เรื่องราวเพื่อนรัก#มีเพื่อนไม่เยอะแต่จริงใจ
ฉันลองกลับไปดูโพสที่ผ่านมาบนFBของฉัน ทั้งหมดมันเป็นความทรงจำที่บันทึกผ่าน FB
#สมัยนั้นเทคโนโลยียังเข้าไม่ถึงโทรศัพท์ยังไม่มีเลย
เมื่อห่างกันเราก็ติดต่อกันไม่ได้!!!!!!
และเรื่องนี้ฉันก้ต้องการบันทึกเช่นกัน(อยากให้เจ้าตัวเข้ามาอ่านเจอด้วย)
เริ่มจากการย้ายเข้าไปเรียนในเมืองครั้งแรกของฉัน ตื่นเต้นอยู่เหมือนกันฉันได้นั่งกับเพื่อนที่ในห้องที่ไม่มีใครอยากคุยกับเขาเลยเพราะเป็นคนเงียบมาก ฉันต้องย้ายโรงเรียนเพราะมีปัญหากับเพื่อนที่โรงเรียนเก่า แม่คงเป็นห่วงความรู้สึกฉันเหมือนกันก็เลยทำเรื่องย้ายให้
จะว่าไปฉันเป็นคนอัศยาสัยไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ไม่กล้าทักใครก่อน อาจเป็นเพราะแบบนี้ฉันจึงไม่สนิทกับใคร ทุกวันฉันจะห่อข้าวไปกินที่โรงเรียน โดยปกตินักเรียนในเมืองไม่ค่อยทำกัน ฉันนั่งกินข้าวคนเดียวในห้องมันแปลกมากเพราะทุกคนจะไปซื้อข้าวที่โรงอาหานกิน ยิ่งทำให้ไม่มีเพื่อนไม่รู้ว่าทำมัย แต่ฉันไม่แคร์เพราะมันประหยัดเงิน มาวันหนึ่งมีเพื่อนคนหนึ่งเดินถือกล่องข้าวมาบอกกับฉันว่า "ขอกินข้าวด้วยคนนะ" ฉันรู้สึกดีใจ และเราก็กินข้าวด้วยกันทุกวัน ความสนิทกันมากขึ้นทุกวัน ไปไหนไปกันถึงไหนถึงกัน ฉันเป็นคนเรียนไม่เก่งแต่เพื่อนฉันคนนี้เรียนเก่งมาก นักเรียนดีเด่นประจำห้องก็ว่าได้ เขาช่วยติวหนังสือให้ฉันทุกครั้งที่ฉันไม่เข้าใจ เวลาที่ฉันงอนหรือโกรธเขาจะเป็นคนเข้ามาทักฉันก่อนตลอด เขาเป็นคนที่ทำให้อยากไปโรงเรียนทุกวันเพราะทุกครั้งที่ได้คุยกันมันมีความสุขมาก...... เราดีใจเราใกล้จะเรียนจบ วันนี้และเป็นวันที่ เพื่อนหันมาหาฉันทำหน้าเศร้าแล้วบอกกับฉันว่า "ฉันต้องย้ายไปกับครอบครัวไปอยู่ที่โคราช" เป็นวันที่ทำให้ให้รู้สึกว่า"โลกหยุดหมุน" กลับถึงบ้านนอนคิดทุกวันจะทำไงดี เพื่อนถึงจะได้อยู่ที่นี่กับฉัน "พอเรียนจบ" เราจำเป็นต้องพรากจากกันเพราะเพื่อนต้องย้ายไปอยู่กับครอบครัวที่อื่น ณ ตอนนั้นฉันพยายามทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้เราจากกัน ฉันอยากให้เขาอยู่กับฉัน ฉันเคยขอแม่ให้เพื่อนมาอยู่ด้วยได้มั้ยแม่ตอบ"ลูกเขามีพ่อมีแม่จะทำงั้นได้ไงลูก"
แม่คงคิดว่าฉันเล่นๆประสาเด็ก) ฉันนอนคิดทั้งคืนจะทำไงดี......
ฉันพาเพื่อนของฉันเดินหางานทำ ไปเดินของานตามร้านค้าทำ เพื่อที่จะเป็นข้ออ้างกับแม่ของเพื่อน เพื่อนจะได้ไม่ต้องไป แต่ก็ไม่เป็นผลสำเร็จ เราหางานไม่ได้ ไม่มีใครรับ และสุดท้ายเราก็ต้องพรากจากกัน และสิ่งที่ไม่เคยพรากจากใจก็คือ "เพื่อนรัก"
#ถ้าย้อนเวลาไปได้ฉันจะไม่งี้เง่าและไม่งอนใส่แก
#ฉันอยากจะบอกขอโทษนะถ้าฉันทำอะไรไม่ดีกับแก
#หวังว่าแกคงเข้ามาอ่านฉันจะบันทึกมันไว้ในนี้
ทำมัยต้องรักเพื่อนขนาดนี้ด้วย??
ฉันลองกลับไปดูโพสที่ผ่านมาบนFBของฉัน ทั้งหมดมันเป็นความทรงจำที่บันทึกผ่าน FB
#สมัยนั้นเทคโนโลยียังเข้าไม่ถึงโทรศัพท์ยังไม่มีเลย
เมื่อห่างกันเราก็ติดต่อกันไม่ได้!!!!!!
และเรื่องนี้ฉันก้ต้องการบันทึกเช่นกัน(อยากให้เจ้าตัวเข้ามาอ่านเจอด้วย)
เริ่มจากการย้ายเข้าไปเรียนในเมืองครั้งแรกของฉัน ตื่นเต้นอยู่เหมือนกันฉันได้นั่งกับเพื่อนที่ในห้องที่ไม่มีใครอยากคุยกับเขาเลยเพราะเป็นคนเงียบมาก ฉันต้องย้ายโรงเรียนเพราะมีปัญหากับเพื่อนที่โรงเรียนเก่า แม่คงเป็นห่วงความรู้สึกฉันเหมือนกันก็เลยทำเรื่องย้ายให้
จะว่าไปฉันเป็นคนอัศยาสัยไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ไม่กล้าทักใครก่อน อาจเป็นเพราะแบบนี้ฉันจึงไม่สนิทกับใคร ทุกวันฉันจะห่อข้าวไปกินที่โรงเรียน โดยปกตินักเรียนในเมืองไม่ค่อยทำกัน ฉันนั่งกินข้าวคนเดียวในห้องมันแปลกมากเพราะทุกคนจะไปซื้อข้าวที่โรงอาหานกิน ยิ่งทำให้ไม่มีเพื่อนไม่รู้ว่าทำมัย แต่ฉันไม่แคร์เพราะมันประหยัดเงิน มาวันหนึ่งมีเพื่อนคนหนึ่งเดินถือกล่องข้าวมาบอกกับฉันว่า "ขอกินข้าวด้วยคนนะ" ฉันรู้สึกดีใจ และเราก็กินข้าวด้วยกันทุกวัน ความสนิทกันมากขึ้นทุกวัน ไปไหนไปกันถึงไหนถึงกัน ฉันเป็นคนเรียนไม่เก่งแต่เพื่อนฉันคนนี้เรียนเก่งมาก นักเรียนดีเด่นประจำห้องก็ว่าได้ เขาช่วยติวหนังสือให้ฉันทุกครั้งที่ฉันไม่เข้าใจ เวลาที่ฉันงอนหรือโกรธเขาจะเป็นคนเข้ามาทักฉันก่อนตลอด เขาเป็นคนที่ทำให้อยากไปโรงเรียนทุกวันเพราะทุกครั้งที่ได้คุยกันมันมีความสุขมาก...... เราดีใจเราใกล้จะเรียนจบ วันนี้และเป็นวันที่ เพื่อนหันมาหาฉันทำหน้าเศร้าแล้วบอกกับฉันว่า "ฉันต้องย้ายไปกับครอบครัวไปอยู่ที่โคราช" เป็นวันที่ทำให้ให้รู้สึกว่า"โลกหยุดหมุน" กลับถึงบ้านนอนคิดทุกวันจะทำไงดี เพื่อนถึงจะได้อยู่ที่นี่กับฉัน "พอเรียนจบ" เราจำเป็นต้องพรากจากกันเพราะเพื่อนต้องย้ายไปอยู่กับครอบครัวที่อื่น ณ ตอนนั้นฉันพยายามทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้เราจากกัน ฉันอยากให้เขาอยู่กับฉัน ฉันเคยขอแม่ให้เพื่อนมาอยู่ด้วยได้มั้ยแม่ตอบ"ลูกเขามีพ่อมีแม่จะทำงั้นได้ไงลูก"
ฉันพาเพื่อนของฉันเดินหางานทำ ไปเดินของานตามร้านค้าทำ เพื่อที่จะเป็นข้ออ้างกับแม่ของเพื่อน เพื่อนจะได้ไม่ต้องไป แต่ก็ไม่เป็นผลสำเร็จ เราหางานไม่ได้ ไม่มีใครรับ และสุดท้ายเราก็ต้องพรากจากกัน และสิ่งที่ไม่เคยพรากจากใจก็คือ "เพื่อนรัก"
#ถ้าย้อนเวลาไปได้ฉันจะไม่งี้เง่าและไม่งอนใส่แก
#ฉันอยากจะบอกขอโทษนะถ้าฉันทำอะไรไม่ดีกับแก
#หวังว่าแกคงเข้ามาอ่านฉันจะบันทึกมันไว้ในนี้