เราอยากให้กระทู้นี้เป็นกระทู้แห่งความทรงจำ ที่บอกเล่าเรื่องราวๆต่างๆ ของเราและพี่คนหนึ่ง เป็นเหมือน ไดอารี่ เรื่องเล่าต่างๆที่อยากแบ่งปัน
เราตกลงกับพี่แกว่า ถ้าผ่าน 6 เดือนไป แล้วเรายังคุยกันอยู่ จะเอากระทู้ให้พี่แกอ่าน....
เราขอยกลิงค์กระทู้ก่อนหน้านั้นมาแปะไว้นะคะ
http://pantip.com/topic/35231693
นี่คือกระทู้แรกที่เราเขียนถึงพี่เค้า....
     แต่เราแค่เป็นการเอามาแชร์เฉยๆ ต่อจากนี้กระทู้นี้ จะเป็นเรื่องราวความทรงจำ ที่อยากแบ่งปัน ให้กับทุกคนได้ลองอ่านกัน  เพราะหลายคนเคยอาจจะฝันว่า อยากมีโมเม้นแบบ "สิ่งเล็กๆที่เรียกว่ารัก"  แต่เรื่องเล่าของเรา ที่จะนำมาเล่า คือเรื่องราวของความสุข ที่เราอยากแบ่งปัน
ก่อนจะเข้าสู้เนื้อหา... อยากวอนขอทุกท่านที่จะคอมเม้นท์สักนิดนะคะว่า ด่าได้ แต่อย่าแรงนะคะ และที่สำคัญ อย่ามโนพลาดพิงถึงบุคคลอื่นๆให้เกิดความเสียหายด้วย  เพราะเราอยากเก็บไว้ให้มันเป็น ความทรงจำในลมหายใจ  ขอให้ความทรงจำของเรานั้นสวยงามแบบนี้ตลอดไปนะคะ  

ขอเกิ่นนำก่อนนะคะ
***ในขณะที่เรากำลังเขียนกระทู้นี้อยู่ เป็นช่วงที่เรากำลังสอบปลายภาค ฮ่าๆ แลดูขยันมากเลย แต่เปล่าหรอกค่ะ มันเป็นการผ่อนคลาย ระบายของเรานั่นเอง***

ถ้าหากว่ารักมันทำให้เราต้องเจ็บ ก็ทิ้งมันไปตามหารักใหม่ แค่อีกแผลที่ตรงหัวใจ ไม่เป็นไรเจ็บเท่าไหร่ เท่ากัน ฝืนและทนไปเพื่ออะไร ชีวิตต้องไม่จมในนั้น และสักวัน คงได้เจอกับหลุมรักที่สร้างมา ไว้เพื่อเราเท่านั้น


ขอบคุณเพลงหลุมรัก ที่ทำให้เรากล้าเปิดใจอีกครั้ง....
หลายๆคนที่กำลังทนกับความรัก...ที่นานวันไม่มีอะไรคืบหน้า มีแต่การรอคอย การเสียน้ำตา เพียงเพื่อคนๆนึง เราอยากให้ทุกคน เดินออกมาจากจุดนั้น จุดที่ไม่ยึดติดกับ ผู้ชายเพียงคนเดียวที่เราคิดว่า เค้าดีที่สุดในชีวิตเรา ถ้าเราเลิกยึดติด เราก็จะมีความสุข

มาเริ่มเข้าสู่เนื้อเรื่องความสุขของเรากันดีกว่า

      เราเป็นเพียงนักศึกษาวิศวกรรมศาสตร์ ชั้นปีที่ 2 ที่ต้องลงเรียนในวิชาเขียนแบบทางกล ในห้องเรียนที่เราเรียนก็จะประกอบไปด้วย อาจารย์ และ พี่ ป.โท เวลามีปัญหาตามไม่ทัน เราก็สามารถยกมือบอกอาจารย์ได้ หรือไม่ ก็ยกมือถามพี่ ป.โทได้ เราแทนพี่ ป.โทว่า พี่เอ็น ดีกว่าเน๊าะ
     คลาสแรกที่เราเจอพี่เอ็น พี่แกเฉยๆนิ่งมาก ไม่ได้อยู่ในสายตาเราเลย ไม่ทันก็ยกมือถาม "พี่คะหนูทำตรงนี้ไม่ได้" พี่แกก็เข้ามาช่วย เข้ามาสอนเราหละ ตอนแรกที่เรียนโปรแกรม Auto cad คือเราไม่มีปัญหาเลย แต่พอมาเรียนโปรแกรม Solid work ปัญหาเริ่มเยอะ คลาสนึง เรียน 4 ชั่วโมง เรายกมือเกือบ 5 ครั้ง หลังๆ เวลามองหน้าพี่แกก็รู้แล้ว ว่ามีปัญหา ว่าเราไม่ทันเพื่อน

     มีอยู่ครั้งนึง ที่เราขาดเรียน เพราะความไม่รับผิดชอบของตัวเองแท้ๆ วันนั้นเรียนเรื่อง ASSEMBLY เราคิดว่า เราน่าจะทำได้ เลยนอนต่อ เพราะว่า คลาสเริ่มตอน 08.00 น.  ใครอยากตื่นบ้างหละคะ ตอนนี้ก็เริ่มสงสัยนะ ว่าแต่ก่อน ตื่น 6 โมงเช้า ไปเรียนได้ แต่ตอนนี้ 8 โมงเช้า แทบไม่อยากตื่นเลย มีใครเป็นบ้างคะ หรือเราเป็นคนเดียว  แต่เนื่องจากวันเสาร์มีเรียนชดเชย อีกครั้งเราก็จึงไปเรียน แต่พอไม่ได้เข้าเรียน มีความรู้สึกเหมือนกับว่า เราเรียนไม่ทัน เราทำงานไม่ทันเพื่อน แต่โชคดีที่มีพี่เอ็น คอยช่วยเหลือ นี่แหละค่ะจุดเริ่มต้นของเรา แล้ววันนั้นอาจารย์ให้ส่งรายชื่อกลุ่มโปรเจกส์รายวิชานี้ แต่โชคดีตรงที่ว่า เราโทรหาเพื่อนที่เรียนห้องเดียวกันแล้ว ถามว่ามีกลุ่มไหม แล้วเพื่อนเราขาด 1 คน เราก็ขออยู่กลุ่มด้วย พอถึงเวลาส่งรายชือ พี่เอ็นก็เดินมาถามเราว่า มีกลุ่มอยู่หรือยัง เราบอกมีแล้วค่ะ แล้วพี่เอ็นก็พูดต่อว่า "แปลกดีเน๊อะคนที่ไม่มาเรียน ดันมีกลุ่ม ส่วนคนที่มาไม่มีกลุ่ม"  

   สัปดาห์ถัดมา เราก็ทำ ASSEMBLY ไม่ได้ ไม่ทำการบ้านส่งด้วย ฮ่าๆ ก็คนทำไม่เป็นนี่นา ให้ทำยังไงหละคะพี่ เราก็พูดความจริงกะพี่เอ็นนะ เราก็เลยถามพี่เอ็นว่า พี่คะพี่ว่างวันไหน หนูจะได้ไปให้พี่สอน เพราะหนูทำไม่ได้ พี่เอ็นก็บอกห้องทำงานว่าห้องนี้นะ...... พี่ว่างตอนบ่าย ก็จบค่ะ แล้วพี่แกก็เริ่มขอเฟสเรา เราก็โอเคงั้น หนูเอาเฟสหนูแอดไปก็ได้ พี่เอ็นให้เหตุผลว่า ถ้าพี่ว่างตอนไหน พี่จะได้ทักบอก เราก็โอเคค่ะ....

    สัปดาห์ต่อมา เราก็นั่งทำงาน แล้วเหมือนกับเราติดขัดนิดหน่อย เราก็ยกมือ "พี่คะ ปัญหาเกิดแล้ว หนูทำตรงนี้ไม่เป็น" พี่เอ็น ก็เดินมาช่วยดู แกมทำให้อีกต่างหาก ขอบคุณนะคะ พอเลิกเรียน พี่เอ็นก็เดินมาหาเรา พี่เอ็นก็ถามว่าเราเรียนสาขาอะไร เราก็คุยกะพี่เอ็นไปซักพักนึง พี่เอ็นบอกว่า แต่ก่อนพี่เอ็นผอมนะ พยายามหารูปมาให้เราดู แต่หาไม่เจอ เราก็งั้นหนูขออนุญาตไปขุดใน FACEBOOK พี่นะคะ

หลังจากนั้น...พอเราเข้าไปขุดFACEBOOK พี่เอ็น พี่เอ็นก็ทักมาหาเราอย่างนี้...
    

แล้วหลังจากการที่พี่เอ็นทักมา ก็มีบทสนทนาต่อๆไป...นั่นเอง






























แหะๆๆ พอแค่นี้ก่อนเน๊อะ จากบทสนทนาที่พี่แกทักเรามาตอนนั้น  ก็คุยกันทุกวัน บอกฝันดีกันทุกคืน จนเราไม่อยากให้พี่แกหายไปจากชีวิตเราเลย
เราไม่รู้ว่า เรากำลังคุยกันสถานะไหน เราไม่อยากผูกมัดอะไร ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติของมันดีกว่า แต่ทุกวันนี้ก็มีความสุขดี วันไหนที่พี่แกตอบแชทเราช้า เราจะหงุดหงิดมาก หลังๆ แกตอบเร็ว แล้วไม่ว่าจะทำอะไร อยู่ไหน จะส่งรูปมาให้ดู บอกตลอด และที่สำคัญคอยบอกให้เราสู้ คอยเป็นกำลังใจให้เรา
ขอบคุณนะคะพี่เอ็น ที่พี่ทักหนูมา ขอบคุณพี่เอ็นที่คุยกับหนู ขอบคุณที่อยู่ข้างๆหนู คอยบอกฝันดี คอยเป็นห่วงหนู อนาคตจะเป็นอย่างไร หนูไม่รู้ อนาคตเราอาจจะได้คบกัน หรือ เป็นพี่น้อง เพื่อน ที่ดีต่อกัน แต่ความทรงจำดีๆเหล่านี้จะไม่จางหายไปนะคะ หนูเลยอยากสร้างกระทู้แห่งความทรงจำนี้ขึ้นมา ว่าครั้งนึง หนูมีความสุขที่ได้คุย แบ่งปันเรื่องราวต่างๆให้พี่ฟัง..

.....พรุ่งนี้ถ้าว่างจะมาอัพต่อนะคะ...ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน...

ปล.ก่อนจะคอมเม้นท์ ด่าได้แต่อย่าแรง อย่ามโนชื่อบุคคล และ อย่ากล่าวพลาดพิง ให้บุคคลอื่นๆ ได้รับความเสียหายนะคะ  ขอบคุณค่ะ