ขอถามความคิดเห็นหรือความรู้สึกส่วนตัวของคนที่จากบ้านไปทำงานเมืองนอก

จากลูกมาตอนอายุ 1 ปี 1เดือน มาทำงานเมืองนอกเมืองนา ปล่อยแม่บ้านเลี้ยงลูกลำพัง มีบ้างที่ตากับยายมาช่วยแบ่งเบาบ้าง แต่ก็ไม่มากนัก ให้แม่บ้านออกจากงานประจำ แต่รับพามทามส์แทน เพื่อที่จะสบายใจโดยไม่ต้องขึ้นเวรหลายๆกะ ตอนนี้ก็ทำงาน เช้าไปเย็นกลับ ส่วนตัวเล็กฝากเนสเซอรี่ตอนเย็น ถึงรับกลับบ้าน ส่วนงานอดิเรกที่ทำประจำ ก็รับทำเค้กส่งขายตามร้านกาแฟ(มีร้านประจำ 5 ร้าน) เค้กวันเกิดบ้างเป็นบางโอกาส ผมรู้สึกดีว่าเขาเหนื่อยมากไหนต้องเลี้ยงลูก ต้องทำเค้กส่ง(แต่ไม่ใช่ทุกวัน ส่วนมากสองสามวัน ส่งที) ตอนผมอยู่เมืองไทยรายได้ขั้นต่ำ ยอมรับว่าเดทอนชนเดือน ชักหน้าไม่ถึงหลัง มีบ้างที่ทะเลาะ ไกนจะค่านม ค่าแพมเพริส สารพัดรายจ่าย ค่าบ้าน ค่ารถ ค่าบัตรจิปะถะ เลยเลือกตัดใจมาทำงานที่เมืองนอกเมืองนา หวังว่าคงจะดีขึ้น แต่ใจห่วงทางบ้าน ว่าจะกินอยู่ยังไงอะไรเท่าไหร่ ตอนนี้มาได้สี่เดือน ผมสามารถส่งมาบ้านได้โดยไม่คิดมาก5หมื่นได้อย่างไม่ได้ๆเลย4หมื่น ดีใจนะครับ ที่เราหาให้ได้กว่าที่ผ่านมา แต่มาวันนี้ เธอกลับจะขอเลิก ที่ผ่านมาผมเป็นผู้ชายที่โชคดีมากที่ได้เขามาเป็นภรรยา ขอความเห็นหน่อยครับ มีพาทสองต่อ ติดตามกัน ด้านมืดของผม