เคยเจ็บมากๆกับความรักไหม จนเข็ดแบบไม่กล้าที่จะจริงใจกับใครอีกเลย เหมือนจริงใจที่ไรใจก็พังตลอดเลย แต่มันไม่ใช่เหตุผลที่จะเอามาเป็นข้ออ้างในการทำร้ายจิตใจคนอื่นเหมือนกันนิ คิดได้นะแต่หยุดไม่ได้ ตอนแรกเรารักใครรักจริงมาตลอดจนโดนทิ้งโดยเหตุผลว่าเราน่ารำคาญ เขาบอกว่าเราน่ารำคาญ ทั้งที่เราก็เรียกร้องสิ่งที่เราเคยได้กลับดูเป็นน่ารำคาญ วุ่นวายไปหมด พอเริ่มครั้งใหม่ เขาก็เข้ามาดีมาก เป็นผู้ชายที่เราไม่เคยเจอเลยมันดูท้าทายไปอีก แตหลายคนเตือนเหมือนกันว่าเขาไม่ดี เราก็คิดนะว่าเราไม่ควรไปตัดสินใจใครเพียงเพราะคำพูดของคนอื่น เราไม่ใช่แฟนกันนะ ไม่มีใครพูดเรื่องเป็นแฟนกันเลย แต่ไปไหนด้วยกันตลอด เขาเข้ากับเพื่อนเราได้ไม่เหมือนคนเก่า ดีมาตลอดจนมาถึงช่วงนึงเขาหายไปเลย ทำไมถึงรักเขาขนาดนั้นเหรอ เขาเข้ามาในตอนที่หัวใจอ่อนแอเพิ่งเลิกกับแฟนไปได้สักระยะนึงแล้ว ทำให้หัวใจกลับมาดีเหมือนเดิม แต่มันไม่แฮปปี้เท่าไหร่เมื่อเขายังลืมแฟนเก่าเขาไม่ได้ เคยได้ยินไหมล่ะคำพูดที่ว่ารักแท้มักแพ้แฟนเก่า ใช่เราแพ้แฟนเก่าเขา เราทำดีทุกอย่างไม่มีตรงไหนไม่ดีเลย แต่นั้นแหละความดีมันใช้ไม่ได้กับความรัก มันเลวร้ายมากจริงครั้งนี้ ไม่ขอเล่านะคะ
จนมาเริ่มคุยกับคนใหม่อีกครั้ง เขาเป็นคนที่รู้ใจเรามาก คอยถ่ายรูปให้กันดูตลอดเลยมันดูน่ารักใช่ไหมล่ะ แต่สุดท้ายเราก็ไม่สามารถรักษาใครไว้ได้เลยสักคน แย่จัง พอเริ่มดีหน่อยก็พังไปหมด
และหลังจากนั้นมาเราก็เริ่มสร้างกำแพงเพื่อป้องกันตัวเองขึ้นมา คิดนะถ้าเราคุยหลายคนมันคงไม่เป็นแบบนี้ ตอนนี้คุยแบบรู้สึกดีด้วยอยู่สามคน และคุยแบบเฉยๆอีกสองคน ดูไม่ดีเลยใช่ไหม รู้ว่าไม่ดีเลย คนอะไรจะไปรู้สึกกับคนได้มากขนาดนั้น เวลาใครถามความชัดเจนเรื่องสถานะเรามักจะปัดๆไปตลอดมันไม่พร้อมที่จะคบใครเลย แต่ไม่ใช่คนที่คุยอยู่ไม่ดีนะทุกคนดีมากดีจนเราดูเลวมาก แต่เหมือนมีคนมาทำให้เรากลัวการเริ่มใหม่กลัวว่าจะต้องเสียใจอีก แต่เราจะมาเล่นกับความรู้สึกใครไม่ได้นะ คิดตลอดว่าคนใดซักคนหายไปเราจะเป็นยังไง เลือกได้ไม่อยากให้ใครหายไปเลย แต่ไม่ว่าจะเลือกทางงไหนคนที่จะเจ็บที่สุดกับเป็นเราเองอยู่ดี
การที่คุยหลายคนมันดูเลวมากไหม ?
มาเล่าให้ฟังเฉยๆ
คุยหลลายคนดูเป็นคนไม่ดีไหม หรือเลวเกินไปหรือเปล่า
จนมาเริ่มคุยกับคนใหม่อีกครั้ง เขาเป็นคนที่รู้ใจเรามาก คอยถ่ายรูปให้กันดูตลอดเลยมันดูน่ารักใช่ไหมล่ะ แต่สุดท้ายเราก็ไม่สามารถรักษาใครไว้ได้เลยสักคน แย่จัง พอเริ่มดีหน่อยก็พังไปหมด
และหลังจากนั้นมาเราก็เริ่มสร้างกำแพงเพื่อป้องกันตัวเองขึ้นมา คิดนะถ้าเราคุยหลายคนมันคงไม่เป็นแบบนี้ ตอนนี้คุยแบบรู้สึกดีด้วยอยู่สามคน และคุยแบบเฉยๆอีกสองคน ดูไม่ดีเลยใช่ไหม รู้ว่าไม่ดีเลย คนอะไรจะไปรู้สึกกับคนได้มากขนาดนั้น เวลาใครถามความชัดเจนเรื่องสถานะเรามักจะปัดๆไปตลอดมันไม่พร้อมที่จะคบใครเลย แต่ไม่ใช่คนที่คุยอยู่ไม่ดีนะทุกคนดีมากดีจนเราดูเลวมาก แต่เหมือนมีคนมาทำให้เรากลัวการเริ่มใหม่กลัวว่าจะต้องเสียใจอีก แต่เราจะมาเล่นกับความรู้สึกใครไม่ได้นะ คิดตลอดว่าคนใดซักคนหายไปเราจะเป็นยังไง เลือกได้ไม่อยากให้ใครหายไปเลย แต่ไม่ว่าจะเลือกทางงไหนคนที่จะเจ็บที่สุดกับเป็นเราเองอยู่ดี
การที่คุยหลายคนมันดูเลวมากไหม ?
มาเล่าให้ฟังเฉยๆ