เคยหลงคิดว่าตัวเองมี skill ด้านภาษาอังกฤษค่อนข้างดีนะคะ แต่พอมาลองสังเกตตัวเองจริงๆ มักจะ
1. หลีกเลี่ยงการอ่าน text ภาษาอังกฤษล้วน
คือเห็นแล้วลายตาไปหมด เพ่งๆอ่านล่ะต้องแปลเกือบทุกคำศัพท์ ไปๆมาๆ ไม่อ่านดีกว่า
2. เวลาเจอฝรั่ง พูดได้ไม่ดีเท่าที่ควร
ปกติเวลาอยู่กับเมทจะชอบตั้งกฎให้พูดกันเป็นภาษาอังกฤษ (ไม่ได้เรียนอินเตอร์ค่ะ ) เพราะอยากฝึกภาษา
ตอนพูดกันเพื่อนที่อารมณ์ อินเนอร์มาเต็มมาก สำเนียงเป๊ะเว่อ อันนี้คิดไปเอง 555 รู้สึกสนุกมาก คิดในใจว่า เออ ตรูก็พอได้นะเหว่ย
แต่พอเจอฝรั่งจริงๆ เช่น ไปห้องสมุด แล้วอยากจะขอเก้าอี้ที่ว่างข้างเขา อิฉันต้องมาแอบเปิดประโยคใน google ดูว่าต้องพูดยังไง
เตรียมคำพูดมาดิบดี ตรงเข้าไปหาเป้าหมาย จากที่ควรพูดว่า "เก้าอี้ตัวนี้ว่างไหม" เป็น "ก้าวเอ้ตัวนี้.....@%#" คือรู้ตัวเองเลยค่ะว่าพูดไม่เป็นภาษาคน
ปล.อยากทราบชีวิตนักศึกษา/นิสิตภาคอินเตอร์จังค่ะ ว่าเขาทำยังไงถึงคุ้นชินกับการใช้ภาษาอังกฤษให้เหมือนภาษาไทย
อยากเรียนภาษาอังกฤษระดับผู้ใหญ่ ไปเรียนที่ไหนกันคะ
1. หลีกเลี่ยงการอ่าน text ภาษาอังกฤษล้วน
คือเห็นแล้วลายตาไปหมด เพ่งๆอ่านล่ะต้องแปลเกือบทุกคำศัพท์ ไปๆมาๆ ไม่อ่านดีกว่า
2. เวลาเจอฝรั่ง พูดได้ไม่ดีเท่าที่ควร
ปกติเวลาอยู่กับเมทจะชอบตั้งกฎให้พูดกันเป็นภาษาอังกฤษ (ไม่ได้เรียนอินเตอร์ค่ะ ) เพราะอยากฝึกภาษา
ตอนพูดกันเพื่อนที่อารมณ์ อินเนอร์มาเต็มมาก สำเนียงเป๊ะเว่อ อันนี้คิดไปเอง 555 รู้สึกสนุกมาก คิดในใจว่า เออ ตรูก็พอได้นะเหว่ย
แต่พอเจอฝรั่งจริงๆ เช่น ไปห้องสมุด แล้วอยากจะขอเก้าอี้ที่ว่างข้างเขา อิฉันต้องมาแอบเปิดประโยคใน google ดูว่าต้องพูดยังไง
เตรียมคำพูดมาดิบดี ตรงเข้าไปหาเป้าหมาย จากที่ควรพูดว่า "เก้าอี้ตัวนี้ว่างไหม" เป็น "ก้าวเอ้ตัวนี้.....@%#" คือรู้ตัวเองเลยค่ะว่าพูดไม่เป็นภาษาคน
ปล.อยากทราบชีวิตนักศึกษา/นิสิตภาคอินเตอร์จังค่ะ ว่าเขาทำยังไงถึงคุ้นชินกับการใช้ภาษาอังกฤษให้เหมือนภาษาไทย