เรื่องราวความรักของผมเกิดขึ้นตอนผม อายุ18 ตอนนี้ผมอายุ25ปีแล้วผ่านมา7ปีได้ เหตุที่ผมตั้งกระทู้คำถามขึ้นมาเพราะผมอยากรู้ว่าที่ผมทำลงไปมันแย่มากหรือผมทำดีแล้ว
เรื่องราวมีอยู่ว่า ตอนผมอยู่ปวช.3 ตอนนั้นผมกำลังฝึกงานก็ตามประสาคนโสด อิจฉาเพื่อนที่เขามีแฟนกันบางคนมีแฟนตั้งแต่ปวช.1เราก็เหงาอยากมีบ้าง ด้วยความที่ผมเป็นคนขี้อายหน้าตาไม่หล่อและไม่รวยก็เลยเป็นสาเหตุให้ไม่กล้าจีบสาวๆ ผมเล่นหันมาพึ่งโลกออนไลน์ ตอนปี53ผมเริ่มเล่นโปรแกรมแชท qq เพราะคิดว่ามันเจอคนหลากหลายไม่ต้องมีe-mailของคนอื่นก็ได้ ผ่านไประยะหนึ่งยังไม่ได้คุยกับใครแบบจริงจังเลยจนมาเจอผู้หญิงคนหนึ่ง รูปประจำใส่เสื้อสีแดงหน้าตาธรรมดามาก ผมก็เพิ่มเพื่อนไปทักไป เค้าก็ตอบกับมาผมก็ถามชื่อก่อน เค้าชื่อเบลล์หรือเบลล์อาร์อายุ19ปีเค้ากำลังเรียนปี1เค้าเรียนพยาบาลที่ ม.รัฐ จังหวัดนครพนม ก็คุยกันได้2-3วันผมก็ถาม ว่า พี่มีแฟนยัง เค้าตอบกลับมาได้น่าชื่นใจมากว่า ยัง เคยมีแต่เลิกกันไป ผมก็เลยเริ่มจีบด้วยการขอเบอร์ ขอมาเก็บไว้ตั้งหลายวันไม่กล้าโทร(โรดปอดแหก)ตั้งสติหลายวันกลั้นใจโทรมือขาสั่นหมดโทรตู้ด้วยเค้ารับสายแล้วก็คุยกับด้วยคำพูดทั่วไป ผ่านไปได้สามวันผมก็ใช้มือถือโทรทุกวันที่เค้าว่างรับคุยกันด้วยมือเป็นเดือนผมก็บอกเค้าว่าผมชอบเค้ารู้สึกดี แลัวผมก็มั่นใจว่าเบลล์ไม่มีแฟนจริงๆบอกว่าอยากคบ เค้าตอบกลับว่าเค้านิสัยไม่ดีคือเอาแต่ใจถามผมว่ารับได้ไหม ตอบอย่างมั่นใจว่า ฟลุก รับได้ ก็เลยคบกัน เราคุยกันอย่างนั้นทุกวันเดือนต่อมาเค้ามีกิจกรรมบ่อยขึ้น ผมก็มีงอลเค้าว่ามีแต่ไม่ว่างแต่เค้าขอให้ผมเขาใจ พอถึงเดือนที่4ตั้งแต่รู้จักกันมาผมรู้สึกว่าอยากเจอตัวจริงแล้ว ผมอยากรู้ว่าเค้าจะรับผมได้ไหม ถ้าเจอตัวจริง ก็เลยนัดเจอกันครั้งแรกที่ใกล้ๆที่เรียนเค้า เค้าก็มาตามนัดปั่นจักรยานมา ผมเผลอยิ้มไม่รู้ตัว เค้าอายปิดหน้า แล้วเรายืนคุยกันประมาณเกือบ10นาทีเค้าขอตัวกลับ ม. เพราะเค้าเด็กปี1 ออกข้างนอกนานไม่ได้ ลืมบอกไปว่าผมฝึกงานที่ มุกดาหาร ผมเดินทางด้วยรถโดยสารประจำทาง จาก มุกดาหาร มา นครพนม ระยะทาง ประมาณ 100 ก.ม เพื่อ 10นาทีที่ได้เห็นหน้าคนที่เรารักเราคิดถึง ผมว่าคุ้มนะสำหลับผม
หลังจากผมเดินทางมาถึงมุกดาหารแล้วก็เป็นเวลาประจำ ที่ผมต้องโทรหาเบลล์ ผมก็ถามว่ารับผมได้ไหม หน้าตาไม่หล่อ แต่งตัวไม่เก่ง เค้าบอกว่า รับได้ขอให้นิสัยดีไม่โกหกก็พอ ต่อมาอีกหนึ่งเดือน ผมอยากรู้เค้าเริ่มรักผมไหน ผมเลยนัดให้เค้ามาจากนครพนมมาหาผมที่มุกดาหาร เค้ารับปาก แล้วเค้าก็มาจริงๆด้วย ดีใจสุดๆ เค้าก็มาถึง6โมงเย็น เราก็ออกไปหาอะไรกินแล้วก็กลับมาพักที่ห้องพักผม คืนนั้นก็นอนห้องเดียวกันนะ แต่อย่าคิดลึกนะครับ นอนด้วยกันเฉยๆ ไม่ได้ทำอะไรกันเสียหายเลยเต็มที่แค่ หอมแก้ม แล้วผมก็ ขออณุญาตแล้วด้วย วันต่อมาเค้าก็กลับไปเรียน เดือนต่อมาผมนัดเจอเค้าอีก ผมเดินทางไปรับเค้าที่ นครพนม แล้วนั่งรถมาด้วยถึงมุกดาหาร ลืมบอกไปว่าจะพาเค้ากลับบ้านผม พาไปหาพ่อแม่ผม เราลงที่มุกดาหารแล้วเราก็ขับมอเตอร์ไซกับยโสธรกัน ผมว่าเค้านิสัยน่ารักใช้ได้นะ มาหาพ่อแม่ผมก็มีการซื้อของมาฝากผู้ใหญ่ ดูเค้าก็เกรงอยู่แต่เค้ามีความมั่นใจมากถ้าเป็นผมไปบ้านเค้าคง สลบ
คืนนี้ก็นอนห้องเดียวกันอีก แต่แม่ผมให้เพื่อนตัวดีของผม คอยเฝ้าอยู่ในห้องด้วยแต่พวกมันเล่นเกมส์ อย่างที่เคยผมไม่ทำอะไรเสียหาย ถ้าจะทำคงทำไปนานแล้วเพราะรักจริงๆถึงไม่เอาเปรียบผู้หญิง
วันต่อมาเค้าก็กลับไปเรียน ในระ3-4เดือนที่คบกันมามีเรื่องที่เป็นปัญหาคือผมขี้หึง ขี้ระแวง ผมโทรไปเคยมีรอสาย 1-2ครั้งนี่แหละ ผมโกรธ มีทะเลาะกันแต่ไม่ร้ายแรง พอถามดูเค้าบอกว่าแฟนเก่าโทรมาแต่ไม่ได้อะไร แต่ผมรู้สึกไม่สบายใจแล้ว ขอคุยแฟนเก่าเค้าตอนแรกเค้าไม่ให้คุยแต่เค้าโทรไปหาแฟนเก่าให้ผมดูเลยว่าไม่มีอะไร เค้าก็คุยกันปกติเหมือนคนรู้จัก แต่ผมใจร้อนตะโกนใส่โทรสับว่าเบลล์คุยกับใคร ไอ้ครนั้นคงรู้แล้วอยู่กับผมเพราะเบลล์เล่าให้แฟนเก่าฟังว่าคบกับผมอยู่ เบลล์ก็ว่างสายไป หลังจากนั้นมาในหัวผมมีแต่ความหึงความระแวง จนทำให้ทะเลาะกันบ่อยๆ จนถึงการการเริ่มตอนของจุดจบ วันนั้นผมก็คุยโทรสับกับเบลล์ ปกตินะ เค้าบอกว่าที่หอพักพัดลมไม่พอร้อน เค้าอยากได้พัดลม เค้าขอเงินฟซื้อพัดลม ผมก็บอกไปว่าผมยังไม่มีตังเลย ฝึกงานฝึกเสร็จต้อง ขอแม่ก็ไม่ได้ผมบอกจะเก็บตังซื้อให้ เค้าก็ดูถ้าจะงอลไม่พอใจเค้าพูดขึ้นมา ผมไม่เคยให้อะไรเค้าเลย พอได้ยินผมน้ำตาตกในเลย ใช่ที่ผมไม่มีตังไม่รวย แต่ผมเคยให้โทรสับของผมเองที่ใช้อยู่ให้เค้าไปโนเกียใบไม้ พอใช่ได้ถือว่าตกเทรดแล้วแหละ แต่ผมยอมใช้โทรสับจอขาวดำ แล้วเค้าก็โกรธเค้าขอว่างสาย ผมนอนแถบไม่หลับเสียใจ คิดหนักมากเกือบๆจะร้องไห้ โทษตัวเองว่าทำดีไม่พอ เกือบเช้าหลับไปแปแเดียวตื่นขึ้นมา นึกขึ้นได้ว่ามีพัดลมที่เราออกตังซื้อกับเพือนตอนฝึกงานอยู่หอ คิดว่าเรามีพัดให้เค้าแล้ว ก็ไปตามเพื่อนที่บ้านมัน มันชื่อ ต้น ปลุกมันมาขับรถบอกว่าพาไปธุระหน่อยมันก็ตกลง ก่อนออกจากบ้านขอตังแม่มา100 บาท บอกแม่ว่าจะไปหาเพื่อนในอำเภอ ตัง100 เติมน้ำมัน80บาท เติมโทรสับ20บาทหมดพอดี เพื่อนกับผมไม่มีตังติดตัวสักบาท ขับมอเตอร์ไซจากบ้านผมไปหอที่มุก ระยะทาง50ิกิโลเมตร ได้พัดลมแล้วก็เดินทางต่อขับไปได้อีกเกือบ40โล ยางหลังรั่ว เหลืออีก 10กว่าโลถึง อำเภอธาตุพนม พอดีเจอร้านปะยาง ตังไม่มีสักบาทเลยขอยืมเครื่องมือร้านปะยางเปลี่ยนเอายางในรถข้างหน้ามาใส่ข้างหลังทำเสร็จก็ขับผ่านธาตุพนมไปได้แต่อีกไม่นานยางหลังก็รั่วอีก กลายเป็นว่ารถยางรั่วสองข้าง ระหว่างทางถามเพื่อนว่าเอาไงดี ต้นมันบอกว่า เรามาได้ 100กิโลแล้ว จะกลับคงไม่ใช่ ต้องไปต่อแล้ว ใจผมไปต่อแน่นอนแต่ถามความสมัครใจเพื่อน เราทนขี่รถยางรั่วไม่มีลม ล้อเหล็กโดนถนน ไปจนถึง ม.เค้าจนได้ ผมก็โทรบอกเค้ามารับพัดลมแต่เค้ายังไม่ว่างติดประชุม บอกให้ผมรอก่อน30นาที แต่ตอนนั้นบ่ายสามโมงแล้วผมไม่บอกแม่ว่าเอาพัดลมมาให้แฟน เพราะบอกแม่คงไม่ให้ไป แล้วอีกอย่างแม่ผมจะตามเวลาผมกลับบ้านช้าโดนด่าแน่ๆ ผมต้องกลับให้ทันยังไงก็ต้องกลับบ้าน ผมตัดสินใจโทรไปบอกเค้าว่า ผมจะกลับแล้วพัดลมฝากไว้ที่ป้อมยามหน้า ม. แล้วผมก็ขับกลับ ขับมาได้เกือบ20โล เค้าโทรมาถามว่าโกดไหม ผมบอกไปว่าไม่ แต่ในใจผมเสียใจมากเพราะอนากเจอหน้าเพราะเมื่อคืนเพิ่งทะเลาะกันไป อยากมาง้อด้วยตัวเองแล้วเราก็ขับไปได้อีก10กิโลด้วยความที่รถยางรั่วหน้าหลังทำให้เสียหลักรถล้มด้วยความเร็ว80กิโลเมตร ทำให้เพิ่นผมคนขับรู้สึกจุหน้าออก ตอนถึงโรงบาลหมอบอกว่าต้นซี่โครงร้าว ผมมีแผลสามจุด หลัง มือ เขา แต่ผมไม่จุก เดินได้ปกติ เพราะมันยังไม่ออกอาการ มีคนมาเจอโทรแจ้ง1669ให้ ส่งโรงบาลนครพนมระหว่างทางโทรบอกเบลล์คนแรกเลยว่า รถล้ม บอกให้เค้ามาหาที่โรงบาล คนที่สองคือพี่สาว พี่ผมทำงานอยู่นครพนม เบลล์มาถึงก่อน ผมทำแผลเสร็จก็เดินไปกับเบลล์ คุยกัน คำแรกที่ได้ยินคุณคิดว่าคำไหน คำแรกที่เบลล์พูดคือทำไมทำแบบนี้ คำที่สองคือทำไมงี่เง่าอย่างนี้ ผมนึกว่าเค้าจะถามว่าเจ็บมากไหม เจ็บตรงไหน ไม่เลย คำตอบของผมทีเค้าถามคือ ผมทำไปเพราะผมรัก ผมงี่เง่าไปเพราะผมรัก
แล้วผมถามเธอว่า จะมาหาอีกตอนไหน ก็แอบพูดเบาๆว่าอย่าได้เจอกันเลย แต่ผมได้ยิน จากที่เจ็บตัวมันลืมเจ็บเลยครับ มีแต่ความไม่สบายใจ มีแต่ความเสียใจ มีแต่ความกดดัน โทษตัวเองที่พาเพื่อนมาเจ็บ แล้วหมอก็ให้กลับไปพักบ้านพี่สาว อยากที่ผมทำทุกวันโทรหาเธอ เธอถามปกติกินข้าวยัง กินยายัง แล้วผมก็นัดให้เธอมาหาพรุ่งนี้ เธอรับปาก เธอมาถึงก็ให้ผมกินข้าว เช็ดตัวล้างแผล ผมนอนหนุนตักเธอ
แล้วเราก็ได้ออกไปคุยกันข้างนอกสองคน เธอถามทำไมทำแบบนี้ ทำไม่รู้จักคิด ถ้าแม่ตัวเองรู้ว่ารถล้มเพราะเอาพัดลมมาให้เค้าจะทำไง ผมก็ได้บอกไปว่า เพราะผมไม่อยากให้เธอโกรธ อยากให้หายโกรธ เธอตอบว่าแล้วดีขึ้นไหมเหมือน โกรธผม ผมถามว่าจะมาหาอีกได้ไหมผมจะพักอยู่บ้านพี่สาวผม สามวัน เธอดูไมาสบายใจแล้วโกรธอยู่เธอว่า เราเลิกกันเถอะ เค้าไม่ได้ชอบแบบนี้ ผมน้ำตาไหลเลย รู้แล้วว่าน้ำตาไม่มีค่าอะไร ยังไงเค้าก็ต้องไป ผมขอกอดครั้งสุดท้าย แล้วบอกลา มองดูถาพด้านหลังเค้าปั่นจักยานกลับ จนสุดสายตา หลังวันนั้นผม โทรไปอีกสองครั้งเค้าระบสาย แต่ผมไม่กล้าขอคืนดีเพราะเค้าคงไม่รักผมเลย ความรู้สึกบอกแบบนั้น เรื่องที่ผมเล่ามา เป็นเรื่องจริงไม่ได้แต่งจากจิตนาการ ผมไม่มีเจตนาให้ใครที่ผมพูดถึงเสียหาย ขออภัยด้วยนะครับ
ผมมีคำถามคือ
1. มีใครเคยทำอะไรแบบผมไหม
2. เพราะผมใช่ไหมที่ผิด
3. มีใครพอรู้จักเธอไหมผมอยากรู้ข่าวของเค้าว่ามีชีวิตแบบไหบหวังว่าคงมีความสุขดีเนาะ คิดถึงแหละ
ทำไมเราทำเพื่อเขาได้ขนาดนี้
เรื่องราวมีอยู่ว่า ตอนผมอยู่ปวช.3 ตอนนั้นผมกำลังฝึกงานก็ตามประสาคนโสด อิจฉาเพื่อนที่เขามีแฟนกันบางคนมีแฟนตั้งแต่ปวช.1เราก็เหงาอยากมีบ้าง ด้วยความที่ผมเป็นคนขี้อายหน้าตาไม่หล่อและไม่รวยก็เลยเป็นสาเหตุให้ไม่กล้าจีบสาวๆ ผมเล่นหันมาพึ่งโลกออนไลน์ ตอนปี53ผมเริ่มเล่นโปรแกรมแชท qq เพราะคิดว่ามันเจอคนหลากหลายไม่ต้องมีe-mailของคนอื่นก็ได้ ผ่านไประยะหนึ่งยังไม่ได้คุยกับใครแบบจริงจังเลยจนมาเจอผู้หญิงคนหนึ่ง รูปประจำใส่เสื้อสีแดงหน้าตาธรรมดามาก ผมก็เพิ่มเพื่อนไปทักไป เค้าก็ตอบกับมาผมก็ถามชื่อก่อน เค้าชื่อเบลล์หรือเบลล์อาร์อายุ19ปีเค้ากำลังเรียนปี1เค้าเรียนพยาบาลที่ ม.รัฐ จังหวัดนครพนม ก็คุยกันได้2-3วันผมก็ถาม ว่า พี่มีแฟนยัง เค้าตอบกลับมาได้น่าชื่นใจมากว่า ยัง เคยมีแต่เลิกกันไป ผมก็เลยเริ่มจีบด้วยการขอเบอร์ ขอมาเก็บไว้ตั้งหลายวันไม่กล้าโทร(โรดปอดแหก)ตั้งสติหลายวันกลั้นใจโทรมือขาสั่นหมดโทรตู้ด้วยเค้ารับสายแล้วก็คุยกับด้วยคำพูดทั่วไป ผ่านไปได้สามวันผมก็ใช้มือถือโทรทุกวันที่เค้าว่างรับคุยกันด้วยมือเป็นเดือนผมก็บอกเค้าว่าผมชอบเค้ารู้สึกดี แลัวผมก็มั่นใจว่าเบลล์ไม่มีแฟนจริงๆบอกว่าอยากคบ เค้าตอบกลับว่าเค้านิสัยไม่ดีคือเอาแต่ใจถามผมว่ารับได้ไหม ตอบอย่างมั่นใจว่า ฟลุก รับได้ ก็เลยคบกัน เราคุยกันอย่างนั้นทุกวันเดือนต่อมาเค้ามีกิจกรรมบ่อยขึ้น ผมก็มีงอลเค้าว่ามีแต่ไม่ว่างแต่เค้าขอให้ผมเขาใจ พอถึงเดือนที่4ตั้งแต่รู้จักกันมาผมรู้สึกว่าอยากเจอตัวจริงแล้ว ผมอยากรู้ว่าเค้าจะรับผมได้ไหม ถ้าเจอตัวจริง ก็เลยนัดเจอกันครั้งแรกที่ใกล้ๆที่เรียนเค้า เค้าก็มาตามนัดปั่นจักรยานมา ผมเผลอยิ้มไม่รู้ตัว เค้าอายปิดหน้า แล้วเรายืนคุยกันประมาณเกือบ10นาทีเค้าขอตัวกลับ ม. เพราะเค้าเด็กปี1 ออกข้างนอกนานไม่ได้ ลืมบอกไปว่าผมฝึกงานที่ มุกดาหาร ผมเดินทางด้วยรถโดยสารประจำทาง จาก มุกดาหาร มา นครพนม ระยะทาง ประมาณ 100 ก.ม เพื่อ 10นาทีที่ได้เห็นหน้าคนที่เรารักเราคิดถึง ผมว่าคุ้มนะสำหลับผม
หลังจากผมเดินทางมาถึงมุกดาหารแล้วก็เป็นเวลาประจำ ที่ผมต้องโทรหาเบลล์ ผมก็ถามว่ารับผมได้ไหม หน้าตาไม่หล่อ แต่งตัวไม่เก่ง เค้าบอกว่า รับได้ขอให้นิสัยดีไม่โกหกก็พอ ต่อมาอีกหนึ่งเดือน ผมอยากรู้เค้าเริ่มรักผมไหน ผมเลยนัดให้เค้ามาจากนครพนมมาหาผมที่มุกดาหาร เค้ารับปาก แล้วเค้าก็มาจริงๆด้วย ดีใจสุดๆ เค้าก็มาถึง6โมงเย็น เราก็ออกไปหาอะไรกินแล้วก็กลับมาพักที่ห้องพักผม คืนนั้นก็นอนห้องเดียวกันนะ แต่อย่าคิดลึกนะครับ นอนด้วยกันเฉยๆ ไม่ได้ทำอะไรกันเสียหายเลยเต็มที่แค่ หอมแก้ม แล้วผมก็ ขออณุญาตแล้วด้วย วันต่อมาเค้าก็กลับไปเรียน เดือนต่อมาผมนัดเจอเค้าอีก ผมเดินทางไปรับเค้าที่ นครพนม แล้วนั่งรถมาด้วยถึงมุกดาหาร ลืมบอกไปว่าจะพาเค้ากลับบ้านผม พาไปหาพ่อแม่ผม เราลงที่มุกดาหารแล้วเราก็ขับมอเตอร์ไซกับยโสธรกัน ผมว่าเค้านิสัยน่ารักใช้ได้นะ มาหาพ่อแม่ผมก็มีการซื้อของมาฝากผู้ใหญ่ ดูเค้าก็เกรงอยู่แต่เค้ามีความมั่นใจมากถ้าเป็นผมไปบ้านเค้าคง สลบ
คืนนี้ก็นอนห้องเดียวกันอีก แต่แม่ผมให้เพื่อนตัวดีของผม คอยเฝ้าอยู่ในห้องด้วยแต่พวกมันเล่นเกมส์ อย่างที่เคยผมไม่ทำอะไรเสียหาย ถ้าจะทำคงทำไปนานแล้วเพราะรักจริงๆถึงไม่เอาเปรียบผู้หญิง
วันต่อมาเค้าก็กลับไปเรียน ในระ3-4เดือนที่คบกันมามีเรื่องที่เป็นปัญหาคือผมขี้หึง ขี้ระแวง ผมโทรไปเคยมีรอสาย 1-2ครั้งนี่แหละ ผมโกรธ มีทะเลาะกันแต่ไม่ร้ายแรง พอถามดูเค้าบอกว่าแฟนเก่าโทรมาแต่ไม่ได้อะไร แต่ผมรู้สึกไม่สบายใจแล้ว ขอคุยแฟนเก่าเค้าตอนแรกเค้าไม่ให้คุยแต่เค้าโทรไปหาแฟนเก่าให้ผมดูเลยว่าไม่มีอะไร เค้าก็คุยกันปกติเหมือนคนรู้จัก แต่ผมใจร้อนตะโกนใส่โทรสับว่าเบลล์คุยกับใคร ไอ้ครนั้นคงรู้แล้วอยู่กับผมเพราะเบลล์เล่าให้แฟนเก่าฟังว่าคบกับผมอยู่ เบลล์ก็ว่างสายไป หลังจากนั้นมาในหัวผมมีแต่ความหึงความระแวง จนทำให้ทะเลาะกันบ่อยๆ จนถึงการการเริ่มตอนของจุดจบ วันนั้นผมก็คุยโทรสับกับเบลล์ ปกตินะ เค้าบอกว่าที่หอพักพัดลมไม่พอร้อน เค้าอยากได้พัดลม เค้าขอเงินฟซื้อพัดลม ผมก็บอกไปว่าผมยังไม่มีตังเลย ฝึกงานฝึกเสร็จต้อง ขอแม่ก็ไม่ได้ผมบอกจะเก็บตังซื้อให้ เค้าก็ดูถ้าจะงอลไม่พอใจเค้าพูดขึ้นมา ผมไม่เคยให้อะไรเค้าเลย พอได้ยินผมน้ำตาตกในเลย ใช่ที่ผมไม่มีตังไม่รวย แต่ผมเคยให้โทรสับของผมเองที่ใช้อยู่ให้เค้าไปโนเกียใบไม้ พอใช่ได้ถือว่าตกเทรดแล้วแหละ แต่ผมยอมใช้โทรสับจอขาวดำ แล้วเค้าก็โกรธเค้าขอว่างสาย ผมนอนแถบไม่หลับเสียใจ คิดหนักมากเกือบๆจะร้องไห้ โทษตัวเองว่าทำดีไม่พอ เกือบเช้าหลับไปแปแเดียวตื่นขึ้นมา นึกขึ้นได้ว่ามีพัดลมที่เราออกตังซื้อกับเพือนตอนฝึกงานอยู่หอ คิดว่าเรามีพัดให้เค้าแล้ว ก็ไปตามเพื่อนที่บ้านมัน มันชื่อ ต้น ปลุกมันมาขับรถบอกว่าพาไปธุระหน่อยมันก็ตกลง ก่อนออกจากบ้านขอตังแม่มา100 บาท บอกแม่ว่าจะไปหาเพื่อนในอำเภอ ตัง100 เติมน้ำมัน80บาท เติมโทรสับ20บาทหมดพอดี เพื่อนกับผมไม่มีตังติดตัวสักบาท ขับมอเตอร์ไซจากบ้านผมไปหอที่มุก ระยะทาง50ิกิโลเมตร ได้พัดลมแล้วก็เดินทางต่อขับไปได้อีกเกือบ40โล ยางหลังรั่ว เหลืออีก 10กว่าโลถึง อำเภอธาตุพนม พอดีเจอร้านปะยาง ตังไม่มีสักบาทเลยขอยืมเครื่องมือร้านปะยางเปลี่ยนเอายางในรถข้างหน้ามาใส่ข้างหลังทำเสร็จก็ขับผ่านธาตุพนมไปได้แต่อีกไม่นานยางหลังก็รั่วอีก กลายเป็นว่ารถยางรั่วสองข้าง ระหว่างทางถามเพื่อนว่าเอาไงดี ต้นมันบอกว่า เรามาได้ 100กิโลแล้ว จะกลับคงไม่ใช่ ต้องไปต่อแล้ว ใจผมไปต่อแน่นอนแต่ถามความสมัครใจเพื่อน เราทนขี่รถยางรั่วไม่มีลม ล้อเหล็กโดนถนน ไปจนถึง ม.เค้าจนได้ ผมก็โทรบอกเค้ามารับพัดลมแต่เค้ายังไม่ว่างติดประชุม บอกให้ผมรอก่อน30นาที แต่ตอนนั้นบ่ายสามโมงแล้วผมไม่บอกแม่ว่าเอาพัดลมมาให้แฟน เพราะบอกแม่คงไม่ให้ไป แล้วอีกอย่างแม่ผมจะตามเวลาผมกลับบ้านช้าโดนด่าแน่ๆ ผมต้องกลับให้ทันยังไงก็ต้องกลับบ้าน ผมตัดสินใจโทรไปบอกเค้าว่า ผมจะกลับแล้วพัดลมฝากไว้ที่ป้อมยามหน้า ม. แล้วผมก็ขับกลับ ขับมาได้เกือบ20โล เค้าโทรมาถามว่าโกดไหม ผมบอกไปว่าไม่ แต่ในใจผมเสียใจมากเพราะอนากเจอหน้าเพราะเมื่อคืนเพิ่งทะเลาะกันไป อยากมาง้อด้วยตัวเองแล้วเราก็ขับไปได้อีก10กิโลด้วยความที่รถยางรั่วหน้าหลังทำให้เสียหลักรถล้มด้วยความเร็ว80กิโลเมตร ทำให้เพิ่นผมคนขับรู้สึกจุหน้าออก ตอนถึงโรงบาลหมอบอกว่าต้นซี่โครงร้าว ผมมีแผลสามจุด หลัง มือ เขา แต่ผมไม่จุก เดินได้ปกติ เพราะมันยังไม่ออกอาการ มีคนมาเจอโทรแจ้ง1669ให้ ส่งโรงบาลนครพนมระหว่างทางโทรบอกเบลล์คนแรกเลยว่า รถล้ม บอกให้เค้ามาหาที่โรงบาล คนที่สองคือพี่สาว พี่ผมทำงานอยู่นครพนม เบลล์มาถึงก่อน ผมทำแผลเสร็จก็เดินไปกับเบลล์ คุยกัน คำแรกที่ได้ยินคุณคิดว่าคำไหน คำแรกที่เบลล์พูดคือทำไมทำแบบนี้ คำที่สองคือทำไมงี่เง่าอย่างนี้ ผมนึกว่าเค้าจะถามว่าเจ็บมากไหม เจ็บตรงไหน ไม่เลย คำตอบของผมทีเค้าถามคือ ผมทำไปเพราะผมรัก ผมงี่เง่าไปเพราะผมรัก
แล้วผมถามเธอว่า จะมาหาอีกตอนไหน ก็แอบพูดเบาๆว่าอย่าได้เจอกันเลย แต่ผมได้ยิน จากที่เจ็บตัวมันลืมเจ็บเลยครับ มีแต่ความไม่สบายใจ มีแต่ความเสียใจ มีแต่ความกดดัน โทษตัวเองที่พาเพื่อนมาเจ็บ แล้วหมอก็ให้กลับไปพักบ้านพี่สาว อยากที่ผมทำทุกวันโทรหาเธอ เธอถามปกติกินข้าวยัง กินยายัง แล้วผมก็นัดให้เธอมาหาพรุ่งนี้ เธอรับปาก เธอมาถึงก็ให้ผมกินข้าว เช็ดตัวล้างแผล ผมนอนหนุนตักเธอ
แล้วเราก็ได้ออกไปคุยกันข้างนอกสองคน เธอถามทำไมทำแบบนี้ ทำไม่รู้จักคิด ถ้าแม่ตัวเองรู้ว่ารถล้มเพราะเอาพัดลมมาให้เค้าจะทำไง ผมก็ได้บอกไปว่า เพราะผมไม่อยากให้เธอโกรธ อยากให้หายโกรธ เธอตอบว่าแล้วดีขึ้นไหมเหมือน โกรธผม ผมถามว่าจะมาหาอีกได้ไหมผมจะพักอยู่บ้านพี่สาวผม สามวัน เธอดูไมาสบายใจแล้วโกรธอยู่เธอว่า เราเลิกกันเถอะ เค้าไม่ได้ชอบแบบนี้ ผมน้ำตาไหลเลย รู้แล้วว่าน้ำตาไม่มีค่าอะไร ยังไงเค้าก็ต้องไป ผมขอกอดครั้งสุดท้าย แล้วบอกลา มองดูถาพด้านหลังเค้าปั่นจักยานกลับ จนสุดสายตา หลังวันนั้นผม โทรไปอีกสองครั้งเค้าระบสาย แต่ผมไม่กล้าขอคืนดีเพราะเค้าคงไม่รักผมเลย ความรู้สึกบอกแบบนั้น เรื่องที่ผมเล่ามา เป็นเรื่องจริงไม่ได้แต่งจากจิตนาการ ผมไม่มีเจตนาให้ใครที่ผมพูดถึงเสียหาย ขออภัยด้วยนะครับ
ผมมีคำถามคือ
1. มีใครเคยทำอะไรแบบผมไหม
2. เพราะผมใช่ไหมที่ผิด
3. มีใครพอรู้จักเธอไหมผมอยากรู้ข่าวของเค้าว่ามีชีวิตแบบไหบหวังว่าคงมีความสุขดีเนาะ คิดถึงแหละ