ชีวิตติดม๊อบ

วันนี้ มาถามถึงคนที่เคยไปม๊อบ ท้งเหลือง ทั้งแดงค่ะ ว่ายังคิดถึงบรรยากาศ ของการไปม๊อบกันบ้างหรือไม่?

จำได้ว่าตอนมีม๊อบแดง ที่ราชประสงค์ หรือสนามราชมังคลา จนมา ถึงพุทธมณฑล บรรยากาศในม๊อบ
ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่หลายคนที่ไม่เคยไปม๊อบกลัวกันเลยนะ ยังจำได้ ทุกที่ที่ไป  มีการออกร้าน มีนิทรรศการ
ของฝ่ายเสื้อแดง มีขายตีนตบ เสื้อแดง หมวกเแดง ผ้าพันคอแดง ฯลฯ เต็มไปหมด นอกจากบนเวทีที่มี ทั้งนักการเมือง
นักแสดง หรือ บุคคลสำคัญทางการเมืองมาขึ้นเวทีเรียกเสียงเฮฮาและสีสันแล้ว ก็ยังมี เพลงเพราะให้ฟังด้วย

ตอนนั้นการไปม๊อบในแต่ละคืน ดูเหมือนจะไม่มีความกังวลใดๆ เพราะนอกจาก ได้แสดงจุดยืนของตัวเองในการเลือกข้างแล้ว
ยังได้เจอผู้คมากมาย ที่มีแนวความคิดคล้ายๆกันๆ จนรู้สึกว่าเราไม่ได้โดดเดี่ยว บางครั้ง บางคน ก็แสดงน้ำใจให้กัน
โดยไม่เคยรู้จักกันมาก่อน เพียงแต่มีหัวใจสีเดียวกัน เช่นให้น้ำ แบ่งเก้าอี้ แบ่งพื้นที่นั่ง หรือแม้กระทั่งฝนตก ก็ยังมากางร่มในคันเดียวกัน


ตอนนั้น ม๊อบสำหรับตัวเอง ก็ยังคิดว่าเป็นการแสดงออกทางสิทธิ เสรีภาพ  ที่ทุกประเทศ นิยมใช้ต่อต้านและแสดงออกในความคิดฝั่งตัวเอง

เช่นเดียวกัน ตอนมีม๊อบเหลือง ก็ได้เคยแว๊บๆเข้าไปซึมซับ บรรยากาศ แม้จะแค่ครั้งเดียว แต่ก็พอรู้ว่าลักษณะ ของคนไปม๊อบ ก็คือมีจุดยืน
และแนวทางไปในทิศทางเดียวกัน มันคือ จิตวิญญาณ และ ความเป็นตัวตนของแต่ละคน


และเชื่อป่ะคะ   เวลามีม๊อบ เราจะเห็นกระแสการเงินหมุนเวียนดีกว่าเศรษฐกิจ หลังจากม๊อบหยุดไป
เพราะการค้าขายในม๊อบก็เป็นอีกแรงจูงใจ ที่ทำให้คนไปม๊อบ


วันนี้เลยอยากมาชวนคนที่เคย หรือไม่เคยไปม๊อบมาคุยกันค่ะ ว่าเวลาคุณไปม๊อบ คุณคิดกันอย่างไร?
แล้วแนวทางของการไปม๊อบ สามารถแก้ไขปัญหาของประเทศได้ไหม?

ลองๆแชร์ความรู้สึกกันค่ะ