สวัสดีค๊าาาา ยิ้ม
ก่อนอื่นต้องบอกก่อนนะคะ ว่านี่เป็นกระทู้แรกของเรา
อยากจะแชร์เรื่องราวความรักที่เราค้างคาใจมาตลอด7ปีที่ผ่านมา
เนื้อหาทั้งหมดเป็นความจริงที่เกิดขึ้นกับเรา
หากเกิดข้อผิดพลาดต้องขออภัยด้วยนะค่ะ🙏
>>ตอนนั้นเราอายุประมาณ14 15
มารู้จักกับรุ่นพี่คนนึงทางhi5 คุยๆกันสักพักก็มีแลกเบอร์ โทคุยบ้างแชทบ้าง
คุยกันก็นานอยู่นะเป็นปีละมั้ง บ้านก็อยู่ในอำเภอเดียวกันด้วย
(ตอนนั้นก็ไม่เคยไปเที่ยวด้วยกันนะ บ้านพี่เขาอยู่ข้างๆตลอดนัด เวลาไปซื้อของผ่านหน้าบ้านก็ยิ้มๆกันเฉยๆ)
ตอนแรกก็คุยๆไปงั้นแหละ แต่พอรู้จักกันมากขึ้น ตอนนั้นเราเลยรู้สึกชอบพี่คนนี้มาก
อีกอย่างพี่เค้าเป็นนักดนตรี (ความชอบส่วนตัวเลย ผช เล่นดนตรี😍)
คุยกันตอนนั้นความรู้สึกเราไปไกลมาก (จิงตอนนั้นเรายังเด็กอยู่เลยนะ 55555 )
ม.2 ม.3 เรายังไม่เคยมีแฟน
มีแต่แอบชอบเพื่อน รุ่นพี่ใน รร ก็แบบเด็กๆอ้ะ
แต่พอมาเจอพี่คนนี้ เราก็ไม่สนใจคนอื่นๆอีก เหมือนเขามีอะไรที่ไม่เหมือนคนอื่นๆ
คุยด้วยแล้วก็มีความสุขนะ แต่มันก็ปนความทรมานใจเช่นกัน
เพราะตอนที่คุยกับเราพี่เค้าก็อยู่ในระหว่างทำใจเรื่องแฟนเก่าอยู่ และยังเพ้อถึงแฟนเก่า
เขาชอบระบาย อดีตระหว่างเขากับแฟนเก่า ให้เราฟังออกจะบ่อย (เหมือนตอนนั้นเราเป็นที่ปรึกษาดีเด่นเลย😂)
แอบเศร้านะเพราะเขายังไม่ลืมแฟนเก่า.
(แต่เราซะอย่าง ทนค่ะทน! ยังไงได้หมด )
ตอนนั้นเราคิดแค่ว่าเค้าคงไม่กลับไปดีกันแล้วแหละ
แต่บางความรู้สึก ยิ่งรู้ว่าเขาไม่ลืมมันก็เหมือนเราเองก็อยากเอาชนะยังไงไม่รู้
ก็คุยกันมาเรื่อยๆนะ ยิ่งคุยยิ่งรู้สึกดี
แล้วอยู่ๆหลังจากนั้นมันเกิดอะไรขึ้น
>>>>>>เหมือนความทรงจำช่วงนี้จะหายไปนะ
อยู่ๆตอนนั้นใครเป็นคนหายไปก่อนอ้ะ แล้วหายไปยังไง เราก็จำไม่ได้ล้ะ
>>ผ่านไปประมาณ3ปี ม.3-6
ก็ไม่เคยนึกถึงพี่คนนี้เลยจิงๆนะ ไม่เคยติดต่อกันเลย
ตอนนั้นก็อาจลืมไปแล้วว่าเคยรู้สึกยังไงกับพี่คนนี้
^^แต่จำได้อีกทีตอนจบม.6 เราจะขึ้นมหาลัยพอดี ตอนนั้นเรา19ปี
บังเอิญมาเปิดเจอเบอร์โทรพี่ในสมุด
แล้วก็ลองเมมเบอร์ดู ก็ขึ้นไลน์พี่ซะงั้น
ไม่คิดว่าจะยังใช้เบอร์เดิม ก็เลยได้คุยกันอีก แต่ก็ไม่ได้คุยแบบเหมือนเมื่อก่อน
ไม่สนิท ไม่รู้สึกเหมือนตอนม.2เลย
ก็มีปรึกษานั่นนี่ เรื่องเรียนต่อบ้างไรบ้าง แล้วเราก็ลงเรียนที่มหาลัยเดียวกับเขา ที่ กทม
ตอนขึ้น กทม แรกๆ ก็ไม่ได้คุยกันบ่อย ไม่ได้เจอเลย
(เอ้อ ตอนนี้เนี่ยไม่ได้รู้สึกอะไรกับพี่คนนี้แล้วนะ คิดแค่เป็นรุ่นพี่เฉยๆ)
>>> ตอน2ปี เราย้ายห้องมาอยู่แถวๆเดียวกับเขา แล้วบังเอิญเจอกันแถวมหาลัย
ตอนนั้นจำได้ที่พี่ทักคำแรกคือ
"ไปนอนที่ห้องมั้ย"
เราก็คิดเลย "ไอ้นี่มันมาแนวไหน!!?" (ออกแนวหื่น)
แต่พี่เขาก็ยังทักเฟสมาคุยๆอยู่นะ
>>> พักหลัง ตอนปี2 เทอม2 ก็เจอกันเรื่อยๆเหมือนจะเริ่มสนิทกันอีกครั้งนะ
แล้วไปๆมาๆ เราก็เจอกันบ่อยขึ้น สนิทกันมากขึ้น
มีเที่ยวด้วยกันบ้าง กินน้ำชาบ้าง ไปเมาด้วยกันบ้าง บางทีเลิกงานตอนเย็นก็มาหาเรา มาค้างห้องเราบ้าง
(ตอนนี้เรา21 พี่เขา24 เพิ่งจบป.ตรี ใหม่ๆเลยจ้าาา)
คือมันเป็นช่วงที่เราอยู่ด้วยกันบ่อยจริงๆ
เหมือนอะไรๆจะชัดเจนขึ้นนะ จากการกระทำเหมือนว่าเราเริ่มจะเป็นคนพิเศษของเขา
จากที่เจอกันเรื่อยๆ อยู่ๆความรู้สึกเดิมเมื่อ7ปีก่อนหน้านี้ (ตอนม.2) มันก็เริ่มกลับมาตอนไหนไม่รู้
ความสุขปนความทรมานมันกลับมาอีกครั้ง
เพราะความรู้สึกดีต่อกันเริ่มชัด หลายๆสิ่งที่พี่แสดงออกให้เราสัมผัสได้ว่าพี่ก็คิด แต่ด้วยสถานะที่ไม่ชัดเจนสักที
เวลาใครถามว่าเป็นอะไร ก็บอกไม่ได้สักที จะบอกว่าพี่น้องหรอ!? แต่ที่เป็นอยู่มันมากกว่านั้น แฟนหรอ!? ก็ไม่ใช่นะ
ทรมานมั้ยล้ะ!! จะถามจะพูด เราก็พูดไม่ได้มันอึดอัดที่สุด
ตอนแรกเราก็. เออ ยังไงก็ไดแค่คุยกันแล้วมีความสุขก็โอเค แต่ใจเราไม่ใช่เลย.
หลังๆเราเลยคิดว่าถ้าคนมันจะคบกันมันคงไม่รอถึง5 6 7 ปีหรอกมั้ง
เพราะตัวเขาหาความชัดเจนให้เราไม่ได้เลย เราคงไม่ได้คบกันอยู่ดี
มี2ทางให้เลือกคือ เป็นแบบนี้ต่อไป กับ ถอย! เพราะเหมือนเราหวังฝ่ายเดียว
มาตอนนี้เราพยายามคิดนะว่าเราไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขาแล้ว ไม่อยากจะกลับไปรู้สึกแบบเดิมแล้ว
เบื่อการกระทำของเขาเบื่อคำที่ออกจากปากเขา
บางครั้งเขาก็ดูเหมือนคนเห็นแก่ตัว บางครั้งก็เหมือนเขาสร้างภาพ
#เพราะถ้าทุกสิ่งที่เขาทำให้เรารู้สึกแล้วเขาบอกไม่ได้คิดอะไรเขา
โคตรไม่ใช่ลูกผู้ชาย #
>>>แต่ยิ่งพยายาม มันก็เหมือนเราฝืนตัวเองยังไงไม่รู้
ตอนเราวิ่งตาม เขาก็เหมือนห่าง
ตอนเราพยายามห่าง ก็มาทำให้คิดอีก
มันยังไงกันแน่ บางทีเราก็สับสน
ถ้าความรู้สึกที่เราเป็นอยู่มันเรียกว่ารัก มันคงจะเป็นอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นกับเรา
#แล้วถ้าการตกหลุมรักผชคนนี้มันคืออุบัติเหตุ เราต้องอยู่กับความรู้สึกหาความชัดเจนไม่ได้เลยแบบนี้อีกนานแค่ไหน!!!?
>>ตอนนี้เรายังไม่มีแฟน เราไม่ชอบใคร ไม่เคยคิดจะคบใคร ไม่สนใจใคร
จะกี่ปีแล้วที่คนๆนี้อยู่ในความรู้สึกมาตลอด
ทำไม ผช คนนี้ทำเราหวั่นไหวได้ถึงเพียงนี้ 😔
คนบางคนก็หายไปจนเราลืมไปแล้วว่าเคยรู้สึกยังไง แล้ววันนึงก็กลับมาทำให้รู้สึกเหมือนเดิม
ก่อนอื่นต้องบอกก่อนนะคะ ว่านี่เป็นกระทู้แรกของเรา
อยากจะแชร์เรื่องราวความรักที่เราค้างคาใจมาตลอด7ปีที่ผ่านมา
เนื้อหาทั้งหมดเป็นความจริงที่เกิดขึ้นกับเรา
หากเกิดข้อผิดพลาดต้องขออภัยด้วยนะค่ะ🙏
>>ตอนนั้นเราอายุประมาณ14 15
มารู้จักกับรุ่นพี่คนนึงทางhi5 คุยๆกันสักพักก็มีแลกเบอร์ โทคุยบ้างแชทบ้าง
คุยกันก็นานอยู่นะเป็นปีละมั้ง บ้านก็อยู่ในอำเภอเดียวกันด้วย
(ตอนนั้นก็ไม่เคยไปเที่ยวด้วยกันนะ บ้านพี่เขาอยู่ข้างๆตลอดนัด เวลาไปซื้อของผ่านหน้าบ้านก็ยิ้มๆกันเฉยๆ)
ตอนแรกก็คุยๆไปงั้นแหละ แต่พอรู้จักกันมากขึ้น ตอนนั้นเราเลยรู้สึกชอบพี่คนนี้มาก
อีกอย่างพี่เค้าเป็นนักดนตรี (ความชอบส่วนตัวเลย ผช เล่นดนตรี😍)
คุยกันตอนนั้นความรู้สึกเราไปไกลมาก (จิงตอนนั้นเรายังเด็กอยู่เลยนะ 55555 )
ม.2 ม.3 เรายังไม่เคยมีแฟน
มีแต่แอบชอบเพื่อน รุ่นพี่ใน รร ก็แบบเด็กๆอ้ะ
แต่พอมาเจอพี่คนนี้ เราก็ไม่สนใจคนอื่นๆอีก เหมือนเขามีอะไรที่ไม่เหมือนคนอื่นๆ
คุยด้วยแล้วก็มีความสุขนะ แต่มันก็ปนความทรมานใจเช่นกัน
เพราะตอนที่คุยกับเราพี่เค้าก็อยู่ในระหว่างทำใจเรื่องแฟนเก่าอยู่ และยังเพ้อถึงแฟนเก่า
เขาชอบระบาย อดีตระหว่างเขากับแฟนเก่า ให้เราฟังออกจะบ่อย (เหมือนตอนนั้นเราเป็นที่ปรึกษาดีเด่นเลย😂)
แอบเศร้านะเพราะเขายังไม่ลืมแฟนเก่า.
(แต่เราซะอย่าง ทนค่ะทน! ยังไงได้หมด )
ตอนนั้นเราคิดแค่ว่าเค้าคงไม่กลับไปดีกันแล้วแหละ
แต่บางความรู้สึก ยิ่งรู้ว่าเขาไม่ลืมมันก็เหมือนเราเองก็อยากเอาชนะยังไงไม่รู้
ก็คุยกันมาเรื่อยๆนะ ยิ่งคุยยิ่งรู้สึกดี
แล้วอยู่ๆหลังจากนั้นมันเกิดอะไรขึ้น
>>>>>>เหมือนความทรงจำช่วงนี้จะหายไปนะ
อยู่ๆตอนนั้นใครเป็นคนหายไปก่อนอ้ะ แล้วหายไปยังไง เราก็จำไม่ได้ล้ะ
>>ผ่านไปประมาณ3ปี ม.3-6
ก็ไม่เคยนึกถึงพี่คนนี้เลยจิงๆนะ ไม่เคยติดต่อกันเลย
ตอนนั้นก็อาจลืมไปแล้วว่าเคยรู้สึกยังไงกับพี่คนนี้
^^แต่จำได้อีกทีตอนจบม.6 เราจะขึ้นมหาลัยพอดี ตอนนั้นเรา19ปี
บังเอิญมาเปิดเจอเบอร์โทรพี่ในสมุด
แล้วก็ลองเมมเบอร์ดู ก็ขึ้นไลน์พี่ซะงั้น
ไม่คิดว่าจะยังใช้เบอร์เดิม ก็เลยได้คุยกันอีก แต่ก็ไม่ได้คุยแบบเหมือนเมื่อก่อน
ไม่สนิท ไม่รู้สึกเหมือนตอนม.2เลย
ก็มีปรึกษานั่นนี่ เรื่องเรียนต่อบ้างไรบ้าง แล้วเราก็ลงเรียนที่มหาลัยเดียวกับเขา ที่ กทม
ตอนขึ้น กทม แรกๆ ก็ไม่ได้คุยกันบ่อย ไม่ได้เจอเลย
(เอ้อ ตอนนี้เนี่ยไม่ได้รู้สึกอะไรกับพี่คนนี้แล้วนะ คิดแค่เป็นรุ่นพี่เฉยๆ)
>>> ตอน2ปี เราย้ายห้องมาอยู่แถวๆเดียวกับเขา แล้วบังเอิญเจอกันแถวมหาลัย
ตอนนั้นจำได้ที่พี่ทักคำแรกคือ
"ไปนอนที่ห้องมั้ย"
เราก็คิดเลย "ไอ้นี่มันมาแนวไหน!!?" (ออกแนวหื่น)
แต่พี่เขาก็ยังทักเฟสมาคุยๆอยู่นะ
>>> พักหลัง ตอนปี2 เทอม2 ก็เจอกันเรื่อยๆเหมือนจะเริ่มสนิทกันอีกครั้งนะ
แล้วไปๆมาๆ เราก็เจอกันบ่อยขึ้น สนิทกันมากขึ้น
มีเที่ยวด้วยกันบ้าง กินน้ำชาบ้าง ไปเมาด้วยกันบ้าง บางทีเลิกงานตอนเย็นก็มาหาเรา มาค้างห้องเราบ้าง
(ตอนนี้เรา21 พี่เขา24 เพิ่งจบป.ตรี ใหม่ๆเลยจ้าาา)
คือมันเป็นช่วงที่เราอยู่ด้วยกันบ่อยจริงๆ
เหมือนอะไรๆจะชัดเจนขึ้นนะ จากการกระทำเหมือนว่าเราเริ่มจะเป็นคนพิเศษของเขา
จากที่เจอกันเรื่อยๆ อยู่ๆความรู้สึกเดิมเมื่อ7ปีก่อนหน้านี้ (ตอนม.2) มันก็เริ่มกลับมาตอนไหนไม่รู้
ความสุขปนความทรมานมันกลับมาอีกครั้ง
เพราะความรู้สึกดีต่อกันเริ่มชัด หลายๆสิ่งที่พี่แสดงออกให้เราสัมผัสได้ว่าพี่ก็คิด แต่ด้วยสถานะที่ไม่ชัดเจนสักที
เวลาใครถามว่าเป็นอะไร ก็บอกไม่ได้สักที จะบอกว่าพี่น้องหรอ!? แต่ที่เป็นอยู่มันมากกว่านั้น แฟนหรอ!? ก็ไม่ใช่นะ
ทรมานมั้ยล้ะ!! จะถามจะพูด เราก็พูดไม่ได้มันอึดอัดที่สุด
ตอนแรกเราก็. เออ ยังไงก็ไดแค่คุยกันแล้วมีความสุขก็โอเค แต่ใจเราไม่ใช่เลย.
หลังๆเราเลยคิดว่าถ้าคนมันจะคบกันมันคงไม่รอถึง5 6 7 ปีหรอกมั้ง
เพราะตัวเขาหาความชัดเจนให้เราไม่ได้เลย เราคงไม่ได้คบกันอยู่ดี
มี2ทางให้เลือกคือ เป็นแบบนี้ต่อไป กับ ถอย! เพราะเหมือนเราหวังฝ่ายเดียว
มาตอนนี้เราพยายามคิดนะว่าเราไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขาแล้ว ไม่อยากจะกลับไปรู้สึกแบบเดิมแล้ว
เบื่อการกระทำของเขาเบื่อคำที่ออกจากปากเขา
บางครั้งเขาก็ดูเหมือนคนเห็นแก่ตัว บางครั้งก็เหมือนเขาสร้างภาพ
#เพราะถ้าทุกสิ่งที่เขาทำให้เรารู้สึกแล้วเขาบอกไม่ได้คิดอะไรเขา
>>>แต่ยิ่งพยายาม มันก็เหมือนเราฝืนตัวเองยังไงไม่รู้
ตอนเราวิ่งตาม เขาก็เหมือนห่าง
ตอนเราพยายามห่าง ก็มาทำให้คิดอีก
มันยังไงกันแน่ บางทีเราก็สับสน
ถ้าความรู้สึกที่เราเป็นอยู่มันเรียกว่ารัก มันคงจะเป็นอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นกับเรา
#แล้วถ้าการตกหลุมรักผชคนนี้มันคืออุบัติเหตุ เราต้องอยู่กับความรู้สึกหาความชัดเจนไม่ได้เลยแบบนี้อีกนานแค่ไหน!!!?
>>ตอนนี้เรายังไม่มีแฟน เราไม่ชอบใคร ไม่เคยคิดจะคบใคร ไม่สนใจใคร
จะกี่ปีแล้วที่คนๆนี้อยู่ในความรู้สึกมาตลอด
ทำไม ผช คนนี้ทำเราหวั่นไหวได้ถึงเพียงนี้ 😔