สวัสดีคะ จริงๆเราแค่อยากเก็บเรื่องราวความทรงจำที่ดีๆไว้ในนี้ แต่ถ้าเขียนลงกระดาษก็คงจะเหมือนๆกับเรื่องราวที่ผ่านมาที่เราได้เขียนไว้และหมึกปากกาก็จางไปตามเวลา
ย้อนไปเมื่อ 11 ปีที่แล้ว เราได้ย้ายไปเรียนต่อ ม.4 ที่ รร.ประจำอำเภอ ตอนนั้นชีวิตก็เริ่มต้นใหม่ เจอเพื่อนใหม่ที่น่ารัก ใช้ชีวิตวัยรุ่นที่เรียนหนักขึ้น แต่ก็ยังแอบมีเรื่องความรักมาบ้างนะ มีการแอบปลื้มรุ่นพี่รุ่นน้อง แต่ตอนนั้นเราก็ไม่ได้สนใจอะไรเท่าไร ครั้งนึงเพื่อนเรา(A)ก็เล่าให้ฟังว่า มีรุ่นพี่คนนึงไปแข่งหุ่นยนต์ระดับประเทศ เก่งมากเลยและก็หล่อด้วยนะ ตอนนั้นเราก็ฟังแต่ไม่ได้สนใจว่าพี่คนไหน ยังไง ห้องไหน วันที่พี่เขาไปแข่งที่ รร.ก็เปิดถ่ายทอดสดช่อง 9 ทุกคนที่ รร.ตื่นเต้นและปลาบปลื้มมากๆ แต่ตอนนั้นเราก็ยังเฉยๆนะ คือก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน
จนเวลาผ่านไป ม.4 เทอม 2 เราไปถ่ายเอกสารที่ใต้อาคารเรียน ซึ่งเป็นร้านถ่ายเอกสารเล็กๆ ในตอนที่เรายืนรออยู่ ก็มีใครคนนึงเดินเข้ามาแล้วบอกว่า ชุดนึงครับ พอเราหันไปมอง ก็รู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุนเลยและก็เกิดคำถามในใจว่า "ใครอ่ะ น่ารักจัง" ตั้งแต่นั้นโลกของเราก็มีเขาเดินเข้ามาล่ะ เรากลับมาเล่าให้เพื่อนฟัง ว่าเราได้เจอใครคนนึง เพื่อนๆเองก็พลอยตื่นเต้นไปกับเราด้วยโดยที่ตอนนั้นเราไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร จนเวลาผ่าน วันนั้นพักเที่ยง ม.ปลายยังลงมาไม่กี่ห้อง โรงอาหารก็โล่งๆ เราหันไปเจอเขาคนนั้นมากับเพื่อนกลุ่มใหญ่ เราก็รีบบอกเพื่อนเลยว่าคนนี้ล่ะที่เราเจอวันนั้น เพื่อนเรา(A)ก็บอกว่าก็พี่คนนี้ล่ะที่เคยเล่าให้ฟัง เท่านั้นแหละ เราก็กลับมาคิดว่า ตอนนั้นเรามัวแต่ไปสนใจอะไรอยู่นะ คือบอกเลยว่า 'พี่เขาน่ารักมาก จะว่าไปก็หล่อเลยล่ะ คิ้วเข้ม ขาว ผอม สูง แถมเรียนเก่งอีก' จากนั้นเราก็เริ่มสืบล่ะว่าพี่เขาเป็นใคร ชื่ออะไร เรียนห้องไหน สายไหน แม้แต่ตารางเรียนของพี่เขาเรายังมีเลย55(พิมพ์ไปยิ้มไปเหมือนคนบ้าเลย)
แต่ก็ไม่นานหรอกนะความลับก็ไม่เป็นความลับล่ะ การแอบปลื้ม แอบมอง แอบเดินผ่านห้องที่เขาเรียนก็ไม่มีอีกต่อไป เพื่อนๆในกลุ่มก็ด้วยความน่ารักของเพื่อนอ่ะนะก็ไปเล่าให้เพื่อนสนิทพี่เขาฟัง และสิ่งที่เกิดขึ้นกับเราคือ จำได้ว่าวันนั้นเรียนคณิตเสร็จ เราก็ลงจากอาคารเพื่อไปเรียนอีกวิชานึง เราเห็นพี่เขาเดินมา ตอนแรกเขินนะไม่กล้ามองหน้า พอใกล้จะเดินสวนทางกันเราหันไปมองพี่เขา พี่เขายิ้มให้เรามา ตอนนั้นคือดีใจ แปลกใจ ใจนี่เต้นรัวเลยนะ แล้วเพื่อนสนิทพี่เขาก็แซวประมาณว่าแอบมองเพื่อนพี่หรอ เรานี่เขินมาก รีบเดินไป จนได้รู้จากเพื่อนๆที่น่ารักของเรานี่ล่ะว่าเป็นคนไปบอกเพื่อนสนิทพี่เขา ก็ตั้งแต่นั้นพี่เขาก็รู้แล้วล่ะว่าเราแอบปลื้ม
ตอนนั้นเราก็ไม่ได้มีโอกาสที่จะรู้จักกับพี่เขาเลยนะ ด้วยความที่เรารู้สึกว่าเราเป็นผู้หญิง การไปจีบผู้ชายก่อนมันคงจะดูไม่ดี เราก็แอบปลื้ม แอบชอบไปอย่างนี้ล่ะ พี่เขาก็สม่ำเสมอ พอเจอก็ยิ้มให้ แต่ไม่เคยคุยกัน ในระหว่างนั้นเราก็เขียนไดอารีเกี่ยวกับพี่เขาตั้งแต่แรกเริ่มที่เราได้เห็นพี่เขา เขียนเกี่ยวกับว่าแต่ละวันเราเจอพี่เขาที่ไหน แล้วเรารู้สึกยังไง เขียนเล่าเรื่องที่เราอยากเล่าให้เขาฟัง เขียนทุกอย่างที่เกี่ยวกับเขาน่ะล่ะ ก็มีบ้างนะที่เราได้ไปแข่งวิชาการที่ต่าง รร.ด้วยกัน แต่เชื่อมั้ยว่า เราก็ยังไม่ได้คุยกับพี่เขาเลย แต่เราก็ไม่เคยเห็นพี่เขาคบก้บผู้หญิงคนไหนเลยนะ จนถึงวันที่พี่เขาเรียนจบ ม.6 เราก็นำไดอารีที่เราเขียนไว้ไปให้พี่เขาวันอำลา และให้สมุดเล่มนึงให้พี่เขาเขียน พี่เขาเขียนให้แต่ก็เป็นเรื่องการใช้ชีวิตมากกว่า ในระหว่างที่ปิดเทอมเราก็ได้ข่าวว่าพี่เขาได้ทุนไปเรียนต่อญี่ปุ่น คิดไว้แล้วล่ะ คงไม่ได้เจอกันอีกแล้ว
เรื่องราวก็ผ่านไป แต่เราก็ยังไม่ลืมพี่เขานะ แต่เราก็ไม่รู้จะหาทางติดต่อพี่เขายังไง พอเรามาเรียนมหาวิทยาลัย ตอนปี 1 ตอนนั้น Hi5 กำลังเริ่มดัง เราก็เล่น Hi5 และวันนึงก็มีคนแอดมา โปรไฟล์เป็นรูปการ์ตูน เราก็เปิดเข้าไปดูข้อมูลที่เห็นคือ อยู่ที่ญี่ปุ่น แล้วเราก็เปิดไปดูเพื่อนๆที่เขามี อ้าว!นี่เป็นรุ่นพี่ รร.ที่เรารู้จักหนิ เราก็เลยรับแอดไป แต่ตอนนั้นเราก็ไม่ได้ส่งข้อความอะไรไปเลย พอต่อมา เราไปเปิด Hi5 พี่เขาก็ทักมาประมาณว่า จำเขาได้มั้ย ตอนนั้นนี่โลกกลับมาสดใสเหมือนเดิมเลย ดีใจที่ได้คุยกับพี่เขาผ่านตัวอักษร เขาก็ถามเรื่องเราทั่วไปว่าเรียนที่ไหน ยังไง แล้วก็นานๆทีคุยกัน เพราะช่วงนั้นเราก็เรียนหนักมาก พอเวลาผ่านไปเหมือนพี่เขาเลิกเล่น Hi5 เราก็เลยไม่ได้คุยกันอีก จนเรียนปี 4 เพื่อนเรา(O)ก็โทรมาหาบอกว่า รู้ยังพี่เขากลับมาไทยนะ แล้วเพื่อนเราก็เอาเบอร์พี่เขาให้มา เราก็กดโทรไปนะ มือสั่นใจสั่น พอพี่เขารับสาย เราก็ถามว่า ใช่พี่...รึเปล่าคะ เขาก็บอกว่า ใช่ครับ เราก็ถามต่อว่า จำหนูได้มั้ย หนู...นะ พี่เขาตอบว่ามา ใครนะ เราก็บอกว่า หนู....เพื่อนของ O(พอดีเพื่อนผู้ชายคนนี้เขาอยู่ในทีมทำหุ่นยนต์คะ) พี่เขาก็บอก อ๋อ จำได้ๆ เป็นยังไงบ้าง เท่านั้นล่ะ น้ำตาไหลพรากเลยจ้า พูดไม่ออก ดีใจ ใจสั่น ทำอะไรไม่ถูก เพื่อนเลยคุยให้ และพี่เขาก็เลยส่งอีเมลล์ให้ เราก็เลยได้กลับมาคุย msn กับพี่เขา เป็นช่วงเวลาที่ดีมาก สิ่งที่เรารู้สึกตอนนั้นนะ เหมือนกับได้คุยกับพี่ชายคนนึง ตอนนั้นเราก็คิดนะว่าหรือจริงๆเราคิดกับพี่เขาเป็นพี่ชายรึเปล่า แต่นั่นล่ะจนวันนึงเราก็มีเหตุให้ไม่ได้คุยกับพี่เขาอีกเลย ตอนนั้นก็เสียใจนะ ไม่ได้บอกเขาล่วงหน้าเลย แต่ก็เป็นความผิดเราเองล่ะ
ผ่านไปจนเราทำงานได้สักปีนึง เราก็เล่น Facebook ก็เจอเพื่อนเก่า เพื่อนใหม่ รุ่นพี่หลายๆคน แต่เราก็หาของพี่เขาไม่เจอนะ จนคืนนึง ใน Facebook มีแนะนำเพื่อนขึ้นมา เราเห็นรูปโปรไฟล์คือรูปการ์ตูนเดียวกับ Hi5 เลย เรารู้สึกมั่นใจนะว่าต้องใช่พี่เขาแน่ๆ เราเลยเปิดดูข้อมูลส่วนตัว ใช่พี่เขาจริงๆด้วย แต่ที่สำคัญไปกว่านั้น เราเห็นสถานะกำลังคบกับ รุ่นพี่ผู้หญิงที่เรารู้จักล่ะ ตอนนั้นไม่ได้คิดอิจฉาหรืออะไรเลย รู้สึกดีใจที่พี่เขาคบกัน ตั้งแต่เรียน ม.ปลายล่ะ เราเห็นเขาทำงานโรงเรียนด้วยกันตลอด แต่เราน่ะมี Facebook ของพี่ผู้หญิงอยู่แล้ว เราก็จะเห็นพี่เขาลงรูปคู่กัน เช็คอินไปเที่ยวกัน ไปกินข้าว เราก็เลยไม่กล้าแอดเฟรนด์ไป กลัวว่าจะทำให้เขาผิดใจกัน
จนปัจจุบัน ก็ผ่านไป 4 ปีจากที่เราเห็นพี่เขาใน Facebook เราเห็นพี่ผู้หญิงไม่ค่อยเช็คอินหรือลงรูปกับพี่เขาเลย ก็แอบสงสัยนะ แต่ไม่แน่ใจ เราเลยเปิดไปดูสถานะของพี่เขา ก็ไม่มีสถานะเหมือนแต่ก่อนแล้ว ของพี่ผู้หญิงก็เช่นกัน เราจึงตัดสินใจแอดเฟรนด์พี่เขาไป พอพี่เขารับแอด เราก็ส่งข้อความไปทักพี่เขาว่า พี่จำหนูได้มั้ย เขาก็ตอบมาว่า จำได้ๆ บอกว่าหน้าเราไม่เปลี่ยนเลย เท่านี้ล่ะเราก็ดีใจล่ะ เราก็คุยกันมาเรื่อยๆ แต่อาทิตย์นึงเราจะทักไปทีนึง ด้วยกลัวว่าพี่เขาจะรำคาญด้วยด้วย ก็เลยนานๆทีทักไป จนวันนึงที่คุยกัน
พี่ : ไปดูคอนเสิร์ตวง Mild มาหรอ
เรา :ใช่คะ (เราชอบวงนี้มาก)
พี่ : เดี๋ยวพี่ก็จะไปดูคอนเสิร์ตวง Mild เหมือนกัน
เรา : จริงหรอ ที่ไหนอ่ะ
ตอนนั้นในใจหวังนะว่า พี่เขาจะตอบว่าเป็นคอนเสิร์ต โสด festival
พี่ : น่าจะไบเทคนะ
กรี๊ดเลย ดีใจอ่า
เรา : ใช่คอนเสิร์ตโสดมั้ย หนูก็ไป วันที่ 21 พค.มั้ย
พี่ : ใช่นะๆ
เรา : ดีใจจัง เผื่อได้เจอพี่
พี่ : เชๆ
จนถึงปลายเดือนเมษายน เราก็ทักพี่เขาไปคุยกันปกติ แต่ในใจเราชอบพี่เขาไปแล้ว แต่เรากลัวไม่มีหวัง พอเราเล่าให้เพื่อนฟัง เพื่อนก็บอกว่า เราเข้าไปในช่วงที่เขาเพิ่งเลิกกับแฟนไม่นาน เขาอาจจะแค่คุยกับเราเฉยๆมั้ย เราก็กลับมาคิดนะ อืม...ก็อาจจะจริงนะ แต่ก็ปล่อยให้เป็นเรื่องของเวลาเถอะ ถ้าวันนึงจะใช่ มันก็จะใช่เอง พอวันก่อนคอนเสิร์ต พี่เขาก็ทักมาถามเราว่า มีเบอร์มั้ย เผื่อได้เจอกัน เราดีใจมากเลยนะ
วันงานคอนเสิร์ต เราไปถึงก่อนเวลาคอนเสิร์ตเริ่ม นานพอควร แต่เราไม่กล้าโทรหาพี่เขา แต่ที่นัดกันไว้พี่เขาตั้งใจไปดูวง Mild เราก็เลยไปรอ Hall ที่วง Mild จะขึ้นเล่น แต่วง Mild ขึ้น 21.45 น.นะ 55 ตอนนั้นวง Polycat ขึ้นเล่น เราก็ยืนดูไปจนวง The Yers ขึ้นเราเลยเดินไปอีก Hall อีก Hall เป็นวง Getsunova ขึ้นเล่นอยู่ เราก็ยืนดูไปจนถึงเพลง สิ่งที่ตามหา พี่เขาส่งข้อความมาว่า พี่เข้ามาแล้วนะ เราก็คิดว่าพี่เขาไป อีก Hall เราก็เลยเดินออกมาอย่างรีบเลยนะ ซึ่งตอนนั้นเพลงก็ดำเนินไป 'เธอคือสิ่งที่ฉันตามหา คือสิ่งที่ฉันขาดหาย มาเปลี่ยนชีวิตในวันนี้...... ' โอ๊ยยยยย มีความสุข นี่เราจะได้เจอกันแล้วหรอ รอมานานมาก ถามไปถามมา พี่เขาอยู่ใน Hall ที่ Getsunova เล่นอยู่นี่ล่ะ เราก็เลยกลับไป Hall เดิม พี่เขาก็บอกตำแหน่งที่พี่เขาอยู่ พอไปเราหาไม่เจอ เราส่งข้อความไปหาพี่เขาว่าเราหาไม่เจอ เราก็ยืนหมุนไป หมุนมา แล้วพี่เขาก็สะกิดไหล่ วินาทีนั้น โลกหยุดหมุนอีกแล้ว เหมือนวันแรกที่เจอพี่เขา เราก็ไหว้พี่เขา พี่เขาก็พยักหน้าแล้วก็บอกให้เราตามเขาไป รู้ตัวอีกทีเราก็ยืนอยู่ข้างๆพี่เขาล่ะ มันเหมือนฝันเลยนะ ตลอดเวลา 11 ปีที่ผ่านมา ไม่คิดว่าจะได้มาอยู่ใกล้พี่เขาขนาดนี้ เชื่อมั้ยว่า ฟังเพลง ใกล้แค่ไหนคือใกล้ คนไม่จำเป็น คือเราไม่รู้สึกว่าเป็นเพลงเศร้าเลย เหมือนเป็นเพลงรัก(ยิ้มเบา) จนวง Getsunova เล่นจบ ในระหว่างนั้นเราก็คุยกันบ้าง แต่เสียงเพลงดังมาก พอช่วงที่กำลังเปลี่ยนวงขึ้นเล่น เพื่อนพี่เขาก็ออกไปซื้อน้ำ เราก็เลยได้คุยกับพี่เขา ตอนนั้นเองเราต้องแยกไปหาน้อง เราก็เลยขอถ่ายรูปกับพี่เขา พี่เขาก็บอกว่า เดี๋ยวถ้า Mild ขึ้นเล่นบอกด้วยนะว่าอยู่ตรงไหน เรานี่ยิ้มกว้างเลย ใจนึงก็อยากอยู่กับพี่เขา แต่อีกใจเราก็ทิ้งน้องไม่ได้ ก็เลยต้องแยกไปอีก Hall ตอนที่วง 25hours ขึ้นเล่น พี่เขาก็ส่งข้อความมาว่า แบตพี่จะหมดแล้วนะ ลงรูปพี่หล่อๆนะ เราก็เลยบอกพี่เขาไปว่า เราคงไม่ได้เจอพี่เขาแล้วแน่เลย เราดีใจนะที่ได้เจอพี่ จากนั้นพี่เขาก็ไม่ได้อ่านข้ความเรา แล้วก็ไม่ได้ออน Facebook เราก็เลยคิดว่าแบตพี่เขาน่าจะหมดจริงๆ เราก็ไม่ได้เจอพี่เขาเลยจนจบคอนเสิร์ต
พอประมาณ 01.30 น. พี่เขาก็ทักมา
พี่ : ถึงยัง
เรา : ยังเลยคะ พี่ถึงยัง
พี่ : ถึงแล้ว ถึงได้ชาร์ตแบตเนี่ย ถึงแล้วทักมาด้วยนะ
เรารู้สึกแบบดีใจ อุ่นใจอย่างบอกไม่ถูกเลยนะ เราไม่มีความรู้สึกแบบนี้มานานแล้ว เราดีใจมาก ไม่คิดว่าจะเห็นประโยคนี้
เรา : หูยยยย เกรงใจ พี่นอนเลยก็ได้คะ
พี่ : นั่นแหละ ถึงแล้วทักมาด้วย
เราถึงประมาณ 02.30 น.
เรา : ถึงแล้วนะคะ ขอบคุณนะคะพี่
พี่ : เชๆ
เราดีใจมากเลยนะที่ได้มีความรู้สึกแบบนี้อีกครั้ง มีคนรอ มีคนเป็นห่วงมันรู้สึกดีแบบนี้นี่เอง 55 ก็เล่นโสดมา 4 ปี เอาเข้าแล้วไง ตลอดเวลาที่ได้คุยกับพี่เขามา 4 เดือน คุยอาทิตย์ละครั้ง พี่เขาไม่เคยทำให้เรารู้สึกแย่เลย พี่เขาตอบทันที พอได้เจอกัน ตอนแรกเราก็เกรงใจนะเพราะพี่เขามากับเพื่อน แต่พี่เขาก็หันมาเทคแคร์เรา คุยกับเรา พอตอนจะแยกกันในคอนเสิร์ตก็จะเดินมาส่ง แต่เราปฏิเสธไป เพราะเราไม่อยากให้พี่เขาแยกกับเพื่อน ถึงตอนนี้เราไม่อยากปล่อยพี่เขาไปแล้ว เราอยากเดินหน้าต่อ แต่ไม่รู้ว่าจะเป็นไปได้มั้ย ขอลงอีกความทรงจำนะ เราลงรูปที่เราถ่ายคู่กับพี่เขาใน Facebook แต่ไม่ได้แท๊กพี่เขานะ เพื่อนๆม.ปลายก็มาคอมเมนท์กันมากมายว่าเจอกันได้ไง แต่ก็มีคอมเมนท์ว่าพี่เขาเป็นแฟนกับพี่ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่หรอ เท่านั้นความรู้สึกผิด รู้สึกแย่ก็ผุดขึ้นมา เรากลัวว่าพี่เขายังคงกันอยู่รึเปล่า แล้วเขาจะทะเลาะกันมั้ย เราไม่อยากเป็นมือที่ 3 เลย เราก็เลยตัดสินใจถามพี่เขา
เรา : พี่ ถามอะไรหน่อยได้มั้ย
พี่ : อือ
เรา : วันนั้นที่ลงรูปคู่น่ะ ทำให้พี่มีปัญหากับแฟนรึเปล่า หนูรู้สึกผิดนะ
พี่ : ???
ไม่ยอมแท๊กมาด้วยนะ
อ่านะ ตอนนี้ แฟนไม่มี
เรา : (ยิ้มกว้าง) จริงหรอ
ขอเก็บความทรงจำไว้เท่านี้ก่อนนะ ตอนนี้เราก็ยังไม่ได้เดินต่อ แต่อยากบอกพี่ว่า หนูว่าหนูตกหลุมรักพี่แล้วนะ อย่าน่ารักกับหนูมากไปกว่านี้เลย❤️
"รุ่นพี่"
ย้อนไปเมื่อ 11 ปีที่แล้ว เราได้ย้ายไปเรียนต่อ ม.4 ที่ รร.ประจำอำเภอ ตอนนั้นชีวิตก็เริ่มต้นใหม่ เจอเพื่อนใหม่ที่น่ารัก ใช้ชีวิตวัยรุ่นที่เรียนหนักขึ้น แต่ก็ยังแอบมีเรื่องความรักมาบ้างนะ มีการแอบปลื้มรุ่นพี่รุ่นน้อง แต่ตอนนั้นเราก็ไม่ได้สนใจอะไรเท่าไร ครั้งนึงเพื่อนเรา(A)ก็เล่าให้ฟังว่า มีรุ่นพี่คนนึงไปแข่งหุ่นยนต์ระดับประเทศ เก่งมากเลยและก็หล่อด้วยนะ ตอนนั้นเราก็ฟังแต่ไม่ได้สนใจว่าพี่คนไหน ยังไง ห้องไหน วันที่พี่เขาไปแข่งที่ รร.ก็เปิดถ่ายทอดสดช่อง 9 ทุกคนที่ รร.ตื่นเต้นและปลาบปลื้มมากๆ แต่ตอนนั้นเราก็ยังเฉยๆนะ คือก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน
จนเวลาผ่านไป ม.4 เทอม 2 เราไปถ่ายเอกสารที่ใต้อาคารเรียน ซึ่งเป็นร้านถ่ายเอกสารเล็กๆ ในตอนที่เรายืนรออยู่ ก็มีใครคนนึงเดินเข้ามาแล้วบอกว่า ชุดนึงครับ พอเราหันไปมอง ก็รู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุนเลยและก็เกิดคำถามในใจว่า "ใครอ่ะ น่ารักจัง" ตั้งแต่นั้นโลกของเราก็มีเขาเดินเข้ามาล่ะ เรากลับมาเล่าให้เพื่อนฟัง ว่าเราได้เจอใครคนนึง เพื่อนๆเองก็พลอยตื่นเต้นไปกับเราด้วยโดยที่ตอนนั้นเราไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร จนเวลาผ่าน วันนั้นพักเที่ยง ม.ปลายยังลงมาไม่กี่ห้อง โรงอาหารก็โล่งๆ เราหันไปเจอเขาคนนั้นมากับเพื่อนกลุ่มใหญ่ เราก็รีบบอกเพื่อนเลยว่าคนนี้ล่ะที่เราเจอวันนั้น เพื่อนเรา(A)ก็บอกว่าก็พี่คนนี้ล่ะที่เคยเล่าให้ฟัง เท่านั้นแหละ เราก็กลับมาคิดว่า ตอนนั้นเรามัวแต่ไปสนใจอะไรอยู่นะ คือบอกเลยว่า 'พี่เขาน่ารักมาก จะว่าไปก็หล่อเลยล่ะ คิ้วเข้ม ขาว ผอม สูง แถมเรียนเก่งอีก' จากนั้นเราก็เริ่มสืบล่ะว่าพี่เขาเป็นใคร ชื่ออะไร เรียนห้องไหน สายไหน แม้แต่ตารางเรียนของพี่เขาเรายังมีเลย55(พิมพ์ไปยิ้มไปเหมือนคนบ้าเลย)
แต่ก็ไม่นานหรอกนะความลับก็ไม่เป็นความลับล่ะ การแอบปลื้ม แอบมอง แอบเดินผ่านห้องที่เขาเรียนก็ไม่มีอีกต่อไป เพื่อนๆในกลุ่มก็ด้วยความน่ารักของเพื่อนอ่ะนะก็ไปเล่าให้เพื่อนสนิทพี่เขาฟัง และสิ่งที่เกิดขึ้นกับเราคือ จำได้ว่าวันนั้นเรียนคณิตเสร็จ เราก็ลงจากอาคารเพื่อไปเรียนอีกวิชานึง เราเห็นพี่เขาเดินมา ตอนแรกเขินนะไม่กล้ามองหน้า พอใกล้จะเดินสวนทางกันเราหันไปมองพี่เขา พี่เขายิ้มให้เรามา ตอนนั้นคือดีใจ แปลกใจ ใจนี่เต้นรัวเลยนะ แล้วเพื่อนสนิทพี่เขาก็แซวประมาณว่าแอบมองเพื่อนพี่หรอ เรานี่เขินมาก รีบเดินไป จนได้รู้จากเพื่อนๆที่น่ารักของเรานี่ล่ะว่าเป็นคนไปบอกเพื่อนสนิทพี่เขา ก็ตั้งแต่นั้นพี่เขาก็รู้แล้วล่ะว่าเราแอบปลื้ม
ตอนนั้นเราก็ไม่ได้มีโอกาสที่จะรู้จักกับพี่เขาเลยนะ ด้วยความที่เรารู้สึกว่าเราเป็นผู้หญิง การไปจีบผู้ชายก่อนมันคงจะดูไม่ดี เราก็แอบปลื้ม แอบชอบไปอย่างนี้ล่ะ พี่เขาก็สม่ำเสมอ พอเจอก็ยิ้มให้ แต่ไม่เคยคุยกัน ในระหว่างนั้นเราก็เขียนไดอารีเกี่ยวกับพี่เขาตั้งแต่แรกเริ่มที่เราได้เห็นพี่เขา เขียนเกี่ยวกับว่าแต่ละวันเราเจอพี่เขาที่ไหน แล้วเรารู้สึกยังไง เขียนเล่าเรื่องที่เราอยากเล่าให้เขาฟัง เขียนทุกอย่างที่เกี่ยวกับเขาน่ะล่ะ ก็มีบ้างนะที่เราได้ไปแข่งวิชาการที่ต่าง รร.ด้วยกัน แต่เชื่อมั้ยว่า เราก็ยังไม่ได้คุยกับพี่เขาเลย แต่เราก็ไม่เคยเห็นพี่เขาคบก้บผู้หญิงคนไหนเลยนะ จนถึงวันที่พี่เขาเรียนจบ ม.6 เราก็นำไดอารีที่เราเขียนไว้ไปให้พี่เขาวันอำลา และให้สมุดเล่มนึงให้พี่เขาเขียน พี่เขาเขียนให้แต่ก็เป็นเรื่องการใช้ชีวิตมากกว่า ในระหว่างที่ปิดเทอมเราก็ได้ข่าวว่าพี่เขาได้ทุนไปเรียนต่อญี่ปุ่น คิดไว้แล้วล่ะ คงไม่ได้เจอกันอีกแล้ว
เรื่องราวก็ผ่านไป แต่เราก็ยังไม่ลืมพี่เขานะ แต่เราก็ไม่รู้จะหาทางติดต่อพี่เขายังไง พอเรามาเรียนมหาวิทยาลัย ตอนปี 1 ตอนนั้น Hi5 กำลังเริ่มดัง เราก็เล่น Hi5 และวันนึงก็มีคนแอดมา โปรไฟล์เป็นรูปการ์ตูน เราก็เปิดเข้าไปดูข้อมูลที่เห็นคือ อยู่ที่ญี่ปุ่น แล้วเราก็เปิดไปดูเพื่อนๆที่เขามี อ้าว!นี่เป็นรุ่นพี่ รร.ที่เรารู้จักหนิ เราก็เลยรับแอดไป แต่ตอนนั้นเราก็ไม่ได้ส่งข้อความอะไรไปเลย พอต่อมา เราไปเปิด Hi5 พี่เขาก็ทักมาประมาณว่า จำเขาได้มั้ย ตอนนั้นนี่โลกกลับมาสดใสเหมือนเดิมเลย ดีใจที่ได้คุยกับพี่เขาผ่านตัวอักษร เขาก็ถามเรื่องเราทั่วไปว่าเรียนที่ไหน ยังไง แล้วก็นานๆทีคุยกัน เพราะช่วงนั้นเราก็เรียนหนักมาก พอเวลาผ่านไปเหมือนพี่เขาเลิกเล่น Hi5 เราก็เลยไม่ได้คุยกันอีก จนเรียนปี 4 เพื่อนเรา(O)ก็โทรมาหาบอกว่า รู้ยังพี่เขากลับมาไทยนะ แล้วเพื่อนเราก็เอาเบอร์พี่เขาให้มา เราก็กดโทรไปนะ มือสั่นใจสั่น พอพี่เขารับสาย เราก็ถามว่า ใช่พี่...รึเปล่าคะ เขาก็บอกว่า ใช่ครับ เราก็ถามต่อว่า จำหนูได้มั้ย หนู...นะ พี่เขาตอบว่ามา ใครนะ เราก็บอกว่า หนู....เพื่อนของ O(พอดีเพื่อนผู้ชายคนนี้เขาอยู่ในทีมทำหุ่นยนต์คะ) พี่เขาก็บอก อ๋อ จำได้ๆ เป็นยังไงบ้าง เท่านั้นล่ะ น้ำตาไหลพรากเลยจ้า พูดไม่ออก ดีใจ ใจสั่น ทำอะไรไม่ถูก เพื่อนเลยคุยให้ และพี่เขาก็เลยส่งอีเมลล์ให้ เราก็เลยได้กลับมาคุย msn กับพี่เขา เป็นช่วงเวลาที่ดีมาก สิ่งที่เรารู้สึกตอนนั้นนะ เหมือนกับได้คุยกับพี่ชายคนนึง ตอนนั้นเราก็คิดนะว่าหรือจริงๆเราคิดกับพี่เขาเป็นพี่ชายรึเปล่า แต่นั่นล่ะจนวันนึงเราก็มีเหตุให้ไม่ได้คุยกับพี่เขาอีกเลย ตอนนั้นก็เสียใจนะ ไม่ได้บอกเขาล่วงหน้าเลย แต่ก็เป็นความผิดเราเองล่ะ
ผ่านไปจนเราทำงานได้สักปีนึง เราก็เล่น Facebook ก็เจอเพื่อนเก่า เพื่อนใหม่ รุ่นพี่หลายๆคน แต่เราก็หาของพี่เขาไม่เจอนะ จนคืนนึง ใน Facebook มีแนะนำเพื่อนขึ้นมา เราเห็นรูปโปรไฟล์คือรูปการ์ตูนเดียวกับ Hi5 เลย เรารู้สึกมั่นใจนะว่าต้องใช่พี่เขาแน่ๆ เราเลยเปิดดูข้อมูลส่วนตัว ใช่พี่เขาจริงๆด้วย แต่ที่สำคัญไปกว่านั้น เราเห็นสถานะกำลังคบกับ รุ่นพี่ผู้หญิงที่เรารู้จักล่ะ ตอนนั้นไม่ได้คิดอิจฉาหรืออะไรเลย รู้สึกดีใจที่พี่เขาคบกัน ตั้งแต่เรียน ม.ปลายล่ะ เราเห็นเขาทำงานโรงเรียนด้วยกันตลอด แต่เราน่ะมี Facebook ของพี่ผู้หญิงอยู่แล้ว เราก็จะเห็นพี่เขาลงรูปคู่กัน เช็คอินไปเที่ยวกัน ไปกินข้าว เราก็เลยไม่กล้าแอดเฟรนด์ไป กลัวว่าจะทำให้เขาผิดใจกัน
จนปัจจุบัน ก็ผ่านไป 4 ปีจากที่เราเห็นพี่เขาใน Facebook เราเห็นพี่ผู้หญิงไม่ค่อยเช็คอินหรือลงรูปกับพี่เขาเลย ก็แอบสงสัยนะ แต่ไม่แน่ใจ เราเลยเปิดไปดูสถานะของพี่เขา ก็ไม่มีสถานะเหมือนแต่ก่อนแล้ว ของพี่ผู้หญิงก็เช่นกัน เราจึงตัดสินใจแอดเฟรนด์พี่เขาไป พอพี่เขารับแอด เราก็ส่งข้อความไปทักพี่เขาว่า พี่จำหนูได้มั้ย เขาก็ตอบมาว่า จำได้ๆ บอกว่าหน้าเราไม่เปลี่ยนเลย เท่านี้ล่ะเราก็ดีใจล่ะ เราก็คุยกันมาเรื่อยๆ แต่อาทิตย์นึงเราจะทักไปทีนึง ด้วยกลัวว่าพี่เขาจะรำคาญด้วยด้วย ก็เลยนานๆทีทักไป จนวันนึงที่คุยกัน
พี่ : ไปดูคอนเสิร์ตวง Mild มาหรอ
เรา :ใช่คะ (เราชอบวงนี้มาก)
พี่ : เดี๋ยวพี่ก็จะไปดูคอนเสิร์ตวง Mild เหมือนกัน
เรา : จริงหรอ ที่ไหนอ่ะ
ตอนนั้นในใจหวังนะว่า พี่เขาจะตอบว่าเป็นคอนเสิร์ต โสด festival
พี่ : น่าจะไบเทคนะ
กรี๊ดเลย ดีใจอ่า
เรา : ใช่คอนเสิร์ตโสดมั้ย หนูก็ไป วันที่ 21 พค.มั้ย
พี่ : ใช่นะๆ
เรา : ดีใจจัง เผื่อได้เจอพี่
พี่ : เชๆ
จนถึงปลายเดือนเมษายน เราก็ทักพี่เขาไปคุยกันปกติ แต่ในใจเราชอบพี่เขาไปแล้ว แต่เรากลัวไม่มีหวัง พอเราเล่าให้เพื่อนฟัง เพื่อนก็บอกว่า เราเข้าไปในช่วงที่เขาเพิ่งเลิกกับแฟนไม่นาน เขาอาจจะแค่คุยกับเราเฉยๆมั้ย เราก็กลับมาคิดนะ อืม...ก็อาจจะจริงนะ แต่ก็ปล่อยให้เป็นเรื่องของเวลาเถอะ ถ้าวันนึงจะใช่ มันก็จะใช่เอง พอวันก่อนคอนเสิร์ต พี่เขาก็ทักมาถามเราว่า มีเบอร์มั้ย เผื่อได้เจอกัน เราดีใจมากเลยนะ
วันงานคอนเสิร์ต เราไปถึงก่อนเวลาคอนเสิร์ตเริ่ม นานพอควร แต่เราไม่กล้าโทรหาพี่เขา แต่ที่นัดกันไว้พี่เขาตั้งใจไปดูวง Mild เราก็เลยไปรอ Hall ที่วง Mild จะขึ้นเล่น แต่วง Mild ขึ้น 21.45 น.นะ 55 ตอนนั้นวง Polycat ขึ้นเล่น เราก็ยืนดูไปจนวง The Yers ขึ้นเราเลยเดินไปอีก Hall อีก Hall เป็นวง Getsunova ขึ้นเล่นอยู่ เราก็ยืนดูไปจนถึงเพลง สิ่งที่ตามหา พี่เขาส่งข้อความมาว่า พี่เข้ามาแล้วนะ เราก็คิดว่าพี่เขาไป อีก Hall เราก็เลยเดินออกมาอย่างรีบเลยนะ ซึ่งตอนนั้นเพลงก็ดำเนินไป 'เธอคือสิ่งที่ฉันตามหา คือสิ่งที่ฉันขาดหาย มาเปลี่ยนชีวิตในวันนี้...... ' โอ๊ยยยยย มีความสุข นี่เราจะได้เจอกันแล้วหรอ รอมานานมาก ถามไปถามมา พี่เขาอยู่ใน Hall ที่ Getsunova เล่นอยู่นี่ล่ะ เราก็เลยกลับไป Hall เดิม พี่เขาก็บอกตำแหน่งที่พี่เขาอยู่ พอไปเราหาไม่เจอ เราส่งข้อความไปหาพี่เขาว่าเราหาไม่เจอ เราก็ยืนหมุนไป หมุนมา แล้วพี่เขาก็สะกิดไหล่ วินาทีนั้น โลกหยุดหมุนอีกแล้ว เหมือนวันแรกที่เจอพี่เขา เราก็ไหว้พี่เขา พี่เขาก็พยักหน้าแล้วก็บอกให้เราตามเขาไป รู้ตัวอีกทีเราก็ยืนอยู่ข้างๆพี่เขาล่ะ มันเหมือนฝันเลยนะ ตลอดเวลา 11 ปีที่ผ่านมา ไม่คิดว่าจะได้มาอยู่ใกล้พี่เขาขนาดนี้ เชื่อมั้ยว่า ฟังเพลง ใกล้แค่ไหนคือใกล้ คนไม่จำเป็น คือเราไม่รู้สึกว่าเป็นเพลงเศร้าเลย เหมือนเป็นเพลงรัก(ยิ้มเบา) จนวง Getsunova เล่นจบ ในระหว่างนั้นเราก็คุยกันบ้าง แต่เสียงเพลงดังมาก พอช่วงที่กำลังเปลี่ยนวงขึ้นเล่น เพื่อนพี่เขาก็ออกไปซื้อน้ำ เราก็เลยได้คุยกับพี่เขา ตอนนั้นเองเราต้องแยกไปหาน้อง เราก็เลยขอถ่ายรูปกับพี่เขา พี่เขาก็บอกว่า เดี๋ยวถ้า Mild ขึ้นเล่นบอกด้วยนะว่าอยู่ตรงไหน เรานี่ยิ้มกว้างเลย ใจนึงก็อยากอยู่กับพี่เขา แต่อีกใจเราก็ทิ้งน้องไม่ได้ ก็เลยต้องแยกไปอีก Hall ตอนที่วง 25hours ขึ้นเล่น พี่เขาก็ส่งข้อความมาว่า แบตพี่จะหมดแล้วนะ ลงรูปพี่หล่อๆนะ เราก็เลยบอกพี่เขาไปว่า เราคงไม่ได้เจอพี่เขาแล้วแน่เลย เราดีใจนะที่ได้เจอพี่ จากนั้นพี่เขาก็ไม่ได้อ่านข้ความเรา แล้วก็ไม่ได้ออน Facebook เราก็เลยคิดว่าแบตพี่เขาน่าจะหมดจริงๆ เราก็ไม่ได้เจอพี่เขาเลยจนจบคอนเสิร์ต
พอประมาณ 01.30 น. พี่เขาก็ทักมา
พี่ : ถึงยัง
เรา : ยังเลยคะ พี่ถึงยัง
พี่ : ถึงแล้ว ถึงได้ชาร์ตแบตเนี่ย ถึงแล้วทักมาด้วยนะ
เรารู้สึกแบบดีใจ อุ่นใจอย่างบอกไม่ถูกเลยนะ เราไม่มีความรู้สึกแบบนี้มานานแล้ว เราดีใจมาก ไม่คิดว่าจะเห็นประโยคนี้
เรา : หูยยยย เกรงใจ พี่นอนเลยก็ได้คะ
พี่ : นั่นแหละ ถึงแล้วทักมาด้วย
เราถึงประมาณ 02.30 น.
เรา : ถึงแล้วนะคะ ขอบคุณนะคะพี่
พี่ : เชๆ
เราดีใจมากเลยนะที่ได้มีความรู้สึกแบบนี้อีกครั้ง มีคนรอ มีคนเป็นห่วงมันรู้สึกดีแบบนี้นี่เอง 55 ก็เล่นโสดมา 4 ปี เอาเข้าแล้วไง ตลอดเวลาที่ได้คุยกับพี่เขามา 4 เดือน คุยอาทิตย์ละครั้ง พี่เขาไม่เคยทำให้เรารู้สึกแย่เลย พี่เขาตอบทันที พอได้เจอกัน ตอนแรกเราก็เกรงใจนะเพราะพี่เขามากับเพื่อน แต่พี่เขาก็หันมาเทคแคร์เรา คุยกับเรา พอตอนจะแยกกันในคอนเสิร์ตก็จะเดินมาส่ง แต่เราปฏิเสธไป เพราะเราไม่อยากให้พี่เขาแยกกับเพื่อน ถึงตอนนี้เราไม่อยากปล่อยพี่เขาไปแล้ว เราอยากเดินหน้าต่อ แต่ไม่รู้ว่าจะเป็นไปได้มั้ย ขอลงอีกความทรงจำนะ เราลงรูปที่เราถ่ายคู่กับพี่เขาใน Facebook แต่ไม่ได้แท๊กพี่เขานะ เพื่อนๆม.ปลายก็มาคอมเมนท์กันมากมายว่าเจอกันได้ไง แต่ก็มีคอมเมนท์ว่าพี่เขาเป็นแฟนกับพี่ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่หรอ เท่านั้นความรู้สึกผิด รู้สึกแย่ก็ผุดขึ้นมา เรากลัวว่าพี่เขายังคงกันอยู่รึเปล่า แล้วเขาจะทะเลาะกันมั้ย เราไม่อยากเป็นมือที่ 3 เลย เราก็เลยตัดสินใจถามพี่เขา
เรา : พี่ ถามอะไรหน่อยได้มั้ย
พี่ : อือ
เรา : วันนั้นที่ลงรูปคู่น่ะ ทำให้พี่มีปัญหากับแฟนรึเปล่า หนูรู้สึกผิดนะ
พี่ : ???
ไม่ยอมแท๊กมาด้วยนะ
อ่านะ ตอนนี้ แฟนไม่มี
เรา : (ยิ้มกว้าง) จริงหรอ
ขอเก็บความทรงจำไว้เท่านี้ก่อนนะ ตอนนี้เราก็ยังไม่ได้เดินต่อ แต่อยากบอกพี่ว่า หนูว่าหนูตกหลุมรักพี่แล้วนะ อย่าน่ารักกับหนูมากไปกว่านี้เลย❤️