อยากปรึกษาแม่ๆค่ะ หรือลูกๆที่มีปัญหาแบบเราก็ได้

อยากรู้ค่ะ เพราะแม่เรามาวีนใส่เราเมื่อกี้ฉากใหญ่ ด้วยอารมณ์ เราเลยเกิดความสงสัยค่ะ ว่าปกติคุณแม่หวังอะไรกันบ้าง

   เรื่องมันเป็นอย่างงี้ค่ะ เราสนิทกับแม่ระดับนึง แม่เหมือนแม่เลี้ยงเดี่ยวค่ะ ดูแลเรากับพี่ชายมาคนเดียวเลยก็ว่าได้ ยังไม่ได้เลิกกับป๊าค่ะ
แต่ป๊ามีครอบครัวใหม่ แต่ไม่ได้ส่งเสียเลี้ยงดูเรากับพี่ พี่เราก็ไปทำงานแล้ว อยู่คอนโด เราเลยไปไหนก็กับแม่ แม่ไปไหนเราไปด้วย
บางครั้งไปเป็นเพื่อน บางครั้งไปเพราะเป็นห่วง ไม่อยากให้ไปคนเดียว เราอยู่ในบ้านที่มีกิจการเป็นของตัวเอง(ฝั่งป๊า)
แม่เราก็ทำงานที่บ้านค่ะ วันปกติเราจะลงไปช่วย ไปธนาคารบ้าง วางบิลบ้าง ช่วยบ่อยมาก ใครเป็นเพื่อนเราจะรู้เลย โทรมาทีไร
ไม่อยู่ธนาคาร ก็ขับรถอยู่ เราช่วยตามที่เราจะช่วยได้ แต่มันกลายเป็นว่า เราเลยไม่มีเวลาเก็บห้องของตัวเองซึ่งรกมากๆ
และใจเราอยากเก็บมาก แต่ไม่ค่อยมีเวลาเก็บเลย ตอนกลางคืนเราก็จะมีช่วงเวลาพักบ้าง 2-3ช่วงโมง เราก็พยายามใช้เวลาเก็บทุกคืน
ทีละนิดทีละหน่อย แต่ของเก่าเก็บมันเยอะ ก็ต้องค่อยๆเคลีย ง่ายๆคือเราควรทำตอนกลางวันค่ะ จะได้ทีเดียวจบ ไม่ต้องค่อยๆทำทีละนิด
มันไม่จบซะที วันนี้เราเลยตัดสินใจเก็บของค่ะ เก็บมาตั้งแต่ 10 โมงกว่า จนตอนนี้เองก็ยังไม่เสร็จ แต่มันมีเรื่องมาก่อนค่ะ
ความสงสัยมันเลยเกิดจนมานั่งพิมๆหาคำตอบ

  คือแม่โทรมาตามเราค่ะ ประมาณสองรอบ ให้ลงไปช่วย เราก็บอกแม่ว่า เราขอเก็บของให้เสร็จก่อน แล้วจะลงไป
สักพักแม่ก็ขึ้นมาโวยวายใส่ค่ะ ว่าเหนื่อย ต้องทำทุกอย่าง ออฟฟิซข้างล่างก็กดดัน เราก็กดดันแม่
(เรากดดันแม่ยังไงคะ เรากำลังเก็บห้องเราอยู่?)
ไม่อยากช่วยแม่ก็บอกว่าจะไม่ช่วย (เราทำได้ด้วยหรอคะ ขนาดบอกว่าเก็บห้องแม่ยังไม่ฟังเลย บอกว่าเก็บตอนไหนก็ได้)
แม่บอกว่าแม่หวังให้เราช่วยแม่บ้าง ตอนนี้แม่ไม่หวังอะไรจากเราแล้ว เราพึ่งไม่ได้ บลาๆ
(จุดนี้เราอยากถามแม่บ้างว่า ถ้าเราไม่ว่างล่ะ เราเปิดเทอมแล้ว แม่ก็ต้องทำเท่าเดิม เพราะมันคือหน้าที่ของแม่ จะมาโทษเราทำไม)
แม่บอกว่าโกรธเรามาก ไม่เคยโกรธขนาดนี้
(เรายังไม่ได้ทำอะไรเลยจริงๆค่ะ สาบานเลย)
แล้วก็บ่นปนด่าค่ะ บ่นทุกอย่าง ปกติเราทำกับข้าว ล้างจาน จัดโต๊ะอาหารให้คนในบ้าน แต่เรื่องอื่นแม่จะจัดการค่ะ ซึ่งแม่ไม่เคยบ่น
แต่วันนี้พูดค่ะ ว่าเราไม่ทำอะไรเลย ใครชวนไปไหนไป (เราเพิ่งขับรถไปโรงเรียนเก่ามาเมื่อวาน ไปหาเพื่อนหาครู ในรอบหลายๆเดือน)
บอกว่าเราทำได้ทุกอย่างยกเว้นเรื่องของตัวเอง แล้วก็เรื่องที่ช่วยแม่ ถ้าแม่ตายไปเราจะอยู่ยังไง
(เราเป็นคนรับผิดชอบตัวเองทุกอย่างถ้าอยู่กับคนอื่นหรืออยู่คนเดียว ไม่ชอบให้ใครต้องมาช่วย แต่อยู่กับแม่
แม่จะหยิบจับทำอะไรให้หมดเลยเราเลยคิดว่าเค้าชอบที่จะทำ ก็ปล่อยเค้าทำ)
เราเสียใจมากนะที่แม่พูดกับเราแบบนี้ เราเลยน้ำตาไหลเลยค่ะ (ปกติเราไม่ร้องไห้ให้ใครเห็นเลย แม้กระทั่งแม่)
บอกกับแม่ไปว่า แม่รู้ตัวไหมว่าทุกครั้งที่งานข้างล่างมีปัญหา แม่ชอบมาลงกับลูกๆ (พี่เราเคยโดนแล้ว มาบ่นกับเราค่ะ)
แม่ก็หาว่าเราว่าแม่ว่าแม่ทำอะไรไม่คิดหรอ เราก็เลยเงียบค่ะ เพราะทุกครั้งที่แม่กำลังเดือด เราจะเงียบเพื่อสงบทุกอย่าง
ยิ่งพูดด้วยยิ่งเดือด พูดอะไรไม่ได้เลย .ตรงนี้ก็เป็นจุดนึงค่ะ ที่เราอยากถามแม่ๆว่า ปกติฟังลูกกันไหม
หรือมีวิธียังไงที่จะพูดกับแม่ได้บ้าง แม่เราไม่ใช่คนไม่มีเหตุผล แต่บางทีอารมณ์แม่มากเกินไปจริงๆ
บ้านเราอีโก้สูงค่ะ แทบทุกคน เราพยายามไม่เป็นแบบนั้นอยู่ ถ้าเราคิดว่าเรากำลังเป็นเราจะเงียบค่ะ
ไม่ค่อยพูดอะไร แต่จะฟังๆๆๆๆ คิดๆๆๆ ชั่งว่าใช่หรอ ไม่ใช่หรอ พยายามมีเหตุผลให้มากที่สุด

แล้วก็มีปัญหาเรื่องคนในบ้านด้วยค่ะ เราอยู่บ้านนี้ตั้งแต่เกิดก็จริง จนโตมา เรารู้สึกอึดอัดตั้งแต่เด็กจนโต คนในบ้านพูดอะไรด้วยไม่ได้เลยค่ะ
ไม่มีที่พึ่งเลยแม้แต่แม่เอง เพราะแม่จะตั้งแง่ตลอดว่าความคิดแม่ถูกเสมอ ต้องได้ทำจริงๆ หรือสนใจจนได้ทำได้ลองถึงจะบอกว่าโอเคดี
ทุกครั้งที่เราคิดจะพึ่งแม่ เราจะคิดถึงตอนเด็กๆ ที่เราลืมกระเป๋าไว้ที่หน้าโรงเรียน เราฝากเพื่อนหยิบให้ แต่เพื่อนลืม
โรงเรียนจากบ้านไกลกันมากๆ เดินทางเป็นชม. เรากลัวของหายมาก พอของหายเราก็จะโดนว่าอีก กลับถึงบ้านเราโทรหาแม่
ด้วยความเป็นเด็กอะ ผู้ใหญ่จะคิดได้เยอะกว่าเรา เราคิดแบบนั้นเสมอ เราพยายามไม่ร้องไห้แล้วบอกแม่ไป สิ่งที่ได้คือ แม่บอกเราว่า
.แล้วจะให้ทำไง.
เราร้องเลยค่ะ ร้องหนักมาก เราไม่สนแล้วว่ากระเป๋าเราจะอยู่ไหน แต่ใจเราแหลกตรงนั้น เด็กอะ เรื่องแค่นั้นมันทำเราฝังใจ
แม้แต่แม่ เราก็ยังพึ่งไม่ได้ ในใจเราคือ แม่ไม่สนใจความรู้สึกเราเลยหรอ เราวางสายเลย ทันที คิดถึงตอนนั้นทีไร
น้ำตาเราก็ไหลทุกที มันเหมือนปมในใจว่า เราต้องเพึ่งตัวเอง ตั้งแต่นั้น เรากลายเป็นคนดื้อเงียบ และรู้สึกอะไรไม่เคยบอกแม่อีกเลย
แม่เองก็ไม่เคยถามถึงความรู้สึกเราเลย แต่เราก้รู้สึกอยู่ว่าแม่รักเรา
แต่ป๊าเคยพูดไว้ ว่าคำว่าแม่แต่ละคนไม่เท่ากัน ไม่เหมือนกัน อย่าคิดว่าแม่เป็นทุกอย่าง อย่าคิดว่าแม่จะทำได้ทุกอย่างเพื่อเรา


ขอโทษนะคะ ถ้ามันจะอ่านยาก เราจัดหน้าไม่ค่อยเป็น
แก้ไขข้อความเมื่อ

คำตอบที่ได้รับเลือกจากเจ้าของกระทู้
ความคิดเห็นที่ 2
ขอตอบในฐานะแม่นะคะ คนเป็นแม่บางทีก็น้อยใจเวลารู้สึกว่าลูกไม่รัก ไม่เห็นความดี ไม่เป็นห่วงเรา หรือเวลาลูกไม่รับผิดชอบ เพราะตามหลักลูกมีหน้าที่รับผิดชอบน้อยกว่าแม่อยู่แล้ว ทำได้ทำไมไม่ทำ ฯลฯ ความคิดความรู้สึกพวกนี้จะเพิ่มขึ้นเวลาแม่เหนื่อย ทำให้หงุดหงิดเป็นพิเศษ ซึ่งไม่ใช่ถูกต้องนะคะ เวลาหงุดหงิดแล้วแม่อาจบ่นว่าแรงกว่าที่ควร พี่ก็เป็นเป็นบางครั้ง ตอนที่ดุลูกรู้สึกว่าเรามีสิทธิทุกประการ โกรธจนรู้สึกว่ายากที่จะให้อภัย แต่พอหายหงุดหงิดแล้วกลับมาเสียใจที่ดุแรง รู้สึกว่าลูกน่ารัก มีความคิดเหตุผลตามวัยของเขา ในความเห็นส่วนตัวการที่ลูกเงียบหรือขอโทษเวลาแม่โกรธเป็นสิ่งที่ช่วยให้แม่เย็นลงเร็วขึ้นค่ะ พยายามว่าคิดไว้ว่าแม่รักเรา เพียงแต่แม่กำลังเหนื่อยหรือน้อยใจอะไรบางอย่างโดยที่อาจไม่รู้ตัวนะคะ
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่