เรื่องมันผ่านมาจะพอปีแล้วค่ะ เรื่องมันเกิดเมื่อปีที่แล้วเราได้ใช้ชีวิต อยู่กับผู้ชายคนหนึ่งละก็พ่อแม่ของเขา เขาเป็นคนดี ไม่เคยนอกใจเรา ดูแลเอาใจใส่เรามาตลอด แต่เราก็ทะเลาะกันบ่อยเพราะเขาติดเกม จนมาวันหนึ่งประจำเดือนเราไม่มา แล้วอาการต่างๆ ก็ตามมาอีกด้วย แต่ช่วงนั้นเคลียร์ช่องปากจัดฟันด้วยค่ะ ทำให้กินอะไรไม่ค่อยได้จึงไม่ได้คิดอะไร แต่มันชัดขึ้นเรื่อยๆ เราจึงบอกแฟน และแฟนก็ไปซื้อที่ตรวจครรภ์มาให้เรา จากนั้นก็พบ2ขีด ตอนนั้นเรากลัวและทำอะไร ไม่ถูกเพราะ เราทั้ง2คนยังเรียนหนังสืออยู่ เราปรึกษากันโดยไม่ได้บอกพ่อแม่ของเขา ใจเราไม่อยากเอาออก เพราะราเคยเห็นคนรอบข้างที่เอาออก ชีวิตแย่มาก ไม่มีอะไรดีขึ้นเลย แต่แฟนเราบอกว่าจะไม่ยอมให้เราหมดอนาคต และแม่ของเขาก็คงไม่ออกจากงานมาเลี้ยงลูกให้เรา เขาจึงไปปรึกษาเพื่อนเขาและเพื่อนเขาบอกให้ไปที่คลินิควางแผนครอบครัวที่วิภาวดี44 จังหวะนั้น ช่วงที่เงินเดือนออก เราจึงตกลงกันว่าจะไปเอาลูกออก 😢 ระหว่างทางเราทำได้แค่นั่งเหม่อลอย เพราะไม่รู้จะทำยังไงดี พอไปถึงที่คลินิค คุณหมอก็อัลตราซาวน์ให้ดู เราเห็นจุดกลมๆในท้อง เราน้ำตาไหล พูดอะไรไม่ออก แฟนก็เข้ามาปลอบ สักพักก็มาคุยกับคุณหมอละบอกค่าใช้จ่ายทั้งหมด 4500บาทละคุณหมอก็ให้กินยสจำนวน8เม็ด ละยาสอดอีก8เม็ด ให้นำกลับมาใช้ที่บ้านภายใน2วัน ตอนที่กินยาเรารู้ว่าเราได้ทำลายชีวิตคนๆนึงไปแล้ว และอีก2วันถัดมา เราก็ใช้ยาสอดเข้าไปตอนนั้นเราคิดว่าเราคงไม่น่าจะรอดเพราะเสียเลือดมาก แฟนก็กอดและจับมือเราไว้แน่นมาก จนกระทั่งเค้าหลุดิอกมา เราทำได้แค่สำนึกผิด และยอมรับชะตากรรม กับสิ่งที่จะต้องตามมา แต่เราไม่คิดว่าจะหนักขนาดนี้ เวลาผ่านไป1เดือนเรามีปัญหากับเพื่อนและรุ่นพี่ โดนแบนด์จากสังคมในตอนนั้นเราไปเรียนละกลับบ้านชีวิตในตอนนั้นเหมือนเรามีแค่แฟนคนเดียวที่อยู่ข้างเรา ญาติเราที่ยืมเงินไปก็ชักดาบ เราคิดว่าคงไม่มีอะไรแย่ไปกว่านี้อีกแล้ว พอมหาลัยเปิดอย่างเป็นทางการแฟนเราไปเรียนที่ใหม่ เราย้ายมาอยู่กับรูมเมท ตอนแรกแฟนเราจะมาอยู่กับเรา แต่เรากลัวจะมีปัญหากับพ่อแม่เขา เราจึงมาอยู่กับเมทรุ่นน้องของเพื่อน ที่มอ. ตอนนั้นเราเริ่มห่างกัน ด้วยต่างคนต่างมีหน้าที่ ด้วยความเคยชินที่เราเคยอยู่ด้วยกัน พอห่างกันเขาไม่ค่อยโทรหา ไม่ไลน์ เฟสไม่ค่อยตอบ แต่เราไว้ใจ คิดว่าเขาคงเล่นเกมอยู่ เขาจะมารับเราไปนอนที่บ้านวันศุกร์เสาร์ คืนนั้นมีผู้หญิงสไกพ์มา แฟนเราก็รับละเขาก็รู้ว่าเราอยู่ด้วยกัน เราเลยไม่ได้คิดอะไร เพราะเราไว้ใจผ่านไป1เดือนเขาเปลี่ยนไป เราจึงทะเลาะกันบ่อยขึ้น ด้วยความที่เราเอาแต่ใจและพูดไม่คิด จึงบอกเลิกเขา แต่ไม่คิดว่าเขาจะเลิกกับเราจริงๆ เพราะคิดว่าความผูกพันธ์ จึงทำให้ตัดกันไม่ได้ ป่าวเลยเขาไปอย่างไม่ใยดี เราพยายามขอคืนดี ขอโทษทำทุกอย่าง แต่เขายอกว่าให้เรากลับไปเป็นเพื่อนกัน เราจึงขนของที่ไว้บ้านเขาออกมา ทั้งน้ำตา แม่เขามาส่งเราที่หอ เรากอดแม่เขา แม่เขาร้องไห้ละบอกให้เราตั้งใจเรียน ลืมบอกไปค่ะ เราทำงานพิเศษที่เดียวกัน ช่วงนั้นเขาไม่ไปทำงานเลย เราคิดถึงอยากเจอเขา เขาจะมาทำงานเฉพาะเวลาที่เราไม่มาหลังจากที่เราเลิกกันไปได้2อาทิตย์เราก็รู้ความจริงว่า เขาคบกับผู้หญิงคนที่สไกพ์มาคืนนั้น เขาแอบคุยกันตอนที่อยู่กับเรา เขาลืมหมดแล้วเรื่องราวที่ผ่านมาด้วยกัน สุขก็สุขด้วยกัน ลำบากเราก็ไม่เคยทิ้งกัน เขาเลือกคนที่เจอกันไม่ถึงเดือนTT เราจึงตัดสินใจลาออกจากที่ทำงาน เพื่อลืมทุกอย่าง เพราะที่แห่งนั้นำให้เราเจอกัน มันก็ควรจะจบตรงนั้น เราคิดว่าเวลาจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้น เราได้แต่ภาวนา ขอให้คนที่เขาเลือกรักเขาจริงๆ อย่าทิ้งเขาในวันที่เขาอ่อนแอ เขามีโรคประจำตัวเกี่ยวกับทางเดินหายใจ เราทำได้แค่คอยถามแม่เขา อยากไปเยี่ยมเขา ล่าสุดเดือน มค.ที่ผ่านมา วันเกิดเขา เราทำได้แค่ส่งข้อความไปโดยไม่รู้ว่า เขาเปลี่ยนเบอร์หรือยัง เราเคยสัญญากันตอนวันเกิดเราว่าจะขึ้นชิงช้าสวรรค์ที่เอเชียทีคในวันเกิดเขา ทุกวันนี้ยังแอบส่องเฟสเขา เห็นเขาเพ้อถึงคนอื่น ยิ่งตรอกย้ำว่าเราควรลืมเขาได้แล้ว ยิ่งรับรู้เราก็ยิ่งเจ็บ ทุกวันนี้ ชีวิตเราไม่เคยมีความสุขเลย หลายๆ ครั้งที่ท้อและหมดหวังก็ได้แต่คิดถึงคนที่รักเราจริงๆ อาจเป็นเพราะเวรกรรม ที่เราพรากชีวิตลูก เราถึงได้ทรมานขนาดนี้ ไม่รู้จะชดใช้ให้ยังไง ถ้าเรามีบุญต่อกันขอให้มาเกิดเป็นลูกแม่อีกนะ . :'( ปล.ขอให้เรื่องของเราเป็นอุทาหรณ์สำหรับใครหลายๆคนที่มีความรักในวัยเรียน อย่าได้ทำผิดพลาดแบบเรา.
ระบาย ความรู้สึกของวันนี้ TT