สวัสดีครับ ผมเป็นมือใหม่พึ่งหัดตั้งกระทู้นะครับ ไม่ขอแนะนำตัวนะครับ คือเรื่องมันมีอยู่ว่า
ผมคบกับแฟนของผมได้1เดือน1วัน เราสองคนรักกันมาก ผมให้เธอทุกอย่าง ทำเพื่อเธอทุกอย่าง ไม่อยากเสียเธอไป เธอก็สัญญสกับผมว่าจะไม่ปล่อยมือกัน เราสองคนติดกันมาต้องคอลหากันตลอด แม้กระทั่งจะนอนกลางวันถ้าผมขอนอนเธอก็จะคอลแล้วนอนเฝ้าหรือถ้าเธอจะนอนผมก็จะคอลนอนเฝ้าเธอมันอบอุ่นดีนะเหมือนเราได้อยู่ด้วยกันกลางคืนเราก็คอลแบบนี้ครับ นับวันยิ่งรักมากจนผมสัญญากับตัวเองว่าจะไม่เริ่มใหม่กับใครอีกจะรักแค่คนนี้จะไม่ทิ้งเขา จนมาวันหนึ่งตอนกลางวันเราก็คุยกันหวานกันปกติ แล้วพอตกเย็นจู่ๆเธอก็บอกเลิกผม ผมก็ถามว่าทำไม เธอกลับตอบว่าอยากอยู่คนเดียวผมทรุดลง แล้วคิดว่าที่ผ่านมาหล่ะเรารักกันมากไม่ใช่เหรอ ผมร้องให้กับวันนั้นทั้งวันทำไรก็ไม่ค่อยได้มันเบื่อมันเซ็งมันโมโหหลายอารมณ์มาก ผมก็พยายามยื้อพยายามง้อเธอก็ไม่ยอมกลับมา แต่ผมขอเธอว่าขอคุยแบบนี้ได้ไหมเรายังขาดเธอไม่ได้ เธอก็ยอม ผมก็ถามเพื่อนเธอ เขาบอกว่าผมหน่ะดีเกินไป เธออยากให้ผมเจอคนที่ดีกว่าทั้งๆที่ผมไม่ต้องการ ผมอยากอยู่กับเธอ จนตอนนี้เลิกกันมาเดือนกว่าแล้วผมก็ยังลืมเธอไม่ได้เลยถึงแม้จะมีคนมาทำให้มีความสุขแล้วก็ตาม
#ท้ายนี้ถ้าเธอมาเห็น ก็อยากบอกว่าเรารักเธอนะ กลับมาให้ทันในวันที่ยังรู้สึกนะ เรายังรอเธอเสมอ น.