มีคนเข้าใจเราผิด

เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา เราไปสอบวิจัยกับเพื่อนๆ โดยมีกรรมการ 3 คน ญ1 ช2 กับอาจารย์ผู้ชายเราสนิทกันดีเคยเรียนคุ้นเคยกัน แต่กับอาจารย์ผู้หญิงเราไม่เคยเรียนกับท่านก็เห็นกันผ่านๆ ในห้องสาขาเราก็ยกมือไหว้ตามปกตินั้นแหละ จนมาวันนี้ ด้วยความที่เกิดข้อผิดพลาดในด้านเนื้อหาข้อมูลของงานวิจัยเรา ซึ่งเรายอมรับนะว่าเราผิดพลาดมากๆ ในเรื่องนี้ อ.ช1 (อาจารย์ผู้ชายท่านหนึ่งในคณะกรรมการ) ก็ทักทวงขึ้นมาด้วยความที่เราไม่รู้ว่าผิดตรงไหนผสมกับความตกใจ เราจึงถามว่าตรงไหนหรอ คือคงไม่มีหางเสียง อ.ผญ คือแบบว่าเราไม่มีมารยาทไม่มีสัมมาคารวะ ชักสีหน้าแสดงสีหน้าไม่พอใจใส่คนนี้ไม่ให้ผ่านนะ คืออาจารย์ผญ.ก็คุยกับอาจารย์ชายที่ทักท้วงนั้นแหละเพราะนั่งข้างกัน พอเราพรีเซ้นเสร็จ คือแทบจะไม่มีใครพูดถึงงานวิจัยเราเลยว่าเราต่างๆ นาๆ อาจารย์กรรมการคนที่3 ก็ว่าเราประมาณว่า ชมก่อนผมว่าคุณเป็นคนเก่งนะมั่นใจฉะฉาน แต่ถ้ามันมากเกินไปมันก็ไม่ดีคุณอย่างนั้นอย่างนี้ คือเรารับฟังนะแล้วก็ไม่ได้โกรธด้วย เรายอมรับในเรื่องความผิดพลาดในงานวิจัยของเรา แต่การที่อาจารย์ผญ.ท่านนั้นมาตัดสินเราเพียงแค่เจอเรายังไม่ถึงครึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำ เรารับไม่ได้กับคำกล่าวหาของท่าน เรารู้ตัวเราดีเราไม่ใช่คนก้าวร้าว แต่เราเป็นคนหน้านิ่ง แล้วน้ำเสียงแข็งๆ ก็พยายามแก้ไขอยู่แต่ตอนเผลอๆ ก็หลุดทุกที เราพยายามอธิบายเราบอกเราไม่ทราบจริงๆ ว่าไปทำสีหน้าไม่พอใจตอนไหน คืออยากให้เห็นหน้าอาจารย์ผญ.ท่านนั้นมากท่านแสยะยิ้มแล้วส่ายหน้าคือตัดสินเราไปแล้วไงไม่ฟังอะไรทั้งนั้นเราโดนว่าต่อหน้าเพื่อนและอาจารย์ท่านอื่นอีกเป็นสิบๆ คน เราเสียใจคือยืนน้ำตาไหลเลยตอนโดนว่า มันสะเทือนใจมากเหตุการณ์แบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นกับเรา ยอมรับว่าไม่พอใจอาจารย์ผญ.มาก เราคิดว่าคุณไม่ควรว่าเด็กต่อหน้าคนมากมายขนาดนั้น เราโตพอที่จะรับได้นะคำด่าว่าแรงๆ นะ แต่นี่เราเสียใจที่อาจารย์เข้าใจเราผิดแล้วพลอยทำให้อาจารย์ที่เราเคารพรักมองเราไม่ดีไปด้วย
อยากถามว่าคุณเอาอะไรมาตัดสินกับเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงนี้ว่าเราเป็นคนยังไง ถ้าเราก้าวร้าวอย่างนั้นจริงๆ อาจารย์ท่านอื่นที่สอนเราตั้งแต่ปี1 คงด่าเราไปแล้ว แล้วมาตบท้ายด้วยคำว่าที่พูดเพราะหวังดี คือความรู้สึกเราเสียไปแล้วนะเอากลับคืนมาไม่ได้คุณสร้างบาดแผลในใจเราแผลลึกมาก เราอยากมาระบาย มีความอึดอัดใจเราอาจคิดผิดแต่เราก็มีความคิดของเรา เด็กกว่าอาจารย์หลายสิบปีแต่ก็ไม่ได้แปลว่าทุกอย่างที่อาจารย์คิดถูกเสมอนะคะ  
ปล.อาจารย์ผช.ท่านแรกไม่ได้ว่าอะไรเกี่ยวกับท่าทางเรานะก็ว่าเรื่องงานวิจัยปกติ
ที่มาโพสเราก็แค่อยากระบายเรารู้สึกไม่แฟร์อ่ะ เราอยากไดมุมมองความคิดของคนอื่นดูบ้างกับคนใหล้ชิดเพื่อนๆ ก็ต้องปลอบใจอ่ะนะ เพื่อนทุกคนก็บอกแหละว่าเราหน้าเหวี่ยงแต่เพื่อนชินแล้วไงรู้ว่าไม่ได้คิดไรอะไรคือหน้าเป็นแบบนี้ ขอบคุณทุกคนที่รับฟังปัญหาคือตอนนี้ เซ็งๆ นอยๆ ความมั่นใจในตัวเองลดลงฮวบเลย ไม่ชอบความรู้สึกนี้เลย
เขียนครั้งแรกค่ะ ผิดๆ ถูกๆ วนไปวนมา ขอโทษด้วยนะคะ ==