เมื่อข้าวของแพง! ทำไมคนกทม. คิดว่า คน ตจว.ต้องเด็ดผักริมรั้ว หาปลาหาหอยในแม่น้ำกินเอง

ประเด็นของ จขกท. น่ะมันก็เข้าอีหรอบเดียวกับคนที่ จขกท. อ้างมานั่นหล่ะครับ สาดไปหมดทุกคน  คนเรามันไม่เหมิอนกันครับ ผมกลับบ้านไปหาแม่ที่ จังหวัดเลย  วันแรกไปถึงผมก็ซื้อหมู ไก่ อาหารอื่นไปตามที่จะคิดได้  เมื่อไปถึงเวลาเราปรุงอาหาร เช่นผมทำแกงเปอะ ผมสามารถไปหาหน่อไม้ริมรั้งที่พ่อเขาปลูกไว้มากินได้ทันที เป็นหน่อไม้ตงหวาน ยอดชะอม เด็ดได้เลยในสวนไม่ ฟักทอง แม่เขาปลูกไว้ทุกปี เขาเก็บลูกที่มันแก่ไว้ตรง ร้านเก็บของ มีประมาณปีละ 40-50 ลูก  ใบย่านางวิ่งไปในสวน ได้ใบแมงลัก  เห็ดซื้อมา ข้าวโพดซื้อมา ผงปรุงรสซื้อมา ข้าวซื้อมา   นี่คือสวนของแม่มันมีเยอะแยะ มะนาว หน่อข่า ตะไคร้ มะกรูด ฯลฯ  

จึงทำให้ค่าครองชีพมันถูก และที่สำคัญเราไม่ค่อยรับประทานหมู ไก่ ใส่น้อยมาก ปลานิล เราไปซื้อที่บ่อชาวบ้าน  เช่น เวลาจะแกงส้มผักรวม น้องชายจะถามว่าจะใส่ปลานิลไหม เราบอกว่าเอา เราจะให้เงินไป 100 บาท ก็จะได้ปลานิลตัวใหญ่ ๆ มา 3-4 ตัว ทำมาให้เสร็จ มันเป็นของชาวบ้านเขาที่เลี้ยงไว้ขาย  บางวันที่เราเน้นน้ำพริกผักต้ม ผักนึ่ง วันนั้นเรายิ่งเสียเงินน้อยลงไปอีก

แต่ที่ จขกท. มาโพสเพราะอาจจะไม่ใช่คนพื้นที่ในท้องถิ่นนั้น ผมเองมีประสบการณ์เรื่องนี้ ผมทำงานอยู่ กทม. ก็ถือว่าค่าครองชีพสูง ทีที่ทำงานเขามีอาหารราคาประหยัดขายอยู่ แต่ถ้าเมื่อใดเรามีภาระกิจไปต่างจังหวัด เช่น ชลบุรี อำเภอศรีราชา พัทยาในเมือง หรือไปภูเก็ต ป่าตองฯลฯ พวกนี้หากเราไม่มีพาหนะด้วยแล้วก็๖้องบอกว่าค่าครองชีพแพงกว่า กทม. ครับ

มันอยุ่ที่การใช้ชีวิตของตัวเราเองครับ...ไม่เกี่ยวกับสถานที่เราอยู่หรอกครับ.

ปล.คนที่บ่น อยู่ที่ไหน มันก็บ่น. อยู่กรุงเทพก็บ่น อยู่ ตจว.ก็บ่น หนีไปอยู่ดาวอังคาร ก็บ่น.