อันไหนเหนื่อยกว่ากัน??

ขอบคุณทุกกำลังใจและคำแนะนำมาก ๆ เลยค่ะ…

ผมเคยมีความรักครั้งแรก คือปัจจุบัน แต่ผมกลับเสียเขาไป ด้วยเหตุผลที่ว่าเขาเหนื่อยเป็นเรื่องสะสม ผมทำให้เขาเหนื่อยหลายครั้งด้วยความคิดมากของผม เขาพยามจะดึงผมขึ้นแต่ผมไม่เคยตามเขาไปได้เลย จนวันนึงที่เขาเ

ตอนนี้เศร้ามากๆเลยค่ะคบกับเเฟนได้2ปีเกือบ3ปี เลิกกันไปเเล้ว4เดือนยังลืมเขาไม่ได้เลยค่ะ ตอนเเรกดูเเข็งเเรงดูสตองมากเลยค่ะเเต่พอหลังๆมาเริ่มเหนื่อยที่จะต้องทำเป็นเข้มเเข็งเริ่มเเย่เริ่มเศร้าลงเรื่อยๆ อา

มันเหนื่อยยังไงรู้คิดแต่ว่าถ้าตายไปคงจะดีเนาะไม่ต้องมาคอยคิดว่าจะเป็นยังไงทุกคนคิดว่าเราเข้มเเข็งแต่ที่จริงข้างในเราอ่อนแอมากๆจนไม่รู้จะพูดยังไงจะไประบายกับใครก็ไม่ได้สุดท้ายก็ต้องมานั่งร้องไห้อยู่คนเ

ตามกระทู้เลย

คือเราอยากหาวิธีเเก้อ่ะ เราไม่อยากร้องไห้เเบบนี้เเล้ว เราอยากรู้อ่ะว่าเราต้องทำไงให้จิตใจเข้มเเข็งมากกว่านี้

ในใจน่ะเหรอ โคตรเหนื่อยโคตรเศร้าโคตรรู้สึกผิดโคตรเสียใจโคตรผิดหวังมีเเต่ปัญหารุมร้อมเเต่ตัดภาพมาที่ภายนอกกลับต้องมาทำตัวร่าเริงต้องยิ่มต้องไม่เครียดต้องรับทุกอย่างให้ได้ทั้งๆที่เราต้องไปร้องให้คนเดียว

ผมอยากขอให้เมียผมกอดผม แต่ผมไม่กล้าขอ เพราะว่าผมเหมือนถูกด่าสะสม ผมแอบร้องไห้คนเดียว เล่าให้ใครฟังก้อไม่ได้ การที่ผมเกิดมานี้ถูกแล้วใช่ไหมครับ ทำไมทำอะไรก้อผิดไปหมด ตอบคำถามผิด ก้อโดนด่า ตอบอะไรไม่ต

ก่อนอื่นจะบอกว่าตัวเรากับแฟนไม่ได้อยู่ที่เดียวกัน ก็จะมีไปๆมาๆหากันบ้าง จะบอกก่อนเลยค่ะ ว่าเราก็ทำงานด้วยเรียนด้วย เหนื่อยนะแต่เวลาแชคแฟนเด้งมาก็หาเวลามาตอบได้ตลอด ต่อให้จะยุ่งแค่ไหนก็ตาม แต่ตรงกันข้า

มีใครเคยเป็นมั้ยคะ รู้สึกไร้ค่าในวันเกิดตัวเอง ไม่อยากให้วันเกิดของตัวเองมาถึง วันนี้วัน เกิดเราค่ะ เราเกิดวันอาทิตย์ นานๆทีมันจะวนมาถึงวันเกิดจริงๆอะเนาะ เเต่คนรอบข้างไม่มีใครใส่ใจเลยค่ะ แม้กระทั่งพ่