ถ้าคบแฟนมานานจนล่วง 30+ เพื่อรอแต่งงาน สุดท้ายความรักมีอันสะดุดลง ไปต่อไม่ได้ (อกหัก) ... จะจัดการชีวิตกันอย่างไร?

มีสติค่ะ ตั้งสติให้ได้ แล้วหันมาทบทวนชีวิตตนเอง
อาการต่าง ๆที่เกิดขึ้นกับตัวเราคืออะไร จะจัดการอย่างไร และในอนาคตจะทำอย่างไร
ถ้ามีรักอีก จะให้อาการนี้เกิดขึ้นอีกไหม มากน้อยแค่ไหน ลองตริตรองและหาคำตอบค่ะ

คนที่มีแฟน มีความรัก โดยส่วนมาก โดยเฉพาะผู้หญิง มักจะทุ่มเทชีวิตทั้งหมดของตนเองให้กับคนรัก
พอมีความรัก ก็จะหายใจด้วยจมูกตนเองไม่ได้ เดินด้วยขาตัวเองไม่ได้ กินด้วยปากตัวเองไม่ได้
ทุกอนูของชีวิตจะต้องขึ้นอยู่กับคนรักของตัวเอง ฉันมีเธอ เธอต้องมีแค่ฉัน เราต้องมีแค่กันและกัน
ชีวิตที่ผ่านมาขึ้นอยู่กับคน ๆ เดียว พอกาลเวลาเปลี่ยนไป ความรักเปลี่ยนไป คนรักเปลี่ยนไป
ต้องจากกันไปด้วยเหตุผลมากมาย เลยทำให้ชีวิตที่เหลืออยู่ล้มเหลว ขาไม่มีแรงยืน จมูกเดิมหายใจไม่ได้
ทุกอวัยวะในร่างกายเราทำหน้าที่ของมันเองไม่ได้ ชีวิตเหมือนจะจบสิ้นลงซะให้ได้ เพียงแค่ฉันไม่มีเธอ

ลองหันมาตรวจสอบตัวเองสิ ตอนนี้ไม่มีเขา เราลองหายใจด้วยตัวเองดู หายใจออกไม๊ ลองยืนด้วย
กำลังแรงขาตัวเองดู ยืนได้ไม๊ ลองเดินดู ลองกินดู ทำได้ไม๊ พ่อแม่เขาสอนให้เรากิน เดิน นอน นั่ง
ได้ด้วยตัวเองมาตั้งแต่เด็ก ๆ แล้ว ทำไมเราจะทำไม่ได้ เพียงแค่ที่ผ่านมา เราเอาแรงกายใจของเรา
ไปทุ่มไว้กับคนแค่คนเดียว พอเขาหายไป ชีวิตมันเลยโล่งไปหมด

คราวนี้ลองใหม่นะคะ ชีวิตต้องเป็นของเรา อย่าเอาไปฝากคนอื่นไว้ และชีวิตเราควรประกอบไปด้วย
ตัวเราเอง พ่อ แม่ พี่ น้อง เพื่อน คนรู้จัก หัดแบ่งปันสัดส่วนความสัมพันธ์กับคนรอบข้างให้กระจาย
เกลี่ยการใช้ชีวิตกับคนอื่น ๆ ไปบ้าง อย่าทุ่มเทชีวิตทั้ง 100% ของเราไว้กับคน ๆ เดียว
เพราะถ้าเขาหายไปจากเรา ก็อาจจะหายไปแค่ 25%  แต่ชีวิตอีกตั้ง 75% นั้นยังอยู่กับเรา
เรายังมีตัวเอง มีพ่อแม่ พี่น้อง มีเพื่อน มีอีกหลายสิ่งหลายอย่างในชีวิต ที่สำคัญ มีตัวเองนั่นแหละ
ขาดคนไปแค่คนเดียว เราต้องเดินได้ กินได้ หัวเราะได้สิ มันจะไม่แตกต่างเลยกับเมื่อก่อนที่เรายังไม่มีเขา
สร้างความแข็งแกร่งให้กับชีวิตตัวเอง ยืนได้ด้วยตัวเอง ฝากชีวิตไว้กับตัวเองให้เป็น เมื่อนั้นแล้ว
ต่อให้เราเจอกับความพลัดพรากอีกสักกี่พันครั้ง เราก็จะสามารถยืนหยัดด้วยตัวเองได้ค่ะ

และอย่าเอาชีวิตของเราไปแขวนไว้กับอายุ และข้อกำหนดต่าง ๆ ของสังคม อายุ 30 อัพแล้วเริ่มต้นใหม่ไม่ได้หรือ
ต่อให้เลิกกันตอนอายุ 50 ชีวิตมันก็ยังคงเป็นของเราค่ะ และเราอยากจะเริ่มต้นชีวิตใหม่กับใครก็ได้
ตราบเท่าที่เราไม่ทำผิกกฏหมาย ผิดศีลธรรม ชีวิตเราจะเริ่มต้นใหม่ได้ตลอดเวลา จนกว่าจะตายไปเลยค่ะ

มาให้สติและกำลังใจนะคะ คนที่เก่งที่สุด รวยที่สุด สวยที่สุด ดีที่สุด ทุกคนล้วนต้องเคยผ่านความทุกข์
ความผิดหวัง ความเศร้าเสียใจ ความพลัดพราก ไม่มียกเว้น เพราะชีวิตคนเรามันเป็นแบบนั้น
เกิด แก่ เจ็บ ตาย ไม่มีใครหนีพ้น ยอมรับมัน อยู่กับมันให้ได้ และมีความสุขกับทุกช่วงชีวิตของตนเองให้ได้
อย่าไปยึดติดกับใคร สิ่งใดให้มาก มีอยู่ ก็มีไป มันคือสัจธรรมของชีวิต คิดได้ ปลงได้ สร้างกำลังใจให้ตนเองให้ได้
พอแข็งแรงก็เริ่มออกก้าวเดินต่อไปนะคะ อย่าหยุดอยู่กับหลุมชีวิตในครั้งนี้ให้นานจนเกินไป โลกนี้ยังมีอะไรดี ๆ
ให้เราออกไปค้นหาค่ะ สู้ ๆ ๆ ๆ นะคะ มาเป็นแรงใจค่ะ