เชื่อว่าใครๆก็ต้องเคยเจอประสบการณ์ "รักข้างเดียว" กันมาบ้าง
เราก็เป้นคนนึงเหมือนกัน เรารักคนๆนึงมาก 6 ปัแต่เขาไม่ได้คิดอะไรกัยเราเกินคำว่าเพื่อน
เราสองคนเรียนที่เดียวกันตั้งแต่ประถม เราอยู่ห้องเดียวกันตั้งแต่ป.4 และนั้นก็เป้นจุดเริ่มต้นที่เราชอยคนๆนั้น
เขาเป้นคนที่หน้าตาดีสูงขาวเป้นคนเงียบๆ ถ้าไม่ได้คุยกันจริงก็ไม่ทางรู้ว่าเขาเป็นคนที่หน้ารักแค่ไหน
คนๆนั้นเรียกได้ว่าเป้นคนที่ป็อบมากๆก้ว่าได้เพราะตอนที่เราชอยก็มีคนอื่นๆชอบเขาเยอะเหมือนกัน
จนตอนป.6เราทั้งสองก็ได้ไปแข่งขันวิทยาศาสคร์ด้วยกันจึงทำให้เราได้มีโอกาสคุยกันมากขึ้น
(เราอยู่เดียวกัน2ปี ได้อยู่กลุ่มเดียวกันตลอดแต่ไม่ค่อยได้คุนกันเท่าไหร) จนกระทั่งขึ้นมัธยมเราก็ต้องแยกกันไป
แต่ยังเรียนที่เดียวกันนะ ด้วยเพราะเรียนคนละห้องเลยไม่ค่อยได้เจอแล้วเราก็ไม่กล้าเข้าไปทักด้วย
จนเขามีแฟนไปแล้วสองคนเราก็ยังรอแต่เขาอยู่ แต่รอกับรู้สึกว่าเขายิ่งอยู่เกินเอื่อมออกไปทุกที
เขากลายเป็ฯคนดัวของ รร. ในระดับหนึ่ง เนื่องเขาได้เป้นดามฯสี  แต่เรายังอยู่ที่เดิม แต่ไม่รู้เป้นอะไรเวลา
เจอกันเราจะต้องทำเป็นไม่เห้นเขาอยู่ตลอด ที่เป้นแบบนั้นคงเพราะเรารู้ว่าถ้าเราได้เจอเขวตรงเราต้องไม่อาจกลั้น
น้ำตาเอาไว้ได้แน่ เรารู้สึกว่าเวลาเจอกันมันเหมือนมีอะไรมากีดที่หัวใจมันทรมาน แต่เขาเองก็พยายามเข้าหาเราอยู่บ่อยๆ
ยิ่งเราอยากจะหนีไปให้ไกลจากเขาก็ยิ่งด้เจอ......ทำไมกันนะ?