สิ่งที่คนเป็นพ่อเเม่ปวดใจ

สวัสดีค่ะ ..
เราเป็นคุณเเม่ลูกสองคนนึงที่ทำงานมาตลอด
ลูกคนโตสามขวบกว่าเเล้ว ลูกคนเล็กเพิ่งได้สามเดือน
ทั้งคู่อยู่กับคุณตาคุณยายเเละ ญาติๆ
เราเเละสามีทำงานต่างจังหวัดทั้งคู่ เพราะความจำเป็นหลายๆอย่าง
เราอยู่ในระยะสร้างตัว เหมือนที่ทุกๆคนเคยผ่านมาค่ะ
เราสองคนเป็นพ่อเเม่วัยรุ่นที่ทำทุกอย่างทั้งงานประจำเเละพาร์ทไทม์ ไม่เคยเกี่ยงงอน
เก็บเล็กผสมน้อย เพราะเรามีฝันที่จะมีบ้าน มีครอบครัวอยู่ด้วยกันพร้อมหน้า
เราเเละสามีไม่เคยพลักภาระ ทุกๆอย่างที่น้องกินน้องใช้ส่งให้ไม่ขาด
ติดตามลูกตลอด โทรหาทุกวัน บางครั้งนอนร้องไห้ เพราะทนคิดถึงลูกไม่ไหว
มีเค้าเป็นเเรงพลักดัน ให้ทำงานเหมือนเครื่องจักรอยู่ทุกๆวัน
เเต่สิ่งที่เราปวดใจคือ ญาติที่เราฝากน้องไว้
จริงอยู่ที่เค้าดูเเลน้องดีมาก ใส่ใจทุกอย่าง ไว้ใจได้
เเต่เค้ากลับสอนให้น้อง เรียกเค้าว่าพ่อเเม่ ทั้งที่เราก็ขอเเล้วว่ามันไม่ควร
เราไม่ได้ทิ้งเค้า ไม่อยากให้เค้าสับสน ถ้าวันนึงเราไปรับเค้ากลับเเล้วเค้าเข้าใจว่าลุงป้า
เป็นพ่อเเม่ของเค้า เราคงเหมือนคนนอกที่ไปเเย่งเค้ากลับมา
เราน้ำท่วมปาก ไม่รู้จะทำยังไงเลยค่ะ ขอความคิดเห็นของเพื่อนๆหน่อย
เเอบร้องไห้บ่อยมาก ทำทุกอย่างก็เพิ้อเค้า เเต่เหมือนเราไม่มีความสำคัญ