เมื่อสามวันก่อนแม่ชวนผมไปหาหมอที่รพ.ศรีธัญญา เนื่องจากอาการเครียดที่สะสมมานาน ผมมีอการปวดหัว ไมเกรน อัดอั้น ควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ บลาๆ
พอไปถึงก็ทำประวัติคนไข้ใหม่ ช่างน้ำหนักวัดความดันสอบประวัติและอาการเบื้องต้น เสร็จแล้วก็รอรับบัตรประจำตัวผู้ป่วย ตอนผมรับบัตรมาเห็นชื่อตัวเองอยู่บบัตร ในใจตอนนั้นผมยอมรับเลยว่าท้อและสับสนมากครับ "นี่เราเป็นคนไข้โรงบาลศรีธัญญาหรอว่ะ??" เป็นคำถามที่ครุ่นคิดมาตลอดจนถึงตอนนี้
พอเสร็จจากขั้นตอนนี้พยาบาลก็ให้ไปที่ห้องนักสังคมสงเคราะห์ ที่ห้องนี้เขาให้ญาติผู้ป่วยเข้าไปอย่างเดียว ส่วนผมเขาให้นั่งกรอกแบบสอบถามอยู่หน้าห้อง โดยที่ตอนนี้ผมก็ยังไม่รู้เลยว่าแม่เข้าไปคุยอะไรกับหมอในห้องนั้น เสร็จจากตรงนี้ก็ไปกันต่อที่ห้องตรวจ ระหว่างรอหมอเรียก ผมนั่งร้องไห้อยู่หน้าห้องตรวจที่14 ผมรู้สึกกดดันและรู้สึกไม่ดีมากๆ ที่ปัญหาที่สะสมมานานตอนนี้มันกำลังจะทำให้ผมเป็นบ้าแล้วหรือไง ผมนั่งร้องไห้อยู่นานจนพยาบาลหน้าห้องเรียกพบแพทย์ ผมเข้าไปกับแม่ คุณหมอก็ถามโน่นนี่ จนมาถึงจุดที่ผมแทบจะทนไม่ได้ "หมออ่านสรุปข้อมูลจากแบบสอบถามที่ทำไว้ตั้งแต่ห้าห้องนักสังคมสงเคราะห้ว่า ผมเป็นโรคซึมเศร้า เข้าขั้นรุนแรง และมีแนวโน้มที่จะฆ่าตัวตายสูง คุณแม่จะให้เป็นผู้ป่วยในไหม?" ผมแทบจะร้องไห้อีกครั้ง แต่แม่ก็ไม่ยอมให้ผมเป็นผู้ป่วยใน หมอจึงสั่งยาให้ผมสามตัว มาถึงหน้าห้องจ่ายยา ยาที่ผมได้รับเป็นยาคลายเครียดหนึ่งตัว และยาอะไรก็ไม่รู้ ที่จะไปปรับเคมีในสมองอีกสองตัว จะออกผลภายในระยะเวลา2สัปดาห์ และผมก็ต้องใช้ยาสามตัวนี้เป็นระยะเวลาเป็นอย่างน้อย1ปี ผมรับยาเสร็จเดินออกจากโรงบาลโดนไม่สนใจใครไม่กล้ามองหน้าแม่ไม่กล้าสบตากับใคร ในใจตอนนั้นโคตรยากจะอธิบาย วันนี้เข้าวันที่4แล้วที่ได้ยามา แต่ผมไม่เคยกินยาที่ได้มากสักเม็ด
จนถึงตอนนี้ก็ยังมีคำถามที่ข้างในมันถามผมอยู่ซ้ำ ผมเป็นบ้าหรือเปล่า ? ผมต้องทำยังไงต่อไปดี ??
ไปหาหมอศรีธัญญา ผมเป็นบ้าหรือเปล่า
พอไปถึงก็ทำประวัติคนไข้ใหม่ ช่างน้ำหนักวัดความดันสอบประวัติและอาการเบื้องต้น เสร็จแล้วก็รอรับบัตรประจำตัวผู้ป่วย ตอนผมรับบัตรมาเห็นชื่อตัวเองอยู่บบัตร ในใจตอนนั้นผมยอมรับเลยว่าท้อและสับสนมากครับ "นี่เราเป็นคนไข้โรงบาลศรีธัญญาหรอว่ะ??" เป็นคำถามที่ครุ่นคิดมาตลอดจนถึงตอนนี้
พอเสร็จจากขั้นตอนนี้พยาบาลก็ให้ไปที่ห้องนักสังคมสงเคราะห์ ที่ห้องนี้เขาให้ญาติผู้ป่วยเข้าไปอย่างเดียว ส่วนผมเขาให้นั่งกรอกแบบสอบถามอยู่หน้าห้อง โดยที่ตอนนี้ผมก็ยังไม่รู้เลยว่าแม่เข้าไปคุยอะไรกับหมอในห้องนั้น เสร็จจากตรงนี้ก็ไปกันต่อที่ห้องตรวจ ระหว่างรอหมอเรียก ผมนั่งร้องไห้อยู่หน้าห้องตรวจที่14 ผมรู้สึกกดดันและรู้สึกไม่ดีมากๆ ที่ปัญหาที่สะสมมานานตอนนี้มันกำลังจะทำให้ผมเป็นบ้าแล้วหรือไง ผมนั่งร้องไห้อยู่นานจนพยาบาลหน้าห้องเรียกพบแพทย์ ผมเข้าไปกับแม่ คุณหมอก็ถามโน่นนี่ จนมาถึงจุดที่ผมแทบจะทนไม่ได้ "หมออ่านสรุปข้อมูลจากแบบสอบถามที่ทำไว้ตั้งแต่ห้าห้องนักสังคมสงเคราะห้ว่า ผมเป็นโรคซึมเศร้า เข้าขั้นรุนแรง และมีแนวโน้มที่จะฆ่าตัวตายสูง คุณแม่จะให้เป็นผู้ป่วยในไหม?" ผมแทบจะร้องไห้อีกครั้ง แต่แม่ก็ไม่ยอมให้ผมเป็นผู้ป่วยใน หมอจึงสั่งยาให้ผมสามตัว มาถึงหน้าห้องจ่ายยา ยาที่ผมได้รับเป็นยาคลายเครียดหนึ่งตัว และยาอะไรก็ไม่รู้ ที่จะไปปรับเคมีในสมองอีกสองตัว จะออกผลภายในระยะเวลา2สัปดาห์ และผมก็ต้องใช้ยาสามตัวนี้เป็นระยะเวลาเป็นอย่างน้อย1ปี ผมรับยาเสร็จเดินออกจากโรงบาลโดนไม่สนใจใครไม่กล้ามองหน้าแม่ไม่กล้าสบตากับใคร ในใจตอนนั้นโคตรยากจะอธิบาย วันนี้เข้าวันที่4แล้วที่ได้ยามา แต่ผมไม่เคยกินยาที่ได้มากสักเม็ด
จนถึงตอนนี้ก็ยังมีคำถามที่ข้างในมันถามผมอยู่ซ้ำ ผมเป็นบ้าหรือเปล่า ? ผมต้องทำยังไงต่อไปดี ??