ข้าพเจ้าได้ทำการผจญวิบากทุกข์มาเป็นเวลานานอยู่พอสมควร พร้อมกับได้เรียนอภิธรรม จากสิ่งที่ได้เผชิญมาว่า ธรรมใดๆก็ตามล้วนมีอยู่แล้วในโลก เป็นของธรรมดา ค้นเจอได้ด้วยปัญญา หามาได้ด้วยสติรู้
เมื่อใดที่ท่านมีสติ สัมปชัญญะก็จะตามมา เมื่อใดที่ท่านมีสัมปชัญญะมาแล้ว ท่านก็สามารถที่จะหาความจริงผ่านสติและสัมปชัญญะได้...
ข้าพเจ้าจะให้หลักธรรมไปพิจารณาดูว่า..
สิ่งใดเป็นของไม่เที่ยง สิ่งนั้นเป็นทุกข์ (เพราะนำทุกข์มาให้)
สิ่งใดเป็นของเที่ยง สิ่งนั้นเป็นสุข (เพราะไม่มีเกิดไม่มีเสื่อมหรือที่เรียกว่านิพพาน)มีสภาพเป็นนามธรรมอย่างนึงที่ไม่อาจเข้าใจได้ด้วยปัญญาแต่รู้เห็นเข้าใจได้ด้วยสติรู้ [ข้อนี้ผมผ่านการทดลองและเผชิญมาแล้ว]
ธรรมใดๆในโลกล้วนมีสองประเภทอยู่
ความทุกข์ คือ ความ เกิด แก่ เจ็บ และตายนั้นมี
ความสุข คือ ความไม่เกิด ไม่แก่ ไม่เจ็บ และไม่ตายนั้นก็มี
พระพุทธเจ้าได้ตรัสไว้ว่า สิ่งที่จะผิดพลาดในศาสนาของพระองค์มีสองอย่าง
หนึ่ง คือ ไม่ก้าวเดินไป
สอง คือ ก้าวเดินไปไม่สุด
ฉะนั้นผมจะมาบอกให้พวกท่านได้รู้ว่า ต้องก้าวเดินไป และเดินไปให้สุด
ใครๆในโลกล้วนอยากรู้ อยากที่จะเข้าใจความจริง และอยากพ้นจากสังสารวัฏนี้ไปให้ได้
และผมจะนำทางที่ถูกนี้มาให้
สิ่งที่ท่านต้องปฏิบัติตามคือ ต้องฝึกอานาปานสติ เพราะอานาปานสติเป็นการรู้ลมหายใจที่มนุษย์ทำได้ทุกคน
เป็นส่วนของกายคตาสติสติปัฏฐาน ซึ่งปฏิบัติด้วยวิธีนี้จะตรงทางและไม่เป็นบ้าไปอย่างแน่นอน
ส่วนที่สอง ท่านต้องสวดมนต์ให้มาก เพราะการสวดมนต์นั้นทำให้จิตของท่านแข็งแรงขึ้น สงบขึ้น กล้ามากขึ้น และเป็นสุข
ส่วนที่สาม ท่านต้องพยายามรักษาศีล เพราะข้าพเจ้าได้รักษาศีลในวัยเด็กจึงพบว่า ศีลนั้นแหล่ะ เมื่อฝึกมาก กระทำให้มากแล้ว ย่อมห่างจากความทุกข์และความบาปทั้งหลายทั้งปวง เป็นระเบียบ เป็นแบบแผน เป็นกฏเกณฑ์และกติกา ซึ่งวิญญูชนทั้งหลายนั้นไม่ติเตียน
ผู้ประพฤติธรรม ธรรมย่อมรักษา ผู้รักษาศีล ศีลย่อมรักษา ผู้รักษาความดี ความดีย่อมรักษา
เมื่อใดที่ท่านทำกรรมนั้นแหล่ะ ผลของกรรมนั้นมีแล้ว
เมื่อใดที่ท่านยังไม่ทำกรรมนั้นแหล่ะ ผลของกรรมนั้นย่อมไม่มี
เมื่อใดท่านทำกรรมดี ท่านจะได้ดี มีความสุข
เมื่อใดท่านทำกรรมชั่ว ท่านจะได้ความทุกข์กลับมา
พวกท่านไม่ต้องตามหาผู้ที่พาท่านให้รอดที่ไหนเลย
นอกจากการฟังธรรมให้มาก กระทำให้มาก ย่อมได้ผลมากและอานิสงส์มากแล้ว ท่านยังบรรลุธรรมได้อีกด้วย
ขอให้ท่านทั้งหลายหาความจริง ผ่านอริยสัจ เห็นโทษของกาม ด้วยสติรู้ ท่องปฏิจจสมุปบาท สายเกิดสายดับ อันเป็นจุดเริ่มแห่งความทุกข์ ซึ่งข้าพเจ้าขอแนะนำท่านว่า ให้นำปฏิจจสมุปบาทนี้ ไปเข้าสมการเปรียบเทียบ ต.ย ตอนนี้ข้าพเจ้าทุกข์ ทุกข์เพราะอะไร ทุกข์เพราะมีอวิชชาเป็นปัจจัย จึงมีการปรุงแต่งความคิด ปรุงแต่งอารมณ์ มีทุกข์เป็นผล มีทุกข์เป็นอารมณ์.. ท่านก็จะรู้และเข้าใจความจริงนี้..
การคิดมีผล การพูดมีผล การกระทำก็มีผล
คิดพูดทำสิ่งใดล้วนมีผลทั้งสิ้น
ท่านทั้งหลายมั่นใจได้เลยว่า การปฏิบัติธรรมใดๆ ที่ไม่สำเร็จนั้นไม่มี ขอเพียงท่านมี อินทรีย์5 คือ ศรัทธา ในพระตถาคต วิริยะ ความขยันหมั่นเพียร มีสติ มีสมาธิ และมีปัญญา
ขออานิสงส์แห่งการให้ธรรมเป็นทานนี้ จงส่งผลให้กับ บิดา มารดา ญาติ ครูบาอาจารย์ เทวดา เทพ พรหม มาร เดรัจฉาน เปรต อสูรกาย สัตว์นรก พยายมราช เจ้ากรรมนายเวร สัมภเวสี และให้ตัวข้าพเจ้าได้ตรัสรู้เป็นองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าในอนาคตด้วยเทอญ สาธุ.
ธรรมที่ทำให้ตรัสรู้
เมื่อใดที่ท่านมีสติ สัมปชัญญะก็จะตามมา เมื่อใดที่ท่านมีสัมปชัญญะมาแล้ว ท่านก็สามารถที่จะหาความจริงผ่านสติและสัมปชัญญะได้...
ข้าพเจ้าจะให้หลักธรรมไปพิจารณาดูว่า..
สิ่งใดเป็นของไม่เที่ยง สิ่งนั้นเป็นทุกข์ (เพราะนำทุกข์มาให้)
สิ่งใดเป็นของเที่ยง สิ่งนั้นเป็นสุข (เพราะไม่มีเกิดไม่มีเสื่อมหรือที่เรียกว่านิพพาน)มีสภาพเป็นนามธรรมอย่างนึงที่ไม่อาจเข้าใจได้ด้วยปัญญาแต่รู้เห็นเข้าใจได้ด้วยสติรู้ [ข้อนี้ผมผ่านการทดลองและเผชิญมาแล้ว]
ธรรมใดๆในโลกล้วนมีสองประเภทอยู่
ความทุกข์ คือ ความ เกิด แก่ เจ็บ และตายนั้นมี
ความสุข คือ ความไม่เกิด ไม่แก่ ไม่เจ็บ และไม่ตายนั้นก็มี
พระพุทธเจ้าได้ตรัสไว้ว่า สิ่งที่จะผิดพลาดในศาสนาของพระองค์มีสองอย่าง
หนึ่ง คือ ไม่ก้าวเดินไป
สอง คือ ก้าวเดินไปไม่สุด
ฉะนั้นผมจะมาบอกให้พวกท่านได้รู้ว่า ต้องก้าวเดินไป และเดินไปให้สุด
ใครๆในโลกล้วนอยากรู้ อยากที่จะเข้าใจความจริง และอยากพ้นจากสังสารวัฏนี้ไปให้ได้
และผมจะนำทางที่ถูกนี้มาให้
สิ่งที่ท่านต้องปฏิบัติตามคือ ต้องฝึกอานาปานสติ เพราะอานาปานสติเป็นการรู้ลมหายใจที่มนุษย์ทำได้ทุกคน
เป็นส่วนของกายคตาสติสติปัฏฐาน ซึ่งปฏิบัติด้วยวิธีนี้จะตรงทางและไม่เป็นบ้าไปอย่างแน่นอน
ส่วนที่สอง ท่านต้องสวดมนต์ให้มาก เพราะการสวดมนต์นั้นทำให้จิตของท่านแข็งแรงขึ้น สงบขึ้น กล้ามากขึ้น และเป็นสุข
ส่วนที่สาม ท่านต้องพยายามรักษาศีล เพราะข้าพเจ้าได้รักษาศีลในวัยเด็กจึงพบว่า ศีลนั้นแหล่ะ เมื่อฝึกมาก กระทำให้มากแล้ว ย่อมห่างจากความทุกข์และความบาปทั้งหลายทั้งปวง เป็นระเบียบ เป็นแบบแผน เป็นกฏเกณฑ์และกติกา ซึ่งวิญญูชนทั้งหลายนั้นไม่ติเตียน
ผู้ประพฤติธรรม ธรรมย่อมรักษา ผู้รักษาศีล ศีลย่อมรักษา ผู้รักษาความดี ความดีย่อมรักษา
เมื่อใดที่ท่านทำกรรมนั้นแหล่ะ ผลของกรรมนั้นมีแล้ว
เมื่อใดที่ท่านยังไม่ทำกรรมนั้นแหล่ะ ผลของกรรมนั้นย่อมไม่มี
เมื่อใดท่านทำกรรมดี ท่านจะได้ดี มีความสุข
เมื่อใดท่านทำกรรมชั่ว ท่านจะได้ความทุกข์กลับมา
พวกท่านไม่ต้องตามหาผู้ที่พาท่านให้รอดที่ไหนเลย
นอกจากการฟังธรรมให้มาก กระทำให้มาก ย่อมได้ผลมากและอานิสงส์มากแล้ว ท่านยังบรรลุธรรมได้อีกด้วย
ขอให้ท่านทั้งหลายหาความจริง ผ่านอริยสัจ เห็นโทษของกาม ด้วยสติรู้ ท่องปฏิจจสมุปบาท สายเกิดสายดับ อันเป็นจุดเริ่มแห่งความทุกข์ ซึ่งข้าพเจ้าขอแนะนำท่านว่า ให้นำปฏิจจสมุปบาทนี้ ไปเข้าสมการเปรียบเทียบ ต.ย ตอนนี้ข้าพเจ้าทุกข์ ทุกข์เพราะอะไร ทุกข์เพราะมีอวิชชาเป็นปัจจัย จึงมีการปรุงแต่งความคิด ปรุงแต่งอารมณ์ มีทุกข์เป็นผล มีทุกข์เป็นอารมณ์.. ท่านก็จะรู้และเข้าใจความจริงนี้..
การคิดมีผล การพูดมีผล การกระทำก็มีผล
คิดพูดทำสิ่งใดล้วนมีผลทั้งสิ้น
ท่านทั้งหลายมั่นใจได้เลยว่า การปฏิบัติธรรมใดๆ ที่ไม่สำเร็จนั้นไม่มี ขอเพียงท่านมี อินทรีย์5 คือ ศรัทธา ในพระตถาคต วิริยะ ความขยันหมั่นเพียร มีสติ มีสมาธิ และมีปัญญา
ขออานิสงส์แห่งการให้ธรรมเป็นทานนี้ จงส่งผลให้กับ บิดา มารดา ญาติ ครูบาอาจารย์ เทวดา เทพ พรหม มาร เดรัจฉาน เปรต อสูรกาย สัตว์นรก พยายมราช เจ้ากรรมนายเวร สัมภเวสี และให้ตัวข้าพเจ้าได้ตรัสรู้เป็นองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าในอนาคตด้วยเทอญ สาธุ.