เริ่มมีแฟนตอนเรียนมัธยมค่ะ รักๆ เลิกๆ ไม่เคยโสดเกินปี ปัจจุบันเราทำงานแล้วค่ะ
ตลอดเวลาที่มีแฟน ไม่เคยรู้สึกรักใครจริงๆเลยค่ะ
มีแค่สองคนที่รู้สึกว่า อยากใช้ชีวิตที่เหลือกับคนๆนี้ อยากอยู่ด้วยไปจนแก่ แต่สุดท้ายก็ไปกันไม่รอด (ตอนนั้นยังเด็กมากค่ะ)

แฟนคนปัจจุบันคบกันมาจะ 4 ปีแล้วค่ะ ตั้งแต่เรียนมหาลัย อายุเท่ากัน
แฟนเริ่มเข้าหาผู้ใหญ่บ้านเรา เขาเริ่มทำเอง ทั้งๆที่เราไม่ได้บอกให้เขาเข้าหาเลย
ตอนนี้เราทำงานอยู่ต่างประเทศ สิ้นปีนี้กลับไปแฟนจะพาไปไหว้แม่เขาค่ะ (คบกันมาไม่เคยไปบ้านเขาเลย)
แต่ผู้ใหญ่บ้านเราและเขารับรู้เรื่องที่คบกันค่ะ

ตลอดเวลาที่คบกัน(ก่อนที่จะบินมาทำงาน) เราเคยถามตัวเองอยู่บ่อยๆว่าเรารักเขาจริงๆรึป่าว
คำตอบที่ได้คือ ไม่รู้ แต่ตอนคบกันก็ไม่ได้อึดอัดอะไร เป็นตัวของตัวเองดีค่ะ
แต่เขารักเรามาก เขาพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้เรามีความสุข แต่ความสุขที่เขาให้ บางทีไม่ตอบโจทย์เรา

ตอนที่ตกลงคบกับเขา ตอนนั้นเราคิดแค่ว่ามีแฟนก็ไม่ได้เสียหายอะไร เลยลองคบดู ความรู้สึกตอนนั้นมันชอบค่ะ รักบ้าง แต่ไม่รักทั้งหมด
ถ้าเลิกกันก็คงเสียใจ แต่ก็อยู่ได้

ตอนอยู่ไทยเราไม่เที่ยวค่ะ สมัยนั้นยังเป็น นศ อยู่ ชีวิตมีแค่ เรียน ทำงาน กลับบ้าน นอน วนอยู่แค่นี้
พอเข้าสู่วัยทำงาน มีคนเข้ามาบ้าง แต่ไม่ได้ใส่ใจอะไร ออกแนวเราไม่เล่นด้วย
เราสังเกตุตัวเองว่า ถ้ามีคนใหม่เข้ามา เราพร้อมที่จะเปิดใจกับคนใหม่อยู่ดี (ซึ่งมันไม่สมควรทำถ้ามีแฟน)

เรารู้สึกว่าตัวเองเห็นแก่ตัวค่ะ เรามีความรู้สึกผิดชอบชั่วดีนะ แต่มันไม่อยากหยุดที่คนๆนี้
เคยวางแผนอนาคตด้วยกันค่ะ มีแพลนจะหมั้นและแต่งกันประมาณ 30 ต้นๆ
แต่ตอนนี้เราเริ่มไม่อยากสร้างความสัมพันธ์กับที่บ้านเขาแล้ว ไม่อยากแต่งแล้ว
เหตุผลคือ เราไม่อยากเห็นแก่ตัวใส่เขาค่ะ อยากให้เขาเจอคนที่ดี และรักเขามากกว่าเรา อยากให้เขาเป็นอิสระ

ปัจจุบันนี้เราทำงานอยู่ต่างประเทศ มีคนเข้ามาค่ะ หลายชนชาติ ดีเลวปนกันไป
1 ในคนที่เข้ามา เรารู้สึกถูกใจเขามาก (แต่ก็ไม่ได้รักอยู่ดี)
มองจากภายนอกเขาตรงสเปคเราทุกอย่าง แต่ภายในเรายังศึกษาเขาไม่หมด (และคิดว่าเขาเองก็ศึกษาภายในเราอยู่เหมือนกัน)
คนรอบข้างมองว่าเราสองคนเหมาะสมกันค่ะ ผู้ใหญ่ที่ทำงานก็มองว่าเหมาะสมกัน
ตัวเขาเองก็บอกว่า คุณเหมาะสมกับผมนะ แค่วัฒนธรรมอาจจะต่างกันแค่นั้น

เขาไม่เคยถามเราว่าเรามีแฟนรึป่าว เราเลยไม่รู้ว่าจะบอกเรื่องส่วนตัวทำไม (แอบเลว)
ผิดที่เราด้วยที่ไม่ได้บอกเขาว่าฉันมีแฟนแล้วนะ เรื่องมันเลยบานปลาย
(เขาเองก็มีเรื่องส่วนตัวเยอะค่ะ เราเลยรู้สึกไม่อยากเปิดเผยตัวเองทั้งหมด)

ยอมรับว่าเราเผลอใจให้คนๆนี้ แต่คิดว่ากลับไทยไป อาจจะ เลิกติดต่อ
ผู้ชายคนนี้สอนเราให้โตขึ้นค่ะ เขาอายุน้อยกว่า แต่เขาเด็ดขาดมาก มีความเป็นผู้นำสูง เป็นผู้ใหญ่มากกว่าทั้งเราและแฟน

ส่วนแฟนที่ไทย เราไม่(ค่อย)เหมาะสมกันค่ะ พ่อเราเองก็ไม่ค่อยสนับสนุนแฟนคนนี้ แต่เพราะเขาเป็นคนดี พ่อเราเลยไม่ขัด
พ่อบอกว่าถ้าแต่งกับคนที่ไม่มีความเป็นผู้นำ จะลำบากไปตลอดชีวิตนะ ต้องเลี้ยงเขานะ พ่อไม่เห็นด้วยค่ะ

เราเด็ดขาดมากกว่าเขา ความคิดเราโตกว่า เขาแค่เป็นคนใจเย็นกว่าเราเท่านั้น
เคยคุยกันเล่นๆว่าถ้าแต่งกัน คุณเลี้ยงลูกนะ คุณดูแลบ้าน ทำอาหาร เดี๋ยวฉันหาเงินเอง
เขาเองก็มองว่าเราสามารถทำงานได้ดีกว่าเขา เขาอาจจะเหมาะเป็นพ่อบ้านด้วยซ้ำไป

ช่วงที่เผลอใจให้อีกคนเรารู้สึกแย่ค่ะ เราบอกเลิกแฟนที่ไทย เขายืนยันว่าจะรอและเป็นเหมือนเดิม เขาอภัยให้ทุกอย่าง
แต่ตัวเราต่างหากที่ไม่อยากกลับไป เพราะเราให้อภัยตัวเองไม่ได้
กลับไทยไปคิดว่าจะเลิกทั้งแฟนและผู้ชายคนใหม่
อยากใช้ชีวิตอยู่คนเดียว คิดว่ากลับไทยไปคงทำงาน เรียนต่อ ใช้เวลากับครอบครัว เพื่อน แค่นี้

เรารู้สึกแค่ว่าอยากเจอคนไปเรื่อยๆ ยังไม่อยากหยุดที่ใครตอนนี้ อยากเจอคนที่ทำให้เราอยากหยุดที่เขา และเขาพร้อมจะหยุดที่เรา
ใครเข้ามา เราก็อยากลองคุย แต่จะไม่เผลอใจเลยเถิดแบบผู้ชายคนใหม่อีก

แบบนี้เป็นคนเห็นแก่ตัวใช่ไหมคะ เราผิดปกติไหม
ถ้าเจอคนแบบเราอยู่ในชีวิต คุณจะเกลียดเราไหมคะ หรือถ้ามีเพื่อนแบบเราอยากเตือนอะไรมั้ย

ปล. เราเข้ากับคนง่ายมาก เจอครั้งแรกก็สนิทกันแล้ว เราไม่ค่อยถือตัวค่ะ เป็นคนเปิดเผย อาจจะเหมือนผู้หญิงรักสนุก
หน้าตาเรา การแต่งกายเราเหมือนผู้หญิงเที่ยวอยู่แล้ว แต่ป่าวเลย เรากลัวบาปกรรมค่ะ

ขอเพิ่มเติมค่ะ
เราบอกเลิกแฟนที่ไทยหลายครั้งแล้วค่ะ พยายามมาตลอด
เขายืนยันว่าให้อภัย เขาอยากให้เราทั้งคู่กลับไปเป็นกันเหมือนเดิมและพยายามปรับปรุงตัวเองให้ดีขึ้น
เขาเองก็รู้เรื่องผู้ชายคนที่สองค่ะ แต่ไม่ได้รู้ทุกเรื่อง

เราบอกเขาว่าตอนนี้เราขอลดสถานะของเขา มากกว่าเพื่อน แต่ไม่ใช่แฟน แต่คือ กัลยาณมิตร ของเรา
เราอยากตอบแทนความรักที่เขามีให้เราค่ะ เราอยากชดเชยสิ่งที่เราทำผิดพลาดไปกับคนที่สอง
เราหวังดีกับเขา และยินดีถ้าเขาเจอคนดีที่กว่าเรา