[CR] Sand & Sea Diary Day 1 สมุยสีครามปะทะคลื่นความร้อน

ย่างเข้าสู่เดือนเมษายน ซึ่งเป็นช่วงฤดู (โคตร) ร้อนของประเทศไทย โดยเฉพาะปีนี้ อุณหภูมิก็แทบจะปาไป 40 องศาอยู่แล้ว ร้อนๆแบบนี้ ชีวิตคนในเมืองใหญ่อย่างกรุงเทพมหานคร ก็คงไม่มีใครอยากจะออกมาเดินทอดน่องชมความสวยงามปนมลภาวะของเมืองหลวงริมแม่น้ำเจ้าพระยาแห่งนี้ ต่างคนต่างวิ่งหาห้องแอร์เย็นๆ หาของว่างเย็นๆ ลงท้อง ให้อุณหภูมิร่างกายลดลงเสียบ้าง (แต่น้ำหนักเพิ่มนะ) ที่สามารถจะทำได้ ส่วนใหญ่ก็คงเป็นกิจกรรม Routine เช่น การเดินห้าง หาร้านอาหารกิน เข้าโรงภาพยนตร์ หรือนอนอยู่บ้านสบายๆ (เป็นสิ่งที่ผมเลือกจะทำอยู่บ่อยๆ ก็ชีวิตคนทำงาน จะหาวันสบายๆ ที่จะได้นอนอยู่บ้าน ทำอะไรที่เราอยากทำ ช่างหาได้ยากยิ่ง) แต่เอาหนะ หน้าร้อนทั้งที แถมมีวันหยุดยาวช่วงสงกรานต์ จะให้มานั่งงอมืองอเท้าอยู่แต่กับบ้าน มันก็จะเสียวันหยุดไปโดยใช่เหตุสินะ ว่าแล้วผมก็คว้าคอมพิวเตอร์คู่ใจ ลอง search หาดูว่าในสภาพอากาศร้อนทะลุปรอทแบบนี้ เราควรจะเอาตัวเราไปไว้ที่ไหนดี

และแล้วภาพทะเลใต้ก็ผุดขึ้นมาในจินตนาการของผม เนื่องจากผมต้องลงไปทำงานภาคใต้อยู่บ่อยครั้ง แต่เป็นการเดินทางแบบไปเช้ากลับเย็น ได้เห็นทะเลแบบชะโงกทัวร์หน้าทางเข้าสำนักงานของบริษัทที่ตั้งอยู่ที่อำเภอขนอม จังหวัดนครศรีธรรมราช จึงมีความคิดว่าครั้งนี้ขอไม่ชะโงกได้มั้ย ครั้งนี้ขออยู่ใกล้ชิดติดขอบหาด ดูน้ำทะเลใสๆ ทะเลใต้จึงเป็นเป้าหมายในการเดินทางครั้งนี้ แต่ปัญหาคือผมจะไปปักหมุดที่จุดใดในภาคใต้อันเป็นด้ามขวานทองที่มีชื่อในด้านความงามทางด้านทะเลของคนไทยดี ว่าแล้วผมก็เปิด Application Google Map ขึ้นมาดูแผนที่บริเวณจังหวัดสุราษฎร์ธานีและนครศรีธรรมราช แล้วผมก็เริ่มมีไอเดียและเริ่มตั้งคำถามกับตัวเองว่า ถ้าหากผมไปยืนอยู่หน้าสำนักงานบริษัทที่ขนอม แล้วลากเส้นจากหน้าสำนักงานออกทะเลไปหาเกาะที่ใกล้ที่สุด เส้นดังกล่าวจะพาผมไปเจอเกาะอะไร เราลองไปแถบนั้นดูดีกว่า ว่าแล้วผมก็เริ่มลากเส้นในจินตนาการผ่าน Google Map เส้นตรงเส้นนั้นจะพาผมไปบรรจบที่ "เกาะสมุย" นั่นเอง


ในวันที่อากาศอบอ้าวที่สุดวันหนึ่งของช่วงวันหยุดสงกรานต์ ผมก็ก้าวเท้าเดินลงจากเครื่องบินแบบ Airbus ของสายการบิน Bangkok Airways มายืนงงๆ อยู่ท่ามกลางหมู่ฝรั่งในสนามบินของเกาะสมุย พร้อมกระเป๋าเดินทาง 1 ใบ นับว่าเป็นวันหยุดที่อุณหภูมิรอบตัวร้อนแรงจริงๆ บวกกับสนามบินสมุย ซึ่งเป็นของ Bangkok Airways ก็เป็นสนามบินสไตล์ Indy Indy ดังนั้นจึงไม่มีแอร์ รับอากาศธรรมชาติได้เต็มที่ นั่นล่ะครับ ผมยืนตัวเปียกรอรถโรงแรมที่จองให้มารับที่สนามบินด้วยสภาพไม่ต่างจากไปเล่นสงกรานต์มาเลยทีเดียว

10 นาทีผ่านไป (ช้าเหมือน 10 ชั่วโมง) รถตู้สีเทาของโรงแรม W Retreat เคลื่อนตัวเข้ามาอย่างช้าๆ และจอดลงตรงหน้าผม คนขับรถของโรงแรมเป็นคุณลุงหน้าตายิ้มแย้มเปิดประตูลงมาทักทายผมด้วยความเป็นมิตร "Hi !! Nice to meet you !! Is that all your luggage ?" ผมยืนนิ่งสตั๊นไป 5 วิ คิดในใจว่าตัวเองคงหน้าเหมือนเกาหลีเต็มที่ ว่าแล้วก็ให้คำตอบแกเป็นภาษาที่คุ้นเคยว่า "มีแค่ใบเดียวครับลุง" ด้วยความเขินอายปนหน้าแตกนิดๆ ลุงหัวเราะเสียงดังลั่นพร้อมแก้ตัวมาว่า "ลุ่งหรู่อยู่แล่วแหละหน่า มั่นเป่นมุข เอ้าไหว่ต่อนหรับข่นบ่านเดี่ยวกั้น" ว่าแล้วลุงก็เอากระเป๋าใบน้อยของผมขึ้นรถ พร้อมยื่นแอปเปิ้ลเขียวให้หนึ่งใบ พร้อมบอกว่าเป็น Complementary Apple จากโรงแรม หวาน มัน อร่อยที่สุดในเกาะ กินไปได้เพลินๆระหว่างทาง ว่าแล้วแกก็ออกรถมุ่งหน้าพาผมสู่โรงแรมที่พัก


ต้องยอมรับอย่างหนึ่งว่าผมห่างหายจากการมาเที่ยวสมุยนานมาก มาครั้งสุดท้ายตอนอายุ 13 เพราะฉะนั้น memory เกี่ยวกับสมุยในหัวผมโดน format ไปโดยอัตโนมัติตามกาลเวลา ครั้งนี้จึงเปรียบเสมือนการเดินทางมาท่องเที่ยวเกาะสมุยเป็นครั้งแรก ผมสังเกตสภาพบ้านเรือนรอบด้านซึ่งเป็นตึกเตี้ยๆตลอดสองข้างทาง ไม่มีตึกสูง นักท่องเที่ยวต่างชาติส่วนใหญ่เลือกที่จะเช่าจักรยานยนต์เป็นพาหนะที่ใช้เดินทางแทนที่จะเป็นรถยนต์ ถนนเป็นถนนสองเลนสวนกันได้ กว้างพอสมควร ผมใช้เวลาเดินทางบนรถตู้ประมาณ 20 นาที ลุงก็พาผมมาถึงหน้า Lobby โรงแรม



WOW !! ครับ WOW เป็นคำเดียวที่สามารถจะบรรยายความรู้สึกของผมในตอนนั้นได้ มองจากจุดที่ผมยืนอยู่ใต้ชายคาของ Lobby โรงแรมแบบ Open Air ไปทางด้านหน้า สามารถมองเห็นบริเวณส่วนกลางของโรงแรมที่เป็นลานกว้างเปิดให้แขกที่เข้าพักได้นั่งชมบรรยากาศทะเลสีฟ้าแกมเขียวใสไกลสุดลูกหูลูกตา ลานดังกล่าวประกอบด้วยหลุมที่นั่งวงกลม 4 หลุม เรียงจากด้านในออกสู่ด้านนอกอย่างลงตัว ในแต่ละวงจะมีที่นั่ง ตกแต่งด้วยเบาะสีเขียวโค้ง วางเรียงรอบโต๊ะสีขาวซึ่งเป็นจุดศูนย์กลางของหลุม สำหรับตั้งอาหารและเครื่องดื่ม ปลายสุดของบริเวณลาน มี Logo ของโรงแรม เป็นรูปตัว W สีขาวตั้งเด่นประดับตกแต่งไว้อย่างสวยงามเรียบหรู เห็นแค่เพียงแค่บริเวณ Lobby และลานส่วนกลาง ก็พอจะรู้แล้วล่ะว่าโรงแรมนี้คงไม่ทำให้เราผิดหวังแน่นอน

ในทันทีทันใดนั้น ก็มีเสียงโช้งเช้งอันแสนคุ้นเคย เป็นเสียงพูดคุยกันของคนกลุ่มใหญ่ จะเรียกว่าพูดคุยก็คงไม่ใช่ เพราะโทนเสียงจากกลุ่มคนดังกล่าวเป็นโทนการคุยกันแบบตะโกนโหวกเหวกด้วยภาษาที่ไม่ใช่ภาษาไทย ดังมาแต่ไกล มันมาแล้วครับ ปัญหาใหญ่ประจำโรงแรมทุกโรงแรม ทัวร์จีนนั่นเอง และแล้วหลุมที่นั่งวงกลมที่ว่างเปล่าอยู่ในตอนแรกที่ผมมาถึงก็ถูกจับจองโดยคนจีนกลุ่มใหญ่ที่มาพร้อมด้วยความวุ่นวาย สาวจีนวัยรุ่นสองคนก็ได้วิ่งเข้าจับจองพื้นที่ข้างตัว W สีขาวอย่างรวดเร็ว เพื่อทำการ Selfie และผลัดกันถ่ายรูปเดี่ยวอย่างเมามัน ผมจึงเลือกที่จะขยับขยายย้ายที่ลงบันไดทางฝั่งซ้ายของ Lobby ไปเดินดูบรรยากาศห้องอาหารและระเบียงใต้ลานส่วนกลางในทันที



บริเวณใต้ลานส่วนกลางเป็นบริเวณของห้องอาหารอิตาเลียน โดยมีทั้งส่วนที่เป็นระเบียง Outdoor สำหรับผู้ที่ต้องการรับประทานอาหารแบบรับลมทะเล (แต่ไม่ใช่ฤดูนี้แน่ๆ) จากระเบียงสามารถมองเห็นวิวทะเลสีฟ้าครามแบบพาโนราม่าประกอบกับต้นมะพร้าวและหาดทรายเป็นส่วนประกอบที่ลงตัวของทะเลใต้ที่ดีที่สุด ทางขวามือของระเบียงจะเป็นส่วนที่เป็นห้องแอร์ Indoor นั่งรับประทานอาหารสบายๆในร่ม (ซึ่งแน่นอน ผมเลือกอันหลัง)


ทิ้งตัวลงนั่งที่โต๊ะอาหารและดูเมนูอาหาร ซึ่งมีผสมปนเปกันไป ทั้งอาหารไทย และอาหารอิตาเลียน พลิกเมนูดูไปซักพัก ผมจึงเริ่มคิดในใจว่า "อาหารไทย เราก็ถนัด อาหารอิตาเลียน เราก็ถนัด เอาไงดีหว่า" (ว่าแล้วก็เริ่มพิจารณาพุงตัวเอง) "เอาวะ มาเที่ยว เดี๋ยวกลับไปค่อยลด" !!! เวลาผ่านไปไม่ถึง 10 นาที สปาเก็ตตี้กุ้ง และ ข้าวผัดทะเลจานใหญ่ ก็มาตั้งอยู่ตรงหน้าผม นั่นล่ะครับ เป็นตอนที่คิดว่า "ฟิตเนสก็เอาไม่อยู่ละฮ้าบ"




หนังท้องตึง หนังตาก็หย่อน ในใจคิดไปถึงเตียงนุ่มๆในห้องพักซะแล้ว ว่าแล้วผมก็ออกจากห้องอาหาร ก้าวเท้าด้วยความเร็วที่ช้าลง ลากตัวเองผ่านหมู่คนจีนที่ยังคงส่งเสียงดังลั่นลานส่วนกลาง กลับมาสู่บริเวณ Lobby แล้วแจ้งพนักงานต้อนรับขอรถกอล์ฟไปส่งที่ห้องพัก เนื่องด้วยบริเวณโรงแรมนั้น มีพื้นที่กว้างมากและมีลักษณะเป็นเนินเขาขึ้นลงหลายลูก ต่อให้ผมเป็นคนชอบเดินมากแค่ไหน งานนี้คงต้องขอบาย (โดยเฉพาะมีกระเป๋าเดินทางติดตัวอยู่ด้วย) รถกอล์ฟคันเล็กพาผมลงจากเนินอันเป็นที่ตั้งของ Lobby เลี้ยวหักศอกลงเนินชันอีกครั้ง ตัดข้ามถนนสายเล็ก แล้วเลี้ยวขวาขึ้นเนินอีกหนึ่งลูก เลี้ยวซ้ายเข้าซอย แล้วรถก็จอดสนิทอยู่ตรงหน้าห้องหมายเลข 225 ผมจึงหยิบการ์ดกุญแจห้องขึ้นจากซองใส่ แล้วเสียบมันลงไปกับช่องปลดล็อกบนบานประตู เมื่อไฟสีเขียวติดบนช่องเสียบซึ่งเป็นสัญญาณว่าล็อกประตูห้องได้ถูกปลดออกแล้ว ผมจึงเปิดประตูเข้าไปเพื่อพบกับที่อยู่ของผมในอีกสองวันข้างหน้า

ลักษณะห้องที่จองมาเป็น Villa เล็กๆ เรียบหรู รูปแบบทันสมัย มีหลังคาที่เฉียงโค้ง ประกอบด้วย 1 ห้องนอน 1 ห้องน้ำ 1 สระน้ำ ในบริเวณห้องนอนได้มีการออกแบบให้เป็นห้องนั่งเล่นไปในตัว มีโทรทัศน์ มีเครื่องเล่น DVD มีโซฟา และมี Beans Bag เล็กๆ หากหันหน้าเข้าหาเตียงนอน ทางด้านขวามือสามารถเปิดประตูออกไปบริเวณระเบียง ซึ่งมีสระน้ำเล็กๆ พร้อมเก้าอี้อาบแดด ส่วนทางด้านของห้องน้ำนั้น มีห้องอาบน้ำทั้งหมด 3 แบบ คือ แบบอ่าง แบบอาบ Outdoor และแบบ Indoor สามารถเลือกได้ตามใจชอบ เมื่อเดินสำรวจบริเวณห้องพักครบแล้ว ผมเดินกลับมายกกระเป๋าเก็บเข้าตู้ข้างเตียง ตัดสินใจว่านอนซักตื่น แล้วลงไปดูบรรยากาศชายหาดของโรงแรมยามเย็นดีกว่า ว่าแล้วทิ้งตัวลงบนเตียงหลับไปในทันที

เสียงอินโทรเพลง "เรือเล็กควรออกจากฝั่ง" ดังขึ้นจากมือถือที่ผมวางไว้บนโต๊ะหัวเตียงก่อนนอน เป็นสัญญาณบอกว่า ขณะนี้เป็นเวลา 16 นาฬิกา 0 นาที 0 วินาที ผมดึงตัวเองลุกขึ้นจากหมอนด้วยความงัวเงีย เนื่องจากว่ามีเสียงลือเสียงเล่ากันมาเยอะว่าบรรยากาศพระอาทิตย์ตกดินที่ W Retreat นั้นสวยมาก การไปดู Sunset ที่ชายหาดจึงเป็นหนึ่งในรายการที่พลาดไม่ได้อย่างที่สุด ผมจัดแจงลุกขึ้นล้างหน้าล้างตา เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดขาสั้นสบายๆ แล้วเรียกรถกอล์ฟมารับ เพื่อไปลงที่ Lobby โรงแรมอีกครั้ง


ผมเดินเข้าสู่บริเวณ Lobby ผ่านทางเดินที่เป็นช่อง เพื่อใช้บันไดทางลงหาดผ่านทางหน้าห้องอาหารอิตาเลียน บริเวณส่วนกลางยังคงมีนักท่องเที่ยวชาวจีนนั่งกินขนมกันอยู่ในหลุมทรงกลม แต่ผมสังเกตเห็นว่า หลุมสุดท้ายทางสุดลาน ซึ่งเป็นจุดที่วิวสวยที่สุดไม่มีคนนั่งอยู่ "เสร็จเราสิแบบนี้" ผมรีบสาวเท้าด้วยความเร็วสุดขีดไปยังหลุมที่นั่งดังกล่าว แล้วจัดการเก็บภาพบรรยากาศทะเลผ่าน Logo W มาอย่างง่ายดาย ก่อนจะสั่งเครื่องดื่มรสมะนาว (Mojito) มาดื่มคลายร้อน ก่อนจะเดินกลับมาลงบันไดฝั่งซ้ายของ Lobby เพื่อลงไปยังชายหาดด้านล่าง