ตั้งแต่เล็กจนโตเรามักจะถูกกำหนดให้เดินตามที่เขาวางไว้เสมอ ไม่ว่าจะทำอะไร หรือไปที่ไหน
เคยวาดฝันไว้ว่าอยากจะเรียนด้านศิลป์ แต่เหมือนพวกเขาไม่เห็นด้วย เราเลยเลือกที่จะมาเรียนการเงิน
ปิดเทอมทำงาน กลับดึก โดนที่ทำงานนินทาขนาดไหน เราก็เลือกที่จะนั่งร้องไห้คนเดียวเงียบๆ
คนอื่นมักจะชมว่าเราเราเป็นเด็กที่อดทน แต่จะรู้ไหมว่าที่เราอดทนทำให้เรารู้สึกแย่ขนาดไหน
แม่รักพี่มากกว่า ตอนเรียนเคยอดกินข้าวเป็นอาทิตย์เพื่อมาซื้อเค้กให้เขา แต่เราดันซื้อเค้กมาชนกะพี่
แม่ก็เลือกที่จะกินของพี่ กินของเราแค่สามสี่คำ แล้วบอกว่าซื้อมาทำไม มันไม่อร่อย ได้ยินเราก็นิ่ง
เราพยายามตั้งใจเรียนเราเรียนได้เกรดดีตลอด ไม่เคยไปสาย ไม่เคยตก เกรดไม่เคยต่ำกว่า 3.50
เคยสอบเข้ามัธยมได้ที่ 8 ของโรงเรียนแต่ก็ไม่มีคำชม เราขอแค่ดีใจตอนเราบอกก็ได้ ขอแค่นั้น
วันรับใบประกาศเพื่อนๆมีครอบครัว มีป้ามีน้า แต่ของเรากลับไม่มีใคร เราคิดว่าสงสัยเขาคงยุ่ง
กลับบ้านไปเขาคงดีใจกับเราเองละ พอเราไปถึงบ้าน เขากลับไม่สนใจไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเราไปรับใบประกาศมา
ถึงมันจะเป็นแค่ ปวช. ปวส. ก็เถอะ แต่เราก็ตั้งใจนะใครบอกว่าเรียนสายอาชีพมันง่าย มันไม่ง่ายเลย
เราเหมือนคนเก็บกด จนกลายเป็นโรคซึมเศร้า เราอดทนมานานเหลือเกิน มีหลายเรื่องที่เราไม่ได้ระบายออกไป
เราแค่อยากจะบอกว่าถ้ามีลูกก็ดูลูกบ้าง ใส่ใจเขาบ้าง เรารู้ว่าเป็นพ่อแม่มันเหนื่อย
แต่ขอสละเวลาสักนิด ไปเที่ยวหรือทำกิจกรรมเล็กๆน้อยๆกับครอบครัวบ้าง
เพราะครอบครัวก็สำคัญไม่แพ้เงินเลยนะ ไม่ใช่ทำงานทั้งวันแต่ครอบครัวกับหันหลังใส่กัน แบบนั้นเราก็ไม่อยากได้ใช่ไหม
ขอพื้นที่ระบาย
เคยวาดฝันไว้ว่าอยากจะเรียนด้านศิลป์ แต่เหมือนพวกเขาไม่เห็นด้วย เราเลยเลือกที่จะมาเรียนการเงิน
ปิดเทอมทำงาน กลับดึก โดนที่ทำงานนินทาขนาดไหน เราก็เลือกที่จะนั่งร้องไห้คนเดียวเงียบๆ
คนอื่นมักจะชมว่าเราเราเป็นเด็กที่อดทน แต่จะรู้ไหมว่าที่เราอดทนทำให้เรารู้สึกแย่ขนาดไหน
แม่รักพี่มากกว่า ตอนเรียนเคยอดกินข้าวเป็นอาทิตย์เพื่อมาซื้อเค้กให้เขา แต่เราดันซื้อเค้กมาชนกะพี่
แม่ก็เลือกที่จะกินของพี่ กินของเราแค่สามสี่คำ แล้วบอกว่าซื้อมาทำไม มันไม่อร่อย ได้ยินเราก็นิ่ง
เราพยายามตั้งใจเรียนเราเรียนได้เกรดดีตลอด ไม่เคยไปสาย ไม่เคยตก เกรดไม่เคยต่ำกว่า 3.50
เคยสอบเข้ามัธยมได้ที่ 8 ของโรงเรียนแต่ก็ไม่มีคำชม เราขอแค่ดีใจตอนเราบอกก็ได้ ขอแค่นั้น
วันรับใบประกาศเพื่อนๆมีครอบครัว มีป้ามีน้า แต่ของเรากลับไม่มีใคร เราคิดว่าสงสัยเขาคงยุ่ง
กลับบ้านไปเขาคงดีใจกับเราเองละ พอเราไปถึงบ้าน เขากลับไม่สนใจไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเราไปรับใบประกาศมา
ถึงมันจะเป็นแค่ ปวช. ปวส. ก็เถอะ แต่เราก็ตั้งใจนะใครบอกว่าเรียนสายอาชีพมันง่าย มันไม่ง่ายเลย
เราเหมือนคนเก็บกด จนกลายเป็นโรคซึมเศร้า เราอดทนมานานเหลือเกิน มีหลายเรื่องที่เราไม่ได้ระบายออกไป
เราแค่อยากจะบอกว่าถ้ามีลูกก็ดูลูกบ้าง ใส่ใจเขาบ้าง เรารู้ว่าเป็นพ่อแม่มันเหนื่อย
แต่ขอสละเวลาสักนิด ไปเที่ยวหรือทำกิจกรรมเล็กๆน้อยๆกับครอบครัวบ้าง
เพราะครอบครัวก็สำคัญไม่แพ้เงินเลยนะ ไม่ใช่ทำงานทั้งวันแต่ครอบครัวกับหันหลังใส่กัน แบบนั้นเราก็ไม่อยากได้ใช่ไหม