ครั้งแรกในการเขียนของผม ผมอยากจะระบายออกมาจริงๆ ใครอ่านแล้วช่วยแนะนำให้ผมทีนะครับ

เรื่องมีอยู่ว่า ผมหลงรัก ผญ คนนึง เพียงแค่ได้เจอกันครั้งแรกผมก็ตกหลุมรักเต็มๆ
แล้วพอผมกลับบ้านไป ผมก้หาเธอทางเฟสบุ๊ก ซึ่งผมรู้แค่ชื่อเขาอย่างเดวผมหาเท่าไรก้หาไม่เจอ
จนมีหน้าเฟสอันนึง ผช คนนี้เป็นเพื่อนกับ ผญ คนที่ผมหลงรัก ผมได้หาเธอจากเฟสของ ผช คนนี้
ผล้วผมจะรอไรละ ก็แอดเลยสิ เธอรับเพื่อนผมไวมาก และหลังจากนั้น เธอก้กดไลท์ผม ผมรู้สึกดีใจมากๆ
หลังจากนั้น น่าจะสัก2-3วันนะครับ ที่ผมทักเธอไป จำได้เลยเรื่องแรกที่เราคุยกันมันคือเรื่องของการทำมาการอง(ผมเป็นคนชอบทำขนม)
แล้วเขาก้ถามว่าสนใจอยากเป็นพ่อครัวให้เขามั้ย ผมตอบแบบไม่คิดเลยว่า ตกลง (รู้สึกดีเป็นบ้าเลย) ละเราก้ได้คุยมาสักพัก เราก้ถามเธอว่า
มีแฟนรึยัง??? ผมนี่ลุ้นมากๆ เธอบอกว่ายังไม่มี เท่านั้นแหละ ผมดีใจมากๆ จำได้เลยว่าคืนนั้นผมคุยกับเธอนานมากทั้งๆที่ง่วงและผมต้องตื่นเช้า
ก่อนนอนผมดีใจมาก ผมเลยโพสไปหน้า เฟสเธอว่า "ไม่เสียใจที่ได้เจอเธอ" แต่ผมกลับพิมไปว่า"ไม่เสียใจที่ได้เธอ"ซึ่งความหมายเปลี่ยนทันที)555
ดูความตื่นเต้นของผมสิ

วันรุ่งขึ้นผมไปถ่ายรูป ดาว-เดือนให้น้องๆในคณะ ผมร็สึกว่าผมมีความสุขมากเลยที่ผมมีคนให้คิดถึง ไม่ว่าผมจะทำอะไรตอนไหนผมจะลายไปหาเธอเสมอ
ผมชวนเธอดูหนัง เธอก้ไม่ปฏิเสธเลย  สุดท้ายเราก้นัดกันไปดูหนัง  หลังเลิกเรียนเรานัดเจอกัน เรานั่งแท๊กซี่ไปลงที่เมเจอร์ รัชโย เราลงรถเสร็จ เราจะจับมือเธอแต่ตอนนั้นเรายังไม่กล้า และแล้วสักพักเธอก้เอื้อมมือมาจับมือผม (เป็นการจับมือที่แน่นมาก) ผมรู้สึกถึงความรักเลย ว่าการจับมือคนที่เรารักมันมีความสุขแบบนี้เองหรอ เราจับมือกันไปซื้อตี๋วหนัง แต่เรากลับไม่ได้ดู เพราะโทรศัพท์ของเธอหาย เราก้เลยไม่ได้ดู วันนั้นก้กลายเป็นวันที่เจอปัญหาครั้งแรกของเรา2คน เราทำทุกอย่างช่วยเธอตามหาทุกวิธี ไปแจ้งความที่โรงพักบ้าง โทรแจ้ง จสร้อย ของแท๊กซี่บ้าง นั่งวินอัดกันไป เซ็นทรั่นลาดพร้าวบ้าง
เพื่อที่จะเอาใบแจ้งความไประงับสัญญาณโทรศัพท์ สรุปวันนั้นเราก้อดดูหนังเลย แต่เธอชวนเราไปกินข้าวที่คอนโดของเธอ ซึ่งพาเราไปรู้จักพ่อ-แม่ของเธอ
เรานี่ตื่นเต้นมากเลย เธอถามว่ากับข้าวอร่อยมั้ย(เสียงเบามาก) เราบอกไม่(เรานึกว่าถามว่า เอาอีกมั้ย)เธอถามเราอีกที(เสียงดังฟังชัดเลย) เราบอก อ่อ อร่อยดิ

หลังจากนั้นเราก้คบกันเหมือนปกติ เราตื่นเช้าขึ้นเพื่อมารับเธอไปเรียนพร้อมกัน เรากลับบ้านดึกขึ้นที่จะได้ใช้เวลาอยู่กับเธอคนนี้
เราหลอกที่บ้าน เพื่อออกมาอยู่หอกับเธอคนนี้ถึงแม้เธอจะมาอยู่กับเราบ้าง ไม่อยู่บ้าง จนวันนึงเธอทะเลาะกันที่บ้าน เธอมาเคาะหน้าห้องเราพร้อมกระเป๋าใบนึง เธอบอกเธอจะไม่กลับไป เมื่อเราเห็นเธอเจ็บเราย่อมต้องเจ็บมากกว่าที่เธอ เรายอมออกจากงานที่เราเคยทำ เพื่อไปหางานใหม่แล้วทำกับเธอ เราจะได้ดูแลเธอได้มากขึ้น แต่แล้ววันนึงเราทะเลาะ เหตุเพราะ นิสัยการขับรถของเรา(ตอนนี้นยังขับ มอไซค์)รถเมย์ตัดหน้าเรา ด้วยความโมโหเราก้เลย ตะโกนด่าสารพัด คว..... เหี้......... หน้า....... แล้วเธอก้ว่าเราทำไมขับแบบนี้ ซึ่งตอนนั้นเราอารมร้อนมาก เราเลยบอกต้องรอมันชนก่อนใช่มั้ยถึงจะด่ามันได้ เธอบอกให้เราจอดรถ เราคิดในใจเราจอดเธอก้หนีเราสิ พอถึงที่ทำงานปุ๊ป เธอบอกเรามาว่า ก็เป็นซะแบบนี้ใครอยากจะไปอยู่ด้วย ครั้งนี้เป็นการที่เราทะเลาะกันแล้วเลิกกันครั้งแรก ซึ่งตอนเราขับรถกลับหอ เธอโทมาหาเราละถามว่า "ตัวเองอยู่ไหน" ละสายก้ตัดไป ซึ่งโทรศัพท์ผม โทออกไม่ได้ ผมจึงขับรถ ไปยืมโทสับยามโทร โทรหลายรอบมากเธอไม่ยอมรับ เราก็เป็นห่วงว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอ เราขับรถกลับไป ซึ่งเธออยู่บน แท๊กซี่ละเห็นเรา เธอลายมาบอกว่า ไม่ต้องกลับไปแล้วละเรากำลังกลับ จากนั้นเราขับรถ จากนั้นเราขับรถจากเมืองทองไป แยกเกษตร 15 นาที พอไปถึงเธอก้ยังคงไม่รับสาย จนผมถามยามหน้าคอนโด ว่า"เห็น ผญ ที่ผมมารับเมื่อเช้ากลับมามั้ยครับ แฟนผมกลับมายังครับ" ผมก้ยิ่งเป็นห่วงเธอมากขึ้น ผมรอสักพักและหลังจากนั้น ผมจึงกลับหอไปเพื่อที่จะคิดหาทางหาเธอให้เจอ วินาที ที่ผมเปิดประตูเข้าไป ผมเห็นเธอกำลังรองน้ำใส่กะละมังและกำลังจะซักผ้าให้ผม และ เธอกำลังเก็บห้องให้ผม ผมปิดประตูเสร็จแล้วเข้าไปกอดเธอ กอดแน่นมากแล้วผมก้ร้องไห้ออกมา แล้วผมพูดว่า อย่าหายไปไหนอีกนะ กลิ่นนี้ไงกลับมาแล้วเราจำกลิ่นเธอได้ เวลานั้นผมรู้แต่ว่าผมขาดเขาไม่ได้จิงๆ มันเป็นกอดที่อบอุ่นมากๆ

แล้วเดือนธันวาที่ผ่านมา เราไปกระบี่ด้วยกัน ผมต้องยอมรับนะว่า ตั้งแต่ผมมีแฟนมา ผมไม่เคยไปทะเลกับแฟนเลย เรามีความสุขกันมากเราไปเก็บความทรงจำด้วยกันหลายที่เลย เข้าวัดบ้าง ไปตามเกาะต่างๆบ้าง เราตกลงกันว่า ไม่ว่าเราจะไปที่ไหนเราจะเก็บรูปของแต่ละที่ละอัพลง IG หลังจากนั้นเรากลับมาจากกระบี่เราก้มีการสอบปลายภาคของเทอม1 ไม่ได้ไปไหนเลย ทำงานอย่างเดว เราคุยกันไว้ว่าจะทำงานเก็บเงินไปญ่ปุ่นกันเราก้เลย ไม่ได้ไปเที่ยวตอนปิดเทอม ภาพตัดมาวันเกิดผม วันที่ 6 กพ ผมอยากบอกว่า ตลอดวันเกิดที่ผ่านมา21ปีของผม ปีนี่ปีที่22 ผมมีความสุขที่สุด เธอพาผมไปกินอาหารร้านนึง แบบหรูมาก อาหารอิตาเลี่ยน แถวๆทองหล่อ ซึ่งผมไม่แน่ใจว่าซอยอะไร จำได้ว่ามื้อนั้นหมดค่าอาหารไป 5พันกว่าบาท(เรื่องจริงนะครับไม่ได้อวด) เป็นการฉลองวันเกิดครั้งแรกที่ ค่าอาหารแพงที่สุด จากนั้นไม่พอ เธอซื้อรองเท้าให้ผม Nike สีขาว จนถึงตอนนี้ผมรักษาอย่างดี ผมคิดในใจ กินอาหารก้แพง แต่ขับแค่มอไซค์5555  หลังจากนั้นวันวาเลนไทน์ ผมได้ให้ของขวัญเธอบ้าง เธออยากได้ เตาอโรม่า (ที่มีควันออกมาเป็นกลิ่นต่างๆอะ) ผมก้ซื้อให้เธอ ยังมีเถียงกลิ่นด้วยนะ เธอจะเอามะลิ แต่เราจะเอากุหลาบ 5555 ขัดใจซะงั้น สุดท้ายเธอก้เป็นผู้ได้ มะลิไป

หลังจากวันที่ 13 มีนา 59 เป็นต้นมา ผมได้ยินคำว่ารักจากปากเธอ แค่ครั้งเดียว ส่วนนึงคงเป็นเพราะผม เธอทำทุกอย่างให้ผม เธฮเตรียมเอกสารสอบให้ผม เธอบอกให้ไผปริ้น แต่ผมกลับยังใจเย็นไม่ยอมปริ้น ความรู้สึกของเธอในตอนนั้นคงแบบ เราทำให้แต่เธอกลับไม่เห็นคุณค่าของมันเลยงั้นหรอ เราทะเลาะกันและไม่พูดกันทุกอาทิด ทะเลาะกันบ่อยมากช่วงหลังๆ พอถึงจุดๆนึง วันนั้นเป็นวันที่ 7 เมษายน 59 เธอให้เราไปกินข้าวที่โรงอาหาร แต่ เรากลับบอกว่า เธอซื้อมากินนี้มั้ย ที่นั้นมันร้อนเดวเราเปิดแอร์ไว้ให้เดวเราไปรับ เถียงกันได้สักพัก เธอบอกกับเราว่า ทำไมน่ารำคาญแบบนี้ เแล้วหลังจากนั้นเราก้ไม่ได้คุยกับเธออีกเลย ช่วงหลังจากวันที่8 ไป เป็นช่วงที่เราเสียใจมากที่สุด เรารอเธอติดต่อมาทั้งวันเธอก้ไม่ติดต่อมาเลย เบอร์ เธอก้บล็อกเบอร์ของผม ร่วมถึง E-mail และ Facebook ผมไม่สามารถติดต่อเธอได้เลย จนเวลาผ่านไป ถึงวันที่ 27 เมษา เธอโทมาหาเรา เพื่อจะเอาของที่หอ พอถึงห้อง เราก้เอาของให้ เราต้องกลั้นน้ำตา กลั้นความรู้สึกทุกอย่าง พอเธอได้ของเสร็จเธอจะกลับแล้วเรา ดึงมือเธอมาจับ แต่จับได้แปปเดียวเธอก้อ้าแขนให้เราเข้าไปกอด วินาทีที่เราได้กอดเราน้ำตาไหลเลย เข่านี่อ่อนไปหมด มันชัดมาก ความรู้สึกนี้ชัดเลย มันต้องเป็นเธอเท่านั้น แต่สุดท้ายวันที่28 เธอตื่นมาละปวดท้องเราก้ซื้ออะไรไปให้กิน และเราก้ให้เธอกินยา ซึ่งเราไม่รู้เลยว่าวันนั้นเป็นวันสุดท้ายที่เราได้ดูแลเธอ วันที่ 28 เมษา 59 เรานึกว่าทุกอย่างมันจะเป็นเหมือนเดิม เรานึกว่าเรากลับมารักกัน มีวิชานึงที่ผมได้สอบห้องเดียวกับเธอ และพอผมสอบเสร็จผมออกมาข้างนอกห้องและพูดเบาๆว่า เรารักเธอนะกลับมาหาเราได้มั้ย?   และจากวันนั้นจนวันนี้ผมก้ยังไม่สามารถหยุดรักหรือหยุดคิดถึงเธอได้เลย สร้างเมลมาใหม่ละส่งไปหาเธอ เธอไม่เคยตอบกลับมาเลย เธอตอบมาแค่ว่า เธอควรอยู่ในที่ของเธอได้แล้วนะ แล้วก้ส่งรูปเธอคู่กับแฟนใหม่มาให้เราดู ความรู้สึกผมในตอนนั้นมันแทบยืนไม่ไหว คำถามในหัวผมเยอะมากๆ ที่ตรงนั้นเคยเป็นที่ของผม ผมอาจทำตัวไม่ดีไปบ้าง อาจไม่มีความรับผิดชอบบ้าง แต่สิ่งนึงที่ผมไม่เคยลืม คือ เธอคนนี้เป็น ผญ คนเดียวที่ผมรัก จนถึงทุกวันนี้ผมยังคงรอเธอคนนี้อยู่ ถึงแม้เขาจะมีคนใหม่ไปแล้ว เกือบๆ2เดือนที่เราไม่ได้คุยกันเลย ผมไม่เคยลืมเธอ ผมไม่เคยให้ผญคนอื่นมาแทนที่เธอเลย ผมยังฝันถึงเขา เกือบทุกคืน ตื่นเช้าขึ้นมาผมยังคิดถึงเขาตลอด โทรศัทพ์ ทั้งวันผมก้รอเขาโทรมา ผมไม่รู้ว่าความรักและความคิดถึงที่ยังไม่อยู่มันจะส่งไปถึงเธอคนนั้นมั้ย ผมอยากจะลบทุกอย่างออกไปแต่มันทำไมได้เลย "ที่ผมยังอยู่ตรงนี้รอเธออยู่แบบนี้ เพราะผมกลัวว่าสักวันเธอจะกลับมาหาผม ถ้าผมไปจากตรงนี้ แล้วเขากลับมาในวันที่เขาเจ็บผมกลัวว่าผมจะไม่ได้อยู่ดูแลเขา ผมกลัวเขาจะหาผมไม่เจอ" ถ้ามาม๊าได้อ่านข้อความนี้ ขอให้รู้ไว้นะว่าปาป๊ายังรักและรอม๊าเสมอ WitnessesLoveBC