เราวิ่งตามคนๆหนึ่ง เราทั้งเหนื่อย ทั้งท้อ บางครั้งเราก็มีความสุขที่ได้คุยกับเขา ทั้งสุขทั้งเสียใจ คือเราวิ่งตามเขาตลอดทำดีกับเขา เพือว่าเขาจะสนใจแต่เขาก็เหมือนไม่สนใจ จนมาวันนี้เรารู้สึกว่าพอละเหนื่อย เรารู้สึกเสียดายเวลามากที่เราต้องวิ่งตามเขา เราพอแล้ว เราจะไม่ทักเขาไปแล้ว ถ้าเขาสนใจเดียวเขาก็มาหาเราเอง เราปล่อยแล้ว ไม่เอาแล้ว เรายอมเจ็บตอนนี้ดีกว่าเจ็บไปตลอด ถึงตอนนี้เราจะเจ็บมากแต่วันเวลาก็จะช่วยให้เราลืมความเจ็บครั้งนี้...