สวัสดีค่ะ นี่เป็นกระทู้แรกของเรา เราสมัครพันทิปเข้ามาตั้งกระทู้นี้เพื่ออยากระบายความรู้สึกบางอย่าง ซึ่งเราอึดอัดและจมปลักกับมันมา 2 ปีกว่าแล้วค่ะ
เรื่องมีอยู่ว่า
ตอนเรียนอยู่ปี 1 เราได้รู้จักกับคนๆนึงในเฟซบุคค่ะ ซึ่งเป็นเพื่อนของเพื่อนของเพื่อนอีกทีค่ะ เราดูรูปของเพื่อนแล้วเจอผู้ชายคนนี้ แวบแรกที่เห็นเค้าในรูปที่แท็กๆกันเค้ายิ้มน่ารักดีฟันขาว เตะตาเราคนเดียวเลยค่ะ เลยกดเข้าไปส่องเฟซบุคเค้า 555 พอเข้าไปดูรูปปรากฏว่าเค้าเป็นนักศึกษาที่จบไปแล้วทำงานอยู่บนเรือรูปเค้ามีใส่ชุดในเครื่องแบบค่ะ เห็นในรูปเค้าเล่นกีฬาเป็นทั้งบาสทั้งบอล เล่นกีต้าร์เป็นอีกต่างหาก (กรี๊ดหนักมากตรงสเป็กทุกอย่างเลย><) แต่เห็นรูปเห็นข้อมูลอะไรได้ไม่เยอะเพราะเค้าตั้งให้เห็นแค่เพื่อนค่ะ ใจนึงก็อยากกดแอดเฟรนไปตอนนั้นแต่ไม่กล้า กลัวเค้าไม่รับแล้วเราจะเฟลค่ะ จำได้ว่าตอนนั้นเข้าไปส่องเฟซเค้าอยู่ 4 วัน ทีนี้กลั้นใจกดแอดไปค่ะ ผ่านไปครึ่งวันเค้ายังไม่รับเพื่อน มารับอีกทีตอนตี 1 ของวันที่ 13 มีนา 2557 ตอนนั้นเรายังไม่นอนแหละพอเค้ารับปุ๊บนี่กรี๊ดอยู่คนเดียวในใจเลยค่ะ ก็เข้าไปส่องเฟซเค้าอีกทีนี้ส่องยันสมัยเค้าอยู่ม.ปลายเลย 5555 วันที่ 14 มีนา เราเลยตัดสินใจทักไปค่ะเพราะอยากรู้จัก เค้าคุยกับเราดมากเลยค่ะ คุยกันแทบทุกวัน เค้าทักเรามาก่อนบ้าง เราทักเค้าไปบ้าง บอกฝันดี บอกสวัสดีคอนเช้าก่อนแทบทุกวัน เค้าจะทำอะไรก็ก็จะบอกบ้างบางอย่าง เค้าชวนเราเล่นเกมส์เศรษฐี (เค้าเป็นคนแรกเลยนะที่ชวนเล่นเกมแล้วเราก็โหลดมาเล่นด้วย ปกติเราไม่เล่นเกม 555 ) เราคุยกันแบบเป็นเพื่อนตลอดค่ะ แล้วเราก็รู้สึกดีทุกครั้งที่คุยกับเค้า คุยกันได้ประมาณ2 เดือน เค้าก็ต้องออกเรือไปฝึกค่ะ ตอนนั้นเราเป็นห่วงเค้ามากเลยอยากทักไปหาแต่ก็ไม่กล้ากลัวไปกวนเค้า พอกลับจากเรือเค้าก็ทักมาชวนคุยค่ะ เราก็คุยกันต่อ เราสืบรู้มาว่าเค้ายังไม่มีแฟนค่ะเราเลยคุยกับเค้าไปเรื่อยๆ เราก็ไม่มีเหมือนกันไม่เคยมีแฟนเลยค่ะตั้งแต่เกิด 555 เราโทรปรึกษาเพื่อนอยู่คนนึงค่ะว่าเราชอบคนๆนี้ ทำไงดี ไม่กล้าบอกถ้าบอกก็กลัวจะเสียเพื่อน เพื่อนก็บอกว่าให้บอกไปเถอะลองทำตามใจดู เรารวบรวมความกล้าค่ะตอนนั้นเราถึงกับนั่งร้องไห้อยู่คนเดียวในห้องเราไม่รู้ว่าจะจัดการกับความรู้สึกตัวเองในตอนนั้นยังไงดี แล้วเราก็ตัดสินใจบอกเค้าไปค่ะ เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ได้บอกชอบใครสักคน แต่! เค้าปฏิเสธค่ะ เค้าบอกว่าให้เราไปชอบคนอื่นดีกว่า เราเสียใจมากค่ะ เรารู้เสมอมานะว่าเค้าคิดกับเราแค่เพื่อนเราไม่ได้หวังนะคะว่าจะได้คบกัน ตอนนั้นเราแค่อยากบอกความรู้สึกของเราให้เค้ารู้เท่านั้นเอง หลังจากนั้นเราก็ไม่ทักเค้าไปอีกค่ะ จนช่วงปลายเดือน กรกฎาเค้าทักมาหาเราค่ะเราก็ได้คุยกันอีกครั้ง ช่วงนั้นเรามีงานออกบูธขายของที่ศูนย์นิทรรศการแห่งนึงในกรุงเทพเราก็บอกเค้าไปค่ะ แล้วเค้าก็บอกเราว่าจะมาหา แล้วเราก็ได้เจอกันตัวเป็นๆ เมื่อวันที่ 1 สิงหาของปีนั้น หลังจากที่เจอกันเราคุยกันได้ 2 วัน แล้วเค้าก็หายเงียบไปเลยค่ะ ไม่ทักมาเหมือนเมื่อก่อนอีกเลย
ทิ้งให้เราอยู่กับคำถามที่ว่า เพราะอะไร ทำไมมาทำให้รู้สึก ทำไมอยู่ๆถึงหายไปแบบนั้น จนถึงทุกวันนี้ค่ะ
ปัจจุบันเค้ามีแฟนแล้วค่ะแฟนเค้าเป็นรุ่นน้องเรียนอยู่ที่เดียวกัน อันนี้เราไปสืบรู้มาเอง
นี่ก็ผ่านมา 2 ปีกว่าแต่ยังลืมไม่ได้ เรารู้ตัวค่ะว่าเราคงคิดไปเอง และควรเลิกคิดถึงเค้าได้แล้วเพราะเค้ามีแฟนอยู่แล้ว แต่เราลืมเรื่องราวพวกนั้นไม่ได้จริงๆ เราควรจะทำยังไงดี เราไม่เคยและไม่กล้าเปิดรับใครเข้ามาในชีวิตเลยเพราะกลัวจะเสียใจ แต่เรายอมให้เค้าเข้ามาวนเวียนอยู่ในความคิดความรู้สึกอยู่ตลอด T^T
มันพอจะมีวิธีที่ทำให้หลุดออกจากความรู้สึกและความคิดพวกนั้นไหมคะ
เพราะอะไรเหตุใดเธอต้องไป ติดอยู่กับคำถามนี้มา 2 ปีกว่าแล้วค่ะ
เรื่องมีอยู่ว่า
ตอนเรียนอยู่ปี 1 เราได้รู้จักกับคนๆนึงในเฟซบุคค่ะ ซึ่งเป็นเพื่อนของเพื่อนของเพื่อนอีกทีค่ะ เราดูรูปของเพื่อนแล้วเจอผู้ชายคนนี้ แวบแรกที่เห็นเค้าในรูปที่แท็กๆกันเค้ายิ้มน่ารักดีฟันขาว เตะตาเราคนเดียวเลยค่ะ เลยกดเข้าไปส่องเฟซบุคเค้า 555 พอเข้าไปดูรูปปรากฏว่าเค้าเป็นนักศึกษาที่จบไปแล้วทำงานอยู่บนเรือรูปเค้ามีใส่ชุดในเครื่องแบบค่ะ เห็นในรูปเค้าเล่นกีฬาเป็นทั้งบาสทั้งบอล เล่นกีต้าร์เป็นอีกต่างหาก (กรี๊ดหนักมากตรงสเป็กทุกอย่างเลย><) แต่เห็นรูปเห็นข้อมูลอะไรได้ไม่เยอะเพราะเค้าตั้งให้เห็นแค่เพื่อนค่ะ ใจนึงก็อยากกดแอดเฟรนไปตอนนั้นแต่ไม่กล้า กลัวเค้าไม่รับแล้วเราจะเฟลค่ะ จำได้ว่าตอนนั้นเข้าไปส่องเฟซเค้าอยู่ 4 วัน ทีนี้กลั้นใจกดแอดไปค่ะ ผ่านไปครึ่งวันเค้ายังไม่รับเพื่อน มารับอีกทีตอนตี 1 ของวันที่ 13 มีนา 2557 ตอนนั้นเรายังไม่นอนแหละพอเค้ารับปุ๊บนี่กรี๊ดอยู่คนเดียวในใจเลยค่ะ ก็เข้าไปส่องเฟซเค้าอีกทีนี้ส่องยันสมัยเค้าอยู่ม.ปลายเลย 5555 วันที่ 14 มีนา เราเลยตัดสินใจทักไปค่ะเพราะอยากรู้จัก เค้าคุยกับเราดมากเลยค่ะ คุยกันแทบทุกวัน เค้าทักเรามาก่อนบ้าง เราทักเค้าไปบ้าง บอกฝันดี บอกสวัสดีคอนเช้าก่อนแทบทุกวัน เค้าจะทำอะไรก็ก็จะบอกบ้างบางอย่าง เค้าชวนเราเล่นเกมส์เศรษฐี (เค้าเป็นคนแรกเลยนะที่ชวนเล่นเกมแล้วเราก็โหลดมาเล่นด้วย ปกติเราไม่เล่นเกม 555 ) เราคุยกันแบบเป็นเพื่อนตลอดค่ะ แล้วเราก็รู้สึกดีทุกครั้งที่คุยกับเค้า คุยกันได้ประมาณ2 เดือน เค้าก็ต้องออกเรือไปฝึกค่ะ ตอนนั้นเราเป็นห่วงเค้ามากเลยอยากทักไปหาแต่ก็ไม่กล้ากลัวไปกวนเค้า พอกลับจากเรือเค้าก็ทักมาชวนคุยค่ะ เราก็คุยกันต่อ เราสืบรู้มาว่าเค้ายังไม่มีแฟนค่ะเราเลยคุยกับเค้าไปเรื่อยๆ เราก็ไม่มีเหมือนกันไม่เคยมีแฟนเลยค่ะตั้งแต่เกิด 555 เราโทรปรึกษาเพื่อนอยู่คนนึงค่ะว่าเราชอบคนๆนี้ ทำไงดี ไม่กล้าบอกถ้าบอกก็กลัวจะเสียเพื่อน เพื่อนก็บอกว่าให้บอกไปเถอะลองทำตามใจดู เรารวบรวมความกล้าค่ะตอนนั้นเราถึงกับนั่งร้องไห้อยู่คนเดียวในห้องเราไม่รู้ว่าจะจัดการกับความรู้สึกตัวเองในตอนนั้นยังไงดี แล้วเราก็ตัดสินใจบอกเค้าไปค่ะ เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ได้บอกชอบใครสักคน แต่! เค้าปฏิเสธค่ะ เค้าบอกว่าให้เราไปชอบคนอื่นดีกว่า เราเสียใจมากค่ะ เรารู้เสมอมานะว่าเค้าคิดกับเราแค่เพื่อนเราไม่ได้หวังนะคะว่าจะได้คบกัน ตอนนั้นเราแค่อยากบอกความรู้สึกของเราให้เค้ารู้เท่านั้นเอง หลังจากนั้นเราก็ไม่ทักเค้าไปอีกค่ะ จนช่วงปลายเดือน กรกฎาเค้าทักมาหาเราค่ะเราก็ได้คุยกันอีกครั้ง ช่วงนั้นเรามีงานออกบูธขายของที่ศูนย์นิทรรศการแห่งนึงในกรุงเทพเราก็บอกเค้าไปค่ะ แล้วเค้าก็บอกเราว่าจะมาหา แล้วเราก็ได้เจอกันตัวเป็นๆ เมื่อวันที่ 1 สิงหาของปีนั้น หลังจากที่เจอกันเราคุยกันได้ 2 วัน แล้วเค้าก็หายเงียบไปเลยค่ะ ไม่ทักมาเหมือนเมื่อก่อนอีกเลย
ทิ้งให้เราอยู่กับคำถามที่ว่า เพราะอะไร ทำไมมาทำให้รู้สึก ทำไมอยู่ๆถึงหายไปแบบนั้น จนถึงทุกวันนี้ค่ะ
ปัจจุบันเค้ามีแฟนแล้วค่ะแฟนเค้าเป็นรุ่นน้องเรียนอยู่ที่เดียวกัน อันนี้เราไปสืบรู้มาเอง
นี่ก็ผ่านมา 2 ปีกว่าแต่ยังลืมไม่ได้ เรารู้ตัวค่ะว่าเราคงคิดไปเอง และควรเลิกคิดถึงเค้าได้แล้วเพราะเค้ามีแฟนอยู่แล้ว แต่เราลืมเรื่องราวพวกนั้นไม่ได้จริงๆ เราควรจะทำยังไงดี เราไม่เคยและไม่กล้าเปิดรับใครเข้ามาในชีวิตเลยเพราะกลัวจะเสียใจ แต่เรายอมให้เค้าเข้ามาวนเวียนอยู่ในความคิดความรู้สึกอยู่ตลอด T^T
มันพอจะมีวิธีที่ทำให้หลุดออกจากความรู้สึกและความคิดพวกนั้นไหมคะ