สุดยอดความคิดเห็น
ความคิดเห็นที่ 28
1) พระถังซำจั๋งหลบหนีออกจากจีนครับ ตอนนั้นเส้นทางสายไหมยังปิดเนื่องจากราชสำนักถังมีสงครามรบกับพวกทู่เจี๋ยอยู่ ทำให้ท่านต้องอาศัยเส้นทางจากการบอกเล่าของพ่อค้า และบันทึกของหลวงจีนฟาเสียน ที่เขียนเอาไว้ก่อนหน้านั้นราวร้อยกว่าปีครับ
ก่อนพระถังซำจั๋ง มีหลวงจีนรูปหนึ่งจากดินแดนอาณาจักรเว่ยเหนือ เคยเดินทางไปอินเดียมาแล้วในช่วงศตวรรษที่ 5 ตอนต้น (ราวๆปี 420-450) ท่านชื่อ หลวงจีนฟาเสียน และได้เขียนบันทึกเส้นทางเอาไว้โดยละเอียดพอสมควร
พระถังซำจั๋งได้บันทึกฉบับนี้เป็นต้นร่างเส้นทาง ในการเดินทางสู่ชมภูทวีปครับ
2) สมัยนั้นชาวจีนทางเหนือ อย่างชาวจงหยวน ไม่ค่อยรู้จักเส้นทางการเดินเรือทางน้ำครับ
แม้ราชวงศ์ฝ่ายใต้อย่าง หวู๋ ตงจิ้น หลิวซ่ง ฉี เหลียง และเฉิน จะเคยมีกองเรือขนาดใหญ่ และเคยล่องเรือไปค้าขายไกลถึงแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ชวา มลายู และเชื่อกันว่าเคยไปถึงเบงกอล และศรีลังกา
แต่พอราชวงศ์สุยรวบรวมประเทศโดยทำลายราชวงศ์เฉินลงไป อำนาจทางทะเลรวมถึงเทคโนโลยีกองเรือที่ราชวงศ์ฝ่ายใต้เคยสะสมไว้ก็ถูกทำลายหรือกระจัดกระจายไปเสียหมด เมืองท่าที่เคยรุ่งเรืองอย่างเจี้ยนคังก็โดนทำลายไป เมืองท่าริมทะเลส่วนใหญ่ก็ซบเซาลง
นั่นเป็นคำตอบว่า การเดินทางทางเรือโดยกองเรือจีนในยุคของพระถังซำจั๋งนั้น ซบเซาลงเพราะราชวงศ์ทางเหนือไม่ส่งเสริมนั่นเอง ทำให้เกิดสุญญากาศทางอำนาจในทะเลจีนใต้ การเดินทางด้วยเรือจึงอันตรายและไม่สะดวก
3) กองเรือของต้าถังได้รับการฟื้นฟูในช่วงปลายรัชกาลของจักรพรรดิถังไท่จง และรัชกาลของถังเกาจง ครับ เนื่องจากมีการติดต่อกับญี่ปุ่น เวียดนาม และชวา ผ่านกองเรือ อีกทั้งยังมีการยกทัพเรือไปโจมตีคาบสมุทรเกาหลีอีกด้วย ทำให้มีความจำเป็นที่จะต้องฟื้นฟูกองเรือกลับมาอีกครั้ง
ช่วงทศวรรษที่ 50-70 ของศตวรรษที่ 7 (ราวปี 650-670) เมืองโบราณในภาคใต้อย่างหัวโจว กับกว่างโจว ก็เริ่มทวีปความสำคัญขึ้นมาอีกครั้ง ในฐานะศูนย์กลางการค้าทางทะเลและประตูสู่ภายนอกทางมหาสมุทรของต้าถัง และตามมาด้วยการฟื้นฟูเทคโนโลยีการต่อเรือ การเดินเรือ และเส้นทางการค้าขึ้นมาใหม่
หลังจากพระถังซำจั๋งกลับสู่จีนได้ประมาณ 27 ปี คณะพระภิกษุอีกคณะก็มีโอกาสได้เดินทางโดยเรือจากจีนไปสู่อินเดีย โดยมีภิกษุที่สำคัญในยุคนี้ก็คือ หลวงจีนอี้จิงครับ ท่านออกจากจีนในปี 671 (7 ปีหลังพระถังซำจั๋งมรณภาพ) โดยเดินทางจากฉางอันไปหยางโจวและลงเรือล่องมหาสมุทรลงใต้ไปกว่างโจว ก่อนที่จะต่อเรือพ่อค้าเปอร์เซียข้ามทะเลจีนใต้ลงไปที่ชวา อ้อมแหลมมลายูไปแวะที่ไทรบุรี และขึ้นฝั่งที่เบงกอล ก่อนจะเดินเท้าเข้าสู่อินเดียเหนืออีกทีหนึ่ง
ก่อนพระถังซำจั๋ง มีหลวงจีนรูปหนึ่งจากดินแดนอาณาจักรเว่ยเหนือ เคยเดินทางไปอินเดียมาแล้วในช่วงศตวรรษที่ 5 ตอนต้น (ราวๆปี 420-450) ท่านชื่อ หลวงจีนฟาเสียน และได้เขียนบันทึกเส้นทางเอาไว้โดยละเอียดพอสมควร
พระถังซำจั๋งได้บันทึกฉบับนี้เป็นต้นร่างเส้นทาง ในการเดินทางสู่ชมภูทวีปครับ
2) สมัยนั้นชาวจีนทางเหนือ อย่างชาวจงหยวน ไม่ค่อยรู้จักเส้นทางการเดินเรือทางน้ำครับ
แม้ราชวงศ์ฝ่ายใต้อย่าง หวู๋ ตงจิ้น หลิวซ่ง ฉี เหลียง และเฉิน จะเคยมีกองเรือขนาดใหญ่ และเคยล่องเรือไปค้าขายไกลถึงแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ชวา มลายู และเชื่อกันว่าเคยไปถึงเบงกอล และศรีลังกา
แต่พอราชวงศ์สุยรวบรวมประเทศโดยทำลายราชวงศ์เฉินลงไป อำนาจทางทะเลรวมถึงเทคโนโลยีกองเรือที่ราชวงศ์ฝ่ายใต้เคยสะสมไว้ก็ถูกทำลายหรือกระจัดกระจายไปเสียหมด เมืองท่าที่เคยรุ่งเรืองอย่างเจี้ยนคังก็โดนทำลายไป เมืองท่าริมทะเลส่วนใหญ่ก็ซบเซาลง
นั่นเป็นคำตอบว่า การเดินทางทางเรือโดยกองเรือจีนในยุคของพระถังซำจั๋งนั้น ซบเซาลงเพราะราชวงศ์ทางเหนือไม่ส่งเสริมนั่นเอง ทำให้เกิดสุญญากาศทางอำนาจในทะเลจีนใต้ การเดินทางด้วยเรือจึงอันตรายและไม่สะดวก
3) กองเรือของต้าถังได้รับการฟื้นฟูในช่วงปลายรัชกาลของจักรพรรดิถังไท่จง และรัชกาลของถังเกาจง ครับ เนื่องจากมีการติดต่อกับญี่ปุ่น เวียดนาม และชวา ผ่านกองเรือ อีกทั้งยังมีการยกทัพเรือไปโจมตีคาบสมุทรเกาหลีอีกด้วย ทำให้มีความจำเป็นที่จะต้องฟื้นฟูกองเรือกลับมาอีกครั้ง
ช่วงทศวรรษที่ 50-70 ของศตวรรษที่ 7 (ราวปี 650-670) เมืองโบราณในภาคใต้อย่างหัวโจว กับกว่างโจว ก็เริ่มทวีปความสำคัญขึ้นมาอีกครั้ง ในฐานะศูนย์กลางการค้าทางทะเลและประตูสู่ภายนอกทางมหาสมุทรของต้าถัง และตามมาด้วยการฟื้นฟูเทคโนโลยีการต่อเรือ การเดินเรือ และเส้นทางการค้าขึ้นมาใหม่
หลังจากพระถังซำจั๋งกลับสู่จีนได้ประมาณ 27 ปี คณะพระภิกษุอีกคณะก็มีโอกาสได้เดินทางโดยเรือจากจีนไปสู่อินเดีย โดยมีภิกษุที่สำคัญในยุคนี้ก็คือ หลวงจีนอี้จิงครับ ท่านออกจากจีนในปี 671 (7 ปีหลังพระถังซำจั๋งมรณภาพ) โดยเดินทางจากฉางอันไปหยางโจวและลงเรือล่องมหาสมุทรลงใต้ไปกว่างโจว ก่อนที่จะต่อเรือพ่อค้าเปอร์เซียข้ามทะเลจีนใต้ลงไปที่ชวา อ้อมแหลมมลายูไปแวะที่ไทรบุรี และขึ้นฝั่งที่เบงกอล ก่อนจะเดินเท้าเข้าสู่อินเดียเหนืออีกทีหนึ่ง
สมาชิกหมายเลข 916275 ทึ่ง, hamuhamoo ถูกใจ, สมาชิกหมายเลข 1431958 ทึ่ง, โมโนลิธชุบแป้งทอด ถูกใจ, สมาชิกหมายเลข 881612 ทึ่ง, สมาชิกหมายเลข 817526 ถูกใจ, leesiewlhong ถูกใจ, สมาชิกหมายเลข 2747697 ถูกใจ, Sith Lord Nindle ถูกใจ, Option ถูกใจรวมถึงอีก 24 คน ร่วมแสดงความรู้สึก
ความคิดเห็นที่ 8
เดินทางง่ายกว่า ลงมาทางยูนานผ่านพม่าไปมีแค่เทือกเขาสูงทั้งนั้น
hamuhamoo ถูกใจ, สมาชิกหมายเลข 700359 ถูกใจ, scorpio.tum ถูกใจ, Little_playboy ถูกใจ, deletenumlock ถูกใจ, starlight_da-o ถูกใจ, หมาข้างถนนคนบ้าการ์ตูน ถูกใจ, L.hideki ถูกใจ, สมาชิกหมายเลข 728142 ถูกใจ, จอมโจรขี้เซา ถูกใจรวมถึงอีก 9 คน ร่วมแสดงความรู้สึก
แสดงความคิดเห็น
ทำไมพระถังซำจั๋งเลือกไปอินเดียทางทะเลทรายโกบีครับ
จะเห็นว่าเดินไกลมาก ผ่านซินเจียงผ่านทะเลทรายไปโผล่ฝั่งตะวันตกของอินเดียแล้วต้องเดินข้ามกลับมาฝั่งตะวันออกอีก
ทำไมไม่นั่งเรือสำเภาไปสบายๆ หรือไม่ก็เดินไปพม่าตรงๆ
(สมัยก่อนมีถนนจากฉางอาน ไปเสฉวน ยูนนาน แคว้นต้าหลี่ พม่า แล้วเข้าสู่อินเดียหรือยังครับ)