอด้วยซ้ำ เราไม่โกรธเธอและให้อภัยเธอถือซะว่าชาติก่อนเราเลยทำเธอมาละกัน แต่เราไม่สามารถคุยกับCได้อีก