กระทู้นี้ผมยืมล็อกอินของพี่สาวผมมานะครับ…
สวัสดีครับพอดีผมมีเรื่องจะมาเล่าประสบการณ์ให้เพื่อนได้ฟัง และขอความคิดเห็น คำแนะนำ สำหรับการ ดำเนินชีวิตต่อไปด้วย เรื่องนี้.. มีอยู่ว่า ผมคบกับแฟนมา เกือบจะสองปีครับ แต่ก่อนหน้านี้รู้จักกันตั้งแต่สมัยเรียน ปวช. แต่อยู่คนละวิทยาลัยกัน … ตอนนั้นผมรู้จักเค้าทางเพื่อนที่แนะนำให้รู้จักกัน จนได้ เจอกัน และพูดคุยกันอยู่เรื่อยๆ ทุกวัน ผมกับเค้าคุยกันถามว่า คุยเหมือนเป็นแฟนมั้ย ก็ตอบได้ไม่เต็มปากครับ กึ่งๆ บางทีก็เหมือนเค้ามีใจ บางทีก็ดูเหมือนเค้าคิดกับเราแค่เพื่อน คุยกันได้หลายเดือนครับ แต่ระหว่างคุยนั้น ก็ยอมรับว่าเวลามีเรื่องอะไร เค้าจะปรึกษา เช่นเรื่องผลการเรียน ที่บ้านรู้ว่าผลการเรียนเค้าแย่มาก เค้าโทรมาระบาย มาเล่าให้ฟังพร้อมกับร้องไห้ ผมก็ปลอบไปครับ มันทำให้ผมรู้สึกว่า เค้าไว้ใจที่จะให้เราเป็นส่วนนึงที่ทำให้เค้ารู้สึกดีขึ้นได้… ต่อมา ผมเริ่มๆ รู้ว่า เค้ามีเพื่อนคนนึง ที่ดูสนิทมากกว่าผม บางครั้งเวลาเค้าโทมาหาผม ในสายจะมีผู้ชายคนนี้อยู่ด้วย ผมก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร … เราคุยกับมาได้หลายเดือน มันทำให้ผมรู้สึกตกหลุมรักเค้า ด้วยความที่ความรู้สึกอะไรก็ไม่รู้นะครับ จนวันนึงผมก็เข้าไปนั่งเล่นกับเธอที่ใกล้กับวิทยาลัยเธอ ในตอนนั้น ผมปกติ ทุกอย่างปกติครับ แต่วันนั้นเธอไม่ปกติตรงที่ ไม่ค่อยพูด พูดอะไรไปก็แค่อมยิ้มนิดๆ แล้วก็ก้มเขียนกระดาษอะไรซักอย่าง…จากนั้นนั่งคุยกันไม่นานเพื่อนๆ เค้าก็ชวนเข้าไป วิทลัย เรียนต่อ เค้าเลยยื่นกระดาษเล็กๆ ที่เค้าเขียนมาให้ผม แล้วก็เดินจากไป ผมเปิดดูในกระดาษแทบสะอึก…น้ำตาไหล โดยที่ไม่ต้องคิดอะไร เพราะในกระดาษใบนี้ เขียนไว้ว่า “เป็นเพื่อนกันนะ” ผมวิ่งตามหลังเค้าไปแล้วถามทั้งน้ำตาว่า ทำไมหรอ..เพราะอะไร ? เค้าไม่หันมาเดินไป ตอนนั้นผมรู้ว่าเค้าเองก็เสียใจเหมือนกัน เพราะเห็นคล้ายว่าเค้าร้องไห้ ออกไปด้วย … เพื่อนสนิทของเค้าวิ่งกลับมาถามหน้าตาตื่นว่า เป็นอะไรกันหรอ… ผมเลยตอบว่า ไม่มีอะไร เพื่อนเค้าก็เลยบอกว่า งั้นไปเรียนแล้วนะ … จากวันนั้นผมก็พยายามทำทุกอย่างที่จะลบภาพ ลืมเรื่องราวต่างๆ ที่เคยได้รู้จักเค้า แต่มันก็ทำไม่ได้ เพราะเค้าเป็นรักครั้งแรกของผม … ผมก็ได้ดูอยู่ห่างๆบ้าง จนมารู้หลังๆ ว่าเค้าคบกับ ผช. คนที่ประชุมสายคนนั้นแหล่ะครับ … ต่อมาเวลาผ่านไปนานหลายๆ ปี ผมบังเอิญได้ไปเห็นเฟสบุคของเธอ ผ่านๆ ตาก็เลย แอดๆ ไปเพื่อที่จะถามข่าวคราว สารทุกสุขดิบ ว่าเป็นยังไงบ้าง…เธอก็ตอบมาครับ ว่า ก็ดี อะไรประมาณนี้ แต่คุยกันไม่กี่คำครับ … ในตอนนั้นพอผมจบ ปวช. ผมดร็อปเรียนเพื่อทำงานไป 1 ปี แต่เค้าเรียนต่อ มหาลัยฯ ผมเรียนเข้าเรียนช้ากว่าเค้าไปปีนึง ในช่วงปี 1 ตอนนั้นจำได้ว่า ผมต้องเข้ากิจกรรมชมรม แล้วมันต้องมีค่าใช้จ่ายอะไรซักอย่าง แล้วเงินผมไม่พอ ผมทักไปหาใครไม่มีใครตอบจนมาเห็นแชทที่คุยกับเค้าไว้ ผมตัดสินใจ ทักไปหาเค้าเพื่อขอยืมเงิน 100 บาท ตอนนั้นเค้าบอกว่าอยู่บ้าน กำลังจะออกมามหาลัย ถามว่ารอได้ไหม .. ผมเลยบอกว่าอ่ะ มาถึงม. ค่อยว่ากัน … แต่หลังจากคุยเสร็จ ผมก็เจอเพื่อนแล้วเพื่อนก็จ่ายให้พอดี … จากนั้นซักพักเลยทักไปเพื่อที่จะขอบคุณแต่ไม่ยืมเค้าแล้ว เค้าเลยตอบกลับมาว่า เค้าเองก็เข้าเรียนแล้วเหมือนกัน นึกว่าไม่เาแล้วหรือจะมาเอาก็ได้ เค้าก็บอกห้อง ผมเลยบอกว่าไม่เป็นไรๆ …. หลังจากนั้น ก็ไม่ได้คุยกันซักพักครับ ในตอนนั้นเค้าเองก็มีแฟนอยู่ ผมก็ไปแซะโพสนู่นนี่นั่นบ้าง ในเฟสเธอ แซวบ้าง หยอดบ้าง นิดๆ หน่อยๆ เค้าเองก็มาหยอดผมบ้างเหมือนกัน แล้วก็หายไปอีกครับ ก็ได้ผ่านๆ กันในมอ เรื่อยๆ แต่เค้ากับผม ไม่ได้ทักกันหรอก เพราะไม่คิดว่าจะเป็นกันและกัน ไม่ได้เจอกันหลายปี ต่างคนต่างไม่กล้าทัก จนผมขึ้น ปี 2 เค้าอยู่ปี 3 อยู่ดีๆ ผมนึกยังไงไม่รู้ทักไปคุยเล่นกับเธอ ดเธอเองก็คุยด้วยปกติครับ เหมือนคนเคยคุยกันทุกวัน ตอนนั้น จำได้ว่า คุยสไก๊ กันด้วย กลับบ้านมาก็ยังคุยสไก๊กันจนดึก แต่หลังจากวันนั้นก็หายไปอีกแล้ว…ต่อมาผมขึ้น ปี3 ช่วงเปิดเทอมแรกๆจะมีช่วงรับน้อง ผมเองนึกทะลึ่งอีกล่ะ ทักไปถามว่า เธอรับน้องที่ไหน อะไรยังไง อยากไปดูบ้าง? เค้าก็บอกว่าตรง
เมื่อผมโดนทิ้งไว้กลางทางผมควรจะทำอย่างไร
สวัสดีครับพอดีผมมีเรื่องจะมาเล่าประสบการณ์ให้เพื่อนได้ฟัง และขอความคิดเห็น คำแนะนำ สำหรับการ ดำเนินชีวิตต่อไปด้วย เรื่องนี้.. มีอยู่ว่า ผมคบกับแฟนมา เกือบจะสองปีครับ แต่ก่อนหน้านี้รู้จักกันตั้งแต่สมัยเรียน ปวช. แต่อยู่คนละวิทยาลัยกัน … ตอนนั้นผมรู้จักเค้าทางเพื่อนที่แนะนำให้รู้จักกัน จนได้ เจอกัน และพูดคุยกันอยู่เรื่อยๆ ทุกวัน ผมกับเค้าคุยกันถามว่า คุยเหมือนเป็นแฟนมั้ย ก็ตอบได้ไม่เต็มปากครับ กึ่งๆ บางทีก็เหมือนเค้ามีใจ บางทีก็ดูเหมือนเค้าคิดกับเราแค่เพื่อน คุยกันได้หลายเดือนครับ แต่ระหว่างคุยนั้น ก็ยอมรับว่าเวลามีเรื่องอะไร เค้าจะปรึกษา เช่นเรื่องผลการเรียน ที่บ้านรู้ว่าผลการเรียนเค้าแย่มาก เค้าโทรมาระบาย มาเล่าให้ฟังพร้อมกับร้องไห้ ผมก็ปลอบไปครับ มันทำให้ผมรู้สึกว่า เค้าไว้ใจที่จะให้เราเป็นส่วนนึงที่ทำให้เค้ารู้สึกดีขึ้นได้… ต่อมา ผมเริ่มๆ รู้ว่า เค้ามีเพื่อนคนนึง ที่ดูสนิทมากกว่าผม บางครั้งเวลาเค้าโทมาหาผม ในสายจะมีผู้ชายคนนี้อยู่ด้วย ผมก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร … เราคุยกับมาได้หลายเดือน มันทำให้ผมรู้สึกตกหลุมรักเค้า ด้วยความที่ความรู้สึกอะไรก็ไม่รู้นะครับ จนวันนึงผมก็เข้าไปนั่งเล่นกับเธอที่ใกล้กับวิทยาลัยเธอ ในตอนนั้น ผมปกติ ทุกอย่างปกติครับ แต่วันนั้นเธอไม่ปกติตรงที่ ไม่ค่อยพูด พูดอะไรไปก็แค่อมยิ้มนิดๆ แล้วก็ก้มเขียนกระดาษอะไรซักอย่าง…จากนั้นนั่งคุยกันไม่นานเพื่อนๆ เค้าก็ชวนเข้าไป วิทลัย เรียนต่อ เค้าเลยยื่นกระดาษเล็กๆ ที่เค้าเขียนมาให้ผม แล้วก็เดินจากไป ผมเปิดดูในกระดาษแทบสะอึก…น้ำตาไหล โดยที่ไม่ต้องคิดอะไร เพราะในกระดาษใบนี้ เขียนไว้ว่า “เป็นเพื่อนกันนะ” ผมวิ่งตามหลังเค้าไปแล้วถามทั้งน้ำตาว่า ทำไมหรอ..เพราะอะไร ? เค้าไม่หันมาเดินไป ตอนนั้นผมรู้ว่าเค้าเองก็เสียใจเหมือนกัน เพราะเห็นคล้ายว่าเค้าร้องไห้ ออกไปด้วย … เพื่อนสนิทของเค้าวิ่งกลับมาถามหน้าตาตื่นว่า เป็นอะไรกันหรอ… ผมเลยตอบว่า ไม่มีอะไร เพื่อนเค้าก็เลยบอกว่า งั้นไปเรียนแล้วนะ … จากวันนั้นผมก็พยายามทำทุกอย่างที่จะลบภาพ ลืมเรื่องราวต่างๆ ที่เคยได้รู้จักเค้า แต่มันก็ทำไม่ได้ เพราะเค้าเป็นรักครั้งแรกของผม … ผมก็ได้ดูอยู่ห่างๆบ้าง จนมารู้หลังๆ ว่าเค้าคบกับ ผช. คนที่ประชุมสายคนนั้นแหล่ะครับ … ต่อมาเวลาผ่านไปนานหลายๆ ปี ผมบังเอิญได้ไปเห็นเฟสบุคของเธอ ผ่านๆ ตาก็เลย แอดๆ ไปเพื่อที่จะถามข่าวคราว สารทุกสุขดิบ ว่าเป็นยังไงบ้าง…เธอก็ตอบมาครับ ว่า ก็ดี อะไรประมาณนี้ แต่คุยกันไม่กี่คำครับ … ในตอนนั้นพอผมจบ ปวช. ผมดร็อปเรียนเพื่อทำงานไป 1 ปี แต่เค้าเรียนต่อ มหาลัยฯ ผมเรียนเข้าเรียนช้ากว่าเค้าไปปีนึง ในช่วงปี 1 ตอนนั้นจำได้ว่า ผมต้องเข้ากิจกรรมชมรม แล้วมันต้องมีค่าใช้จ่ายอะไรซักอย่าง แล้วเงินผมไม่พอ ผมทักไปหาใครไม่มีใครตอบจนมาเห็นแชทที่คุยกับเค้าไว้ ผมตัดสินใจ ทักไปหาเค้าเพื่อขอยืมเงิน 100 บาท ตอนนั้นเค้าบอกว่าอยู่บ้าน กำลังจะออกมามหาลัย ถามว่ารอได้ไหม .. ผมเลยบอกว่าอ่ะ มาถึงม. ค่อยว่ากัน … แต่หลังจากคุยเสร็จ ผมก็เจอเพื่อนแล้วเพื่อนก็จ่ายให้พอดี … จากนั้นซักพักเลยทักไปเพื่อที่จะขอบคุณแต่ไม่ยืมเค้าแล้ว เค้าเลยตอบกลับมาว่า เค้าเองก็เข้าเรียนแล้วเหมือนกัน นึกว่าไม่เาแล้วหรือจะมาเอาก็ได้ เค้าก็บอกห้อง ผมเลยบอกว่าไม่เป็นไรๆ …. หลังจากนั้น ก็ไม่ได้คุยกันซักพักครับ ในตอนนั้นเค้าเองก็มีแฟนอยู่ ผมก็ไปแซะโพสนู่นนี่นั่นบ้าง ในเฟสเธอ แซวบ้าง หยอดบ้าง นิดๆ หน่อยๆ เค้าเองก็มาหยอดผมบ้างเหมือนกัน แล้วก็หายไปอีกครับ ก็ได้ผ่านๆ กันในมอ เรื่อยๆ แต่เค้ากับผม ไม่ได้ทักกันหรอก เพราะไม่คิดว่าจะเป็นกันและกัน ไม่ได้เจอกันหลายปี ต่างคนต่างไม่กล้าทัก จนผมขึ้น ปี 2 เค้าอยู่ปี 3 อยู่ดีๆ ผมนึกยังไงไม่รู้ทักไปคุยเล่นกับเธอ ดเธอเองก็คุยด้วยปกติครับ เหมือนคนเคยคุยกันทุกวัน ตอนนั้น จำได้ว่า คุยสไก๊ กันด้วย กลับบ้านมาก็ยังคุยสไก๊กันจนดึก แต่หลังจากวันนั้นก็หายไปอีกแล้ว…ต่อมาผมขึ้น ปี3 ช่วงเปิดเทอมแรกๆจะมีช่วงรับน้อง ผมเองนึกทะลึ่งอีกล่ะ ทักไปถามว่า เธอรับน้องที่ไหน อะไรยังไง อยากไปดูบ้าง? เค้าก็บอกว่าตรง