...ได้แจ้งกับญาติทางโทรศัพท์และญาติได้ให้การในศาลว่า เขาถูกซ้อมทรมานโดยเจ้าหน้าที่ทหาร 3 นาย ลงโทษด้วยการใช้ปี๊บคลุมศีรษะ ใช้อาวุธตีที่ศีรษะ แผ่นหลัง หน้าอก ราว 20 ครั้ง จนกระทั่งต่อมาวันที่ 28 มกราคม 2557 พลทหารสมชายถูกส่งตัวไปรักษาที่โรงพยาบาลค่ายกาวิละ ด้วยอาการไอ เจ็บคอ มีอาการเหนื่อย หอบ และเหงื่อแตก เจ้าหน้าที่พยาบาลโรงพยาบาลกาวิละตรวจสอบอาการแล้วเห็นว่ามีอาการหนัก เข้าใจว่ามีอาการติดเชื้อ จึงส่งตัวไปยังโรงพยาบาลเทพปัญญา จังหวัดเชียงใหม่ จนกระทั่งพลทหารสมชายถึงแก่กรรมลงเมื่อวันที่ 29 มกราคม 2557 เวลา 10.40 น. โดย แพทย์โรงพยาบาลมหาราชนครเชียงใหม่ ได้ทำการชันสูตรพลิกศพ ผลการชันสูตรพลิกศพ ระบุว่า ร่างกายไม่มีบาดแผล สาเหตุการตายมาจากติดเชื้อไข้หวัดนก ปอดอักเสบ...
...สมชายเข้าประจำการตั้งแต่เดือนพฤษภาคม 2555 และกำลังจะปลดประจำการในเดือน เมษายน 2557 อีกเพียงแค่สามเดือนก็จะได้กลับมาพบแม่และพี่สาว แต่สมชายก็เสียชีวิตไปก่อนในวันที่ 29 มกราคม 2557
23 มกราคม 2557 สมชายโทรมาหาแม่จากค่ายกาวิละ จังหวัดเชียงใหม่ เล่าว่ามีไข้และปวดตัว แม่จะช่วยทำพิธีปัดไข้ตามความเชื่อของชนเผ่าให้หน่อยได้หรือไม่ เธอรับปากว่าจะลองดูแต่ก็แนะนำให้ลูกกินยาแก้ปวดบรรเทาไข้ไปด้วย ลูกชายตอบกลับมาว่ากินแล้วแต่ไม่หาย หลังจากนั้นไม่นานโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง ลูกสาวเป็นคนรับสายแต่เธอแอบฟังและจับใจความได้ว่าสมชายถูกตี เธอวิตกเพราะกลัวอยู่โดยตลอดว่าลูกชายจะถูกทำร้าย เพราะได้ยินมาว่าทหารคนไหนที่กลับไปที่ค่ายช้าจะถูกลงโทษ
หลังจากที่สมชายเริ่มไปเป็นทหารเขาส่งเงินกลับมาให้แม่เดือนละ 5,000 บาททุกเดือน แต่ครั้งล่าสุดสมชายกลับมาบ้าน 2 สัปดาห์ ก่อนจะกลับไปยังค่ายในวันที่ 16 มกราคม 2557 ซึ่งช้ากว่ากำหนดไปสองสัปดาห์ สมชายบอกกับเธอว่าเขาไม่มีเงินค่ารถกลับไปที่ค่าย เนื่องจากไม่มีเงินเดือนโอนเข้าบัญชีมาตั้งแต่เดือนสิงหาคม
หลังจาก 24 มกราคม 2557 สมชายโทรกลับบ้านวันละหลายรอบและถามว่า
จะทำอย่างไรให้แผลฟกช้ำขนาดใหญ่กลางหลังนั้นบรรเทาความเจ็บปวดลง อาการไข้ของสมชายยังไม่ได้ขึ้น กอปรกับบาดแผลที่หลังยิ่งทำให้ความทุกข์ทรมารส่งตรงมาถึงคนเป็นแม่ เธอพยายามถามลูกชายว่าทำไมไม่ไปหาหมอในโรงพยาบาล เนื่องจากในค่ายกาวิละเองนั้นก็มีโรงพยาบาลอยู่ สมชายตอบกลับมาว่าไม่กล้าไป เพราะโรงพยาบาลค่ายก็เป็นโรงพยาบาลของทหาร จะรอให้อาการดีขึ้นแล้วค่อยลากลับมารักษาตัวที่โรงพยาบาลใกล้บ้าน แต่สุดท้ายแล้ว วันที่ 29 มกราคม 2557 สมชายก็เสียชีวิตลง
"แม่รู้สึกเสียใจจนถึงวันนี้ ตอนแรกแม่ไว้ใจทางทหารและผู้ดูแล แม่คิดว่าค่ายทหารนั้นจะเหมือนโรงเรียนที่เวลาเด็กนักเรียนไปโรงเรียนแล้วไม่สบาย ครูก็จะโทรมาหาพ่อแม่ให้ไปดู หรือพาไปหาหมอ แม่คิดว่าผู้ที่ดูแลจะพาลูกแม่ไปหาหมอ แต่ว่าไม่มีใครแจ้งมาเลยว่าลูกอาการหนัก จนกระทั่งลูกแม่ไม่ไหวแล้วจะไปแล้ว เขาถึงได้โทรมาแจ้ง”
เธอเล่าว่า ความรู้สึกผิดถั่งโถมเธอมาโดยตลอด เธอเสียใจที่ไม่ได้ไถ่ถามลูกชายว่าใครเป็นคนทำร้าย ได้แต่เพียงสอบถามอาการกันไปวันต่อวันเท่านั้น เธอยอมรับว่าความเศร้าตั้งแต่สามีจากไปและลูกชายไปเป็นทหารทำให้เธอกลายเป็นคนเหม่อลอยมากขึ้น เธอเล่าถึงจุดสำคัญที่เธอไม่เชื่อว่าลูกชายเสียชีวิตเพราะป่วยเป็นไข้ว่า หลังจากทราบว่าสมชายได้จากไปแล้ว
เธอเดินทางเข้าไปที่ค่ายกาวิละเพื่อเก็บข้าวของลูกชายกลับบ้าน แต่ทหารสองคนที่นอนเตียงข้างๆ สมชายทั้งสองเตียงนั้นกลับดูแข็งแรงดี ไม่มีอาการไข้แต่อย่างใด เมื่อรวมกับผลการชันสูตรพลิกศพของสมชายที่บอกว่าไม่มีร่องรอยการถูกทำร้าย ยิ่งทำให้เธอเชื่อว่ามีบางอย่างกำลังถูกปกปิด
หลังจากทราบผลการชันสูตรพลิกศพ สุดาผู้มีรายได้จากการทำนาและทำเครื่องจักสานขายเฉลี่ยเดือนละ 1000-2000 บาท เธอตัดสินใจยืมเงินเพื่อนบ้านเป็นจำนวน 6,300 บาท เพื่อเข้ามาเรียกร้องความเป็นธรรมในกรุงเทพ
"แม่ไม่ได้คิดอยากได้ค่าเสียหาย แม่อยากให้มันเป็นที่รับรู้ถึงคนอื่นๆ ที่มีลูกชายเหมือนกันว่าถ้าลูกไปอยู่อย่างนั้นแล้วมันไม่ใช่ที่ที่น่าไว้ใจเหมือนที่แม่เคยเข้าใจ คนที่มีลูกชายแล้วไปเป็นทหารเขาจะได้ไม่ต้องโดนเหมือนลูกแม่อีก”
เธอกล่าวย้ำถึงสิ่งที่เธอต้องการว่า เธอต้องการเพียงความถูกต้องเท่านั้น ความเจ็บปวดที่เธอต้องสูญเสียลูกชายซึ่งเป็นเสาหลักของบ้านไปโดยไม่ได้รับความเป็นธรรมนั้นทำให้เธอต้องออกมาต่อสู้คดี ถึงแม้หลายคนยังอยู่ภายใต้ความกลัวอำนาจทหารจนทำให้การหาพยานนั้นเป็นไปด้วยความลำบาก แต่เธอก็ยืนยันว่าจะต่อสู้ต่อไปไม่ใช่แค่เพื่อตัวเอง แต่เพื่อลูกชายของอีกหลายๆ คนที่ต้องสูญเสียไปในลักษณะเดียวกันนี้ ถึงแม้วันนี้ศาลจะพิจารณายกฟ้องแต่เธอก็ยังยืนยันว่ายังสู้ต่อไป เพราะยังมีทีมทนายและหลายๆ คนที่คอยช่วยเหลือ ทำให้ยังมีกำลังใจต่อไป
รายละเอียดทั้งหมด
http://prachatai.com/journal/2016/06/66093
ต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ ๆ และผิดพลาดมานานแล้ว
แต่ความผิดพลาดไม่เคยได้รับการแก้ไข ปรับปรุง
เฮ้อออ...
อ่านข่าวนี้แล้วเศร้า วังเวงจริง ๆ ครับ
...สมชายเข้าประจำการตั้งแต่เดือนพฤษภาคม 2555 และกำลังจะปลดประจำการในเดือน เมษายน 2557 อีกเพียงแค่สามเดือนก็จะได้กลับมาพบแม่และพี่สาว แต่สมชายก็เสียชีวิตไปก่อนในวันที่ 29 มกราคม 2557
23 มกราคม 2557 สมชายโทรมาหาแม่จากค่ายกาวิละ จังหวัดเชียงใหม่ เล่าว่ามีไข้และปวดตัว แม่จะช่วยทำพิธีปัดไข้ตามความเชื่อของชนเผ่าให้หน่อยได้หรือไม่ เธอรับปากว่าจะลองดูแต่ก็แนะนำให้ลูกกินยาแก้ปวดบรรเทาไข้ไปด้วย ลูกชายตอบกลับมาว่ากินแล้วแต่ไม่หาย หลังจากนั้นไม่นานโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง ลูกสาวเป็นคนรับสายแต่เธอแอบฟังและจับใจความได้ว่าสมชายถูกตี เธอวิตกเพราะกลัวอยู่โดยตลอดว่าลูกชายจะถูกทำร้าย เพราะได้ยินมาว่าทหารคนไหนที่กลับไปที่ค่ายช้าจะถูกลงโทษ
หลังจากที่สมชายเริ่มไปเป็นทหารเขาส่งเงินกลับมาให้แม่เดือนละ 5,000 บาททุกเดือน แต่ครั้งล่าสุดสมชายกลับมาบ้าน 2 สัปดาห์ ก่อนจะกลับไปยังค่ายในวันที่ 16 มกราคม 2557 ซึ่งช้ากว่ากำหนดไปสองสัปดาห์ สมชายบอกกับเธอว่าเขาไม่มีเงินค่ารถกลับไปที่ค่าย เนื่องจากไม่มีเงินเดือนโอนเข้าบัญชีมาตั้งแต่เดือนสิงหาคม
หลังจาก 24 มกราคม 2557 สมชายโทรกลับบ้านวันละหลายรอบและถามว่าจะทำอย่างไรให้แผลฟกช้ำขนาดใหญ่กลางหลังนั้นบรรเทาความเจ็บปวดลง อาการไข้ของสมชายยังไม่ได้ขึ้น กอปรกับบาดแผลที่หลังยิ่งทำให้ความทุกข์ทรมารส่งตรงมาถึงคนเป็นแม่ เธอพยายามถามลูกชายว่าทำไมไม่ไปหาหมอในโรงพยาบาล เนื่องจากในค่ายกาวิละเองนั้นก็มีโรงพยาบาลอยู่ สมชายตอบกลับมาว่าไม่กล้าไป เพราะโรงพยาบาลค่ายก็เป็นโรงพยาบาลของทหาร จะรอให้อาการดีขึ้นแล้วค่อยลากลับมารักษาตัวที่โรงพยาบาลใกล้บ้าน แต่สุดท้ายแล้ว วันที่ 29 มกราคม 2557 สมชายก็เสียชีวิตลง
"แม่รู้สึกเสียใจจนถึงวันนี้ ตอนแรกแม่ไว้ใจทางทหารและผู้ดูแล แม่คิดว่าค่ายทหารนั้นจะเหมือนโรงเรียนที่เวลาเด็กนักเรียนไปโรงเรียนแล้วไม่สบาย ครูก็จะโทรมาหาพ่อแม่ให้ไปดู หรือพาไปหาหมอ แม่คิดว่าผู้ที่ดูแลจะพาลูกแม่ไปหาหมอ แต่ว่าไม่มีใครแจ้งมาเลยว่าลูกอาการหนัก จนกระทั่งลูกแม่ไม่ไหวแล้วจะไปแล้ว เขาถึงได้โทรมาแจ้ง”
เธอเล่าว่า ความรู้สึกผิดถั่งโถมเธอมาโดยตลอด เธอเสียใจที่ไม่ได้ไถ่ถามลูกชายว่าใครเป็นคนทำร้าย ได้แต่เพียงสอบถามอาการกันไปวันต่อวันเท่านั้น เธอยอมรับว่าความเศร้าตั้งแต่สามีจากไปและลูกชายไปเป็นทหารทำให้เธอกลายเป็นคนเหม่อลอยมากขึ้น เธอเล่าถึงจุดสำคัญที่เธอไม่เชื่อว่าลูกชายเสียชีวิตเพราะป่วยเป็นไข้ว่า หลังจากทราบว่าสมชายได้จากไปแล้ว เธอเดินทางเข้าไปที่ค่ายกาวิละเพื่อเก็บข้าวของลูกชายกลับบ้าน แต่ทหารสองคนที่นอนเตียงข้างๆ สมชายทั้งสองเตียงนั้นกลับดูแข็งแรงดี ไม่มีอาการไข้แต่อย่างใด เมื่อรวมกับผลการชันสูตรพลิกศพของสมชายที่บอกว่าไม่มีร่องรอยการถูกทำร้าย ยิ่งทำให้เธอเชื่อว่ามีบางอย่างกำลังถูกปกปิด
หลังจากทราบผลการชันสูตรพลิกศพ สุดาผู้มีรายได้จากการทำนาและทำเครื่องจักสานขายเฉลี่ยเดือนละ 1000-2000 บาท เธอตัดสินใจยืมเงินเพื่อนบ้านเป็นจำนวน 6,300 บาท เพื่อเข้ามาเรียกร้องความเป็นธรรมในกรุงเทพ
"แม่ไม่ได้คิดอยากได้ค่าเสียหาย แม่อยากให้มันเป็นที่รับรู้ถึงคนอื่นๆ ที่มีลูกชายเหมือนกันว่าถ้าลูกไปอยู่อย่างนั้นแล้วมันไม่ใช่ที่ที่น่าไว้ใจเหมือนที่แม่เคยเข้าใจ คนที่มีลูกชายแล้วไปเป็นทหารเขาจะได้ไม่ต้องโดนเหมือนลูกแม่อีก”
เธอกล่าวย้ำถึงสิ่งที่เธอต้องการว่า เธอต้องการเพียงความถูกต้องเท่านั้น ความเจ็บปวดที่เธอต้องสูญเสียลูกชายซึ่งเป็นเสาหลักของบ้านไปโดยไม่ได้รับความเป็นธรรมนั้นทำให้เธอต้องออกมาต่อสู้คดี ถึงแม้หลายคนยังอยู่ภายใต้ความกลัวอำนาจทหารจนทำให้การหาพยานนั้นเป็นไปด้วยความลำบาก แต่เธอก็ยืนยันว่าจะต่อสู้ต่อไปไม่ใช่แค่เพื่อตัวเอง แต่เพื่อลูกชายของอีกหลายๆ คนที่ต้องสูญเสียไปในลักษณะเดียวกันนี้ ถึงแม้วันนี้ศาลจะพิจารณายกฟ้องแต่เธอก็ยังยืนยันว่ายังสู้ต่อไป เพราะยังมีทีมทนายและหลายๆ คนที่คอยช่วยเหลือ ทำให้ยังมีกำลังใจต่อไป
รายละเอียดทั้งหมด http://prachatai.com/journal/2016/06/66093
ต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ ๆ และผิดพลาดมานานแล้ว
แต่ความผิดพลาดไม่เคยได้รับการแก้ไข ปรับปรุง
เฮ้อออ...