คำตอบที่ได้รับเลือกจากเจ้าของกระทู้
ความคิดเห็นที่ 6
ดีแล้วทำไปเถอะ ความรู้ที่ได้มา ตกกับคุณคนเดียวเท่านั้น ส่วนพวกมันได้แต่คะแนนที่เป็นตัวเลข ออกไปทำงานเมื่อไหร่เดี๋ยวมันก็คงรู้สึกเอง
ตอนผมเรียนมหาวิทยาลัย สมัยนั้นคอมแพง ไม่มีปัญญาซื้อ พิมพ์ดีดก็ไม่เป็น ทำงานโคตรลำบาก โดนโยนงานโครมมาให้แล้วมันก็หนีไปทำกิจกรรมอย่างอื่น ทำเสร็จตีสองตีสามเอาไปให้พวกดู ปรากฎว่ามันก็รื้อทำใหม่หมดเพราะไม่ไหวจริงๆ (ส่วนใหญ่เป็นงานทำมือ ไม่ได้พิมพ์ ข้อมูลก็หาจากหนังสือ ไม่ใช่ google หรือ internet เหมือนสมัยนี้) สรุปที่ทำเหนื่อยฟรี แต่ไอ้คนที่แก้งานผมมันก็เก่งจริงๆ ส่วนที่เหลือหลายหัวไปหมด สมัยนี้สบายกว่าเมื่อก่อนเยอะ มีทั้งคอมทั้งเน็ต กล้องก็ราคาโคตรถูก ข้อมูลนั่งหาเอาในบ้านก็ได้ไม่ต้องไปเข้าห้องสมุด ถ้าเป็นตอนนี้ ต่อให้เห็นงาน ๑๐ คน ผมนั่งทำคนเดียวก็ยังได้ ไม่รู้จะดีใจหรือเสียใจดีที่ยุคผมไม่มี IT สะดวกเหมือนยุคนี้... เชื่อผม ทำๆ ไปเถอะ ใครไม่ทำ คุณลุยมันคนเดียว กวาดงานให้เรียบร้อยเลย ใครไม่ทำก็ช่างหัวแม่v... ใช้ประโยชน์จาก IT ให้มากที่สุด สุดท้ายความรู้ทั้งหมดจะตกที่คุณคนเดียว ซึ่งมันจะมีประโยชน์เวลาไปทำงานในอนาคต ครับ
ตอนผมเรียนมหาวิทยาลัย สมัยนั้นคอมแพง ไม่มีปัญญาซื้อ พิมพ์ดีดก็ไม่เป็น ทำงานโคตรลำบาก โดนโยนงานโครมมาให้แล้วมันก็หนีไปทำกิจกรรมอย่างอื่น ทำเสร็จตีสองตีสามเอาไปให้พวกดู ปรากฎว่ามันก็รื้อทำใหม่หมดเพราะไม่ไหวจริงๆ (ส่วนใหญ่เป็นงานทำมือ ไม่ได้พิมพ์ ข้อมูลก็หาจากหนังสือ ไม่ใช่ google หรือ internet เหมือนสมัยนี้) สรุปที่ทำเหนื่อยฟรี แต่ไอ้คนที่แก้งานผมมันก็เก่งจริงๆ ส่วนที่เหลือหลายหัวไปหมด สมัยนี้สบายกว่าเมื่อก่อนเยอะ มีทั้งคอมทั้งเน็ต กล้องก็ราคาโคตรถูก ข้อมูลนั่งหาเอาในบ้านก็ได้ไม่ต้องไปเข้าห้องสมุด ถ้าเป็นตอนนี้ ต่อให้เห็นงาน ๑๐ คน ผมนั่งทำคนเดียวก็ยังได้ ไม่รู้จะดีใจหรือเสียใจดีที่ยุคผมไม่มี IT สะดวกเหมือนยุคนี้... เชื่อผม ทำๆ ไปเถอะ ใครไม่ทำ คุณลุยมันคนเดียว กวาดงานให้เรียบร้อยเลย ใครไม่ทำก็ช่างหัวแม่v... ใช้ประโยชน์จาก IT ให้มากที่สุด สุดท้ายความรู้ทั้งหมดจะตกที่คุณคนเดียว ซึ่งมันจะมีประโยชน์เวลาไปทำงานในอนาคต ครับ
▼ กำลังโหลดข้อมูล... ▼
แสดงความคิดเห็น
คุณสามารถแสดงความคิดเห็นกับกระทู้นี้ได้ด้วยการเข้าสู่ระบบ
กระทู้ที่คุณอาจสนใจ
อ่านกระทู้อื่นที่พูดคุยเกี่ยวกับ
เพื่อนวัยเรียน
ชีวิตวัยรุ่น
ทำงานกลุ่มแค่คนเดียวคืออะไร?
ตั้งแต่เข้าปีหนึ่ง เราไม่ได้เก่งอะไรมากมายนะ แต่เราค่อยข้างขยันมากกว่าคนอื่นๆ นี่ไม่ได้อวยตัวเอง แต่สี่ปีที่อยู่กับเพื่อนมา มันคือเรื่องจริง
ทุกครั้งที่มีงานกลุ่ม เราจะคิดจัดการมันอย่างดี ว่าขั้นแรกต้องหาข้อมูล ทำยังไงต่อ บลาๆ คร่าวๆไรงี้ แล้วเราจะปรึกษาเพื่อน และนัดกันทำ
พอถึงวันนัดทุกคนมาครบนะ แต่มาสายบ้าง มาแปปเดียวบ้าง และงานที่แบ่งกันไปหามาแต่แรกก็เพิ่งจะเริ่มตอนนั้น แผนพังค่ะ
สุดท้ายแล้วเราก็มานั่งหาให้เพื่อนไป คนอื่นก็เล่นโทรศัพ คุยกันไป พอเราปรึกษา ก็บอก (คำเดิม) ว่า "ไม่รู้"
สุดท้ายเวลาก็เสียไปกับอะไรไม่รู้ไปทั้งวัน งานก็ไม่ขยับ
เราก็ต้องนำกลับมาทำที่หอเองทุกครั้ง
แชทกลุ่มคืออีกหนึ่งที่เราปลงมาก บอกวิธีทำงานกลุ่มอย่างละเอียดให้เพื่อนเข้าใจง่ายๆ
อ่านค่ะ แต่ก็แค่อ่าน
มีครั้งนึงเราเคยแอบทำคนเดียวค่ะ แล้วไม่บอกเพื่อนเลย จะลองใจว่าเพื่อนจะทำยังไงถ้าเราไม่ทำ
ค่ะ ก็มาร้อนรนตอนกลุ่มอื่นส่งกัน ไอ้เราก็เลยลุกไปส่งดื้อๆนั้นแหล่ะ ค่ะคะแนนเราแต่แชร์ให้เพื่อนได้เหมือนเดิม
ถ้าเราไม่ทำ เราก็ไม่ได้คะแนน นั้นคือสิ่งที่บอกตัวเองในทุกๆครั้งที่เหนื่อยกับเรื่องพวกนี้
งานเดี่ยวเป็นอะไรที่เราสบายที่สุดค่ะ ถึงบางครั้งเพื่อนจะขอดูเป็นตัวอย่าง แต่พอส่งเข้าจริงพูดง่ายๆก็คือลอกนั้นแหล่ะค่ะ
เพื่อนก็คือเพื่อนอ่ะค่ะ จะย้ายกลุ่มก็จะมีปัญหากันอีก ลึกๆแล้วมันทำไม่ลงหรอกค่ะ ถึงจะเคยคิดหลายครั้งแล้ว
การบอกเพื่อนตรงๆก็เป็นสิ่งอึดอัดใจมากเหมือนกัน เพื่อนก็โตๆกันแล้วรู้ตัวเองดี แต่มันอยู่ที่ว่า รู้แล้วจะทำแบบเดิมอยู่หรือเปล่า?
เป็นแบบนี้บ่อยขึ้นๆ จนสุดท้ายหน้าที่งานกลุ่มคือเราทำ โดยที่ไม่ต้องบอกก็ได้ว่าทำอะไร ทำถึงไหน ส่งรึยัง?
ตอนนี้จะสอบไฟนอลปีสี่แล้ว งานสุดท้ายที่ทำด้วยกันก็คือเราเองเหมือนเดิม
จนตอนนี้เราฉุกคิดมาว่า มันเป็นเพราะเรายอมมาแต่แรกหรือเปล่า? มันเลยต้องยอมต่อไปเรื่อยๆเหมือนเป็นหน้าที่ไปของเราไปแล้ว...
ขอร้องนะคะถ้าใครทำแบบนี้กับเพื่อน รีบกลับไปแก้ตัวเถอะค่ะ
มันเป็นการเห็นแก่ตัว มิตรภาพดีๆของคนเรามันไม่ได้ยั่งยืนนะคะ
คะแนนต่างๆที่ได้มา มาจากความสามารถคุณกี่คะแนนกัน ภูมิใจกับมันแค่ไหน
ทำไมไปเที่ยวทั้งคืนถึงทำได้ แต่งานที่มีผลต่ออนาคตอีกกี่สิบปีที่ใช้เวลาทำแค่ไม่กี่ชั่วโมง มันยากขนาดนั้นเลยเหรอ?
งานเสร็จ การไปเที่ยวก็จะไม่ยิ่งสนุกขึ้นเหรอ?
คุณอาจจะไม่เก่ง นั้นแหละค่ะทำไมต้องมีงานกลุ่ม งานกลุ่มคือการ ช่วยเหลือ แบ่งปัน และปรึกษา เพื่อให้ทุกคนในกลุ่มเข้าใจตรงกัน รู้เท่ากัน เสมอภาคกัน
แค่เรื่องง่ายๆ แค่เริ่ม "ช่วยกันทำ"
ถึงเพื่อนจะบอกว่าทำเองได้ นั้นคือประโยคที่ควรคิดให้มากขึ้นว่า ทำไมเค้าถึงอยากทำคนเดียว โดยไม่ต้องมีคุณ?
ไม่ใช่ประโยคที่ว่า คุณสามารถไม่ต้องทำอะไรเลยก็ได้...