ไม่กี่วันก็จะครบรอบ 2 ปีของการยึดอำนาจ แน่นอนผมเชื่อว่าคนจำนวนไม่น้อยอยากจะย้อนกลับไปแก้ไขสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้าวันที่ 22 พ.ค. เพื่อไม่ให้เรามาถึงจุดที่ย่ำแย่อย่างทุกๆ วันนี้ และเช่นเดียวกันก็มีคนอีกจำนวนไม่น้อยที่ยังคงสนับสนุนและช่วยสร้างความชอบธรรมให้ระบอบทหารอย่างไม่ลดละ
ช่วง 2 ปีมานี้เกิดเหตุการณ์ทางการเมืองมากมาย แต่เป็นเพียงกลุ่มพลังกลุ่มเล็กๆ ที่action อย่างสม่ำเสมอ เข้าคุกขึ้นศาลกันเป็นว่าเล่น บ้างได้รับการเชยชม บ้างก็ถูกประนามหยามเหยียด ส่วนตัวผมขอชื่นชมคนเหล่านี้ที่กล้าและยอมเสียสละ
ส่วนผมเองต้องสารภาพว่าตัวเองเป็นเพียงพลเมืองขี้ขลาดคนหนึ่ง
2 ปีมานี้ ผมไม่กล้าแม้กระทั่งเขียนอะไรลงไปในพื้นที่ส่วนตัวอย่างfacebook (จนครบรอบ 2 ปี ผมจึงตัดสินใจ "หนี"มาเขียนบางอย่างที่นี่) ช่วงเวลาที่ผ่านมาทำให้สิ่งที่เรียกว่า "การเมือง" ดูขยาดในสังคมความเป็นจริง(แม้ว่าในsocial network เราจะปะทะกันเอาเป็นเอาตาย) เพื่อนฝูงคนรู้จักแม้จะคุยกันสนิทคอแค่ไหน หากสิ่งที่เป็นการเมืองถูกโหมโรงขึ้นมา ก็พากันเบือนหน้าเมินเฉยกันไป ทั้งๆที่ก่อนหน้าวันที่ 22 พ.ค. หลายๆ คนที่ผมรู้จักขยันอย่างยิ่งในการปั้นคำพูดสวยหรูไปจนถึงhate speech ที่ผมเองแทบจะไม่คิดว่าเขาจะกล้าพูด
ผมเป็นคนตัวเล็กๆ ที่ไม่ได้มีอำนาจบารมีอะไร มีพ่อแม่ ลูกมีเมียที่ต้องดูแล มีบ้านที่ยังผ่อนไม่หมด อีกทั้งหน้าที่การงานที่ต้องเจอกับผู้คนหลากหลายความคิด สิ่งเหล่านี้เองแหล่ะที่ทำให้ผมเป็นคนขี้ขลาด กลัวที่จะต้องพลัดพรากจากคนที่เรารัก เป็น 2 ปีที่ผมรู้สึกว่าอำนาจ "รัฐ" เข้ามารัดคอหอยผมเลยทีเดียว มันเข้ามาควบคุมชีวิตประจำวัน ควบคุมเรือนร่าง ผ่านผู้คนที่คอยจับจ้องจับผิด
ผมเองก็ไม่รู้หรอกว่าอนาคตสังคมเราจะเป็นสังคมแบบไหน มันอาจจะแย่กว่านี้หรือดีขึ้นกว่าเดิมผมก็บอกไม่ถูก
ขอเปรียบเทียบอะไรโง่ๆละกัน ทุกวันนี้ผมเหมือนอยู่ในเรือลำใหญ่กลางมหาสมุทรที่กำลังจะจม น้ำเต็มห้องเครื่อง มันปริ่มขึ้นมาเรื่อยๆ จะหนีก็หนีไม่ได้ ทำได้เพียงอย่างเดียวคือ ฟังเพลงที่เขาเปิดให้ฟัง และร้องตาม ดูเรือค่อยๆ จมไปเรื่อยๆ แม้จะหดหู่ขนาดไหนก็เหอะ ถ้าเขาบอกว่าเพลงมันเพราะมันก็คือเพราะนั่นแหล่ะ ซึ่งมันทำให้หลายๆ คนลืมว่าเรือกำลังจะจม
ขอบคุณที่พอจะมีพื้นที่ให้ผมได้กล่าวhappy birth day ความมืดเหล่านี้ สุดท้ายก็คงต้องกลับไปใช้ชีวิตตาม"ปกติ" ครับ
จะ 2 ปีแล้วเหรอ ผมอยู่กับมันมาได้ไงวะเนี่ย
ช่วง 2 ปีมานี้เกิดเหตุการณ์ทางการเมืองมากมาย แต่เป็นเพียงกลุ่มพลังกลุ่มเล็กๆ ที่action อย่างสม่ำเสมอ เข้าคุกขึ้นศาลกันเป็นว่าเล่น บ้างได้รับการเชยชม บ้างก็ถูกประนามหยามเหยียด ส่วนตัวผมขอชื่นชมคนเหล่านี้ที่กล้าและยอมเสียสละ
ส่วนผมเองต้องสารภาพว่าตัวเองเป็นเพียงพลเมืองขี้ขลาดคนหนึ่ง
2 ปีมานี้ ผมไม่กล้าแม้กระทั่งเขียนอะไรลงไปในพื้นที่ส่วนตัวอย่างfacebook (จนครบรอบ 2 ปี ผมจึงตัดสินใจ "หนี"มาเขียนบางอย่างที่นี่) ช่วงเวลาที่ผ่านมาทำให้สิ่งที่เรียกว่า "การเมือง" ดูขยาดในสังคมความเป็นจริง(แม้ว่าในsocial network เราจะปะทะกันเอาเป็นเอาตาย) เพื่อนฝูงคนรู้จักแม้จะคุยกันสนิทคอแค่ไหน หากสิ่งที่เป็นการเมืองถูกโหมโรงขึ้นมา ก็พากันเบือนหน้าเมินเฉยกันไป ทั้งๆที่ก่อนหน้าวันที่ 22 พ.ค. หลายๆ คนที่ผมรู้จักขยันอย่างยิ่งในการปั้นคำพูดสวยหรูไปจนถึงhate speech ที่ผมเองแทบจะไม่คิดว่าเขาจะกล้าพูด
ผมเป็นคนตัวเล็กๆ ที่ไม่ได้มีอำนาจบารมีอะไร มีพ่อแม่ ลูกมีเมียที่ต้องดูแล มีบ้านที่ยังผ่อนไม่หมด อีกทั้งหน้าที่การงานที่ต้องเจอกับผู้คนหลากหลายความคิด สิ่งเหล่านี้เองแหล่ะที่ทำให้ผมเป็นคนขี้ขลาด กลัวที่จะต้องพลัดพรากจากคนที่เรารัก เป็น 2 ปีที่ผมรู้สึกว่าอำนาจ "รัฐ" เข้ามารัดคอหอยผมเลยทีเดียว มันเข้ามาควบคุมชีวิตประจำวัน ควบคุมเรือนร่าง ผ่านผู้คนที่คอยจับจ้องจับผิด
ผมเองก็ไม่รู้หรอกว่าอนาคตสังคมเราจะเป็นสังคมแบบไหน มันอาจจะแย่กว่านี้หรือดีขึ้นกว่าเดิมผมก็บอกไม่ถูก
ขอเปรียบเทียบอะไรโง่ๆละกัน ทุกวันนี้ผมเหมือนอยู่ในเรือลำใหญ่กลางมหาสมุทรที่กำลังจะจม น้ำเต็มห้องเครื่อง มันปริ่มขึ้นมาเรื่อยๆ จะหนีก็หนีไม่ได้ ทำได้เพียงอย่างเดียวคือ ฟังเพลงที่เขาเปิดให้ฟัง และร้องตาม ดูเรือค่อยๆ จมไปเรื่อยๆ แม้จะหดหู่ขนาดไหนก็เหอะ ถ้าเขาบอกว่าเพลงมันเพราะมันก็คือเพราะนั่นแหล่ะ ซึ่งมันทำให้หลายๆ คนลืมว่าเรือกำลังจะจม
ขอบคุณที่พอจะมีพื้นที่ให้ผมได้กล่าวhappy birth day ความมืดเหล่านี้ สุดท้ายก็คงต้องกลับไปใช้ชีวิตตาม"ปกติ" ครับ