เราเป็นประเภทที่สามารถคุยกับคนได้หลายๆประเภท ปรับตัวเข้าหาเค้าได้โดยไม่ฝืน มีตั้งแต่เพื่อนเรียน เกเร เที่ยว ไปจนถึงเนิร์ด เด็กเรียน อ่านแต่หนังสือ
เราก็ทำหมดนะ เพราะยึดถือว่า ชีวิตควรจะมีโอกาสได้ทำอะไรหลากหลาย
เวลามีกิจกรรม ก็ลงไปทำเต็มที่ ถ้ามีความสามารถก็ทำ ก็อาสา
เวลาเรียน หรือสอบ ก็ทุ่มให้ตลอด จากเกรด 2 กว่า ก็ขึ้นมาเป็น 3 กว่าได้ และติด 1 ใน 10 ของคณะ
เที่ยวกลางคืน เข้าผับ ก็บาร์ก็ไปได้ ไม่ได้ยึดติดว่า คนไปกินเหล้าเป็นคนไม่ดี เพราะพอเราลงไปคลุกคลีกับเค้า ถึงได้รับรู้ว่า มันก็คืออีกมุมนึงในสังคม ที่เปิดโลกไปอีกแบบ ที่ถ้าไม่ลงมาสัมผัสก็ไม่มีทางรู้ เช่นการได้มานั่งเปิดใจ พูดคุย ระบาย แลกเปลี่ยน โดยไม่มีอคติทางความคิด(เริ่มเมา 555) ที่ไปร้านเหล้าเพราะชอบโมเมนต์แบบนี้มากกว่า
แต่การที่เราลงไปทำอะไรแบบนี้หลายๆอย่างเพราะเราชอบ มันมีน้อยคนมากๆที่จะเหมือนเรา คือ เช่น ถ้าจะไปเที่ยว เพื่อนที่ไปเที่ยวก็จะเป็นสายเที่ยวไปเลย ไม่ค่อยเรียน ไม่ค่อยอะไรมาก เราก็จะเจอเค้าบ่อยตอนเที่ยวเท่านั้น แต่เวลาอยู่ด้วยกันก็สนิทกันนะ หรือเช่น เวลาเรียน ก็จะมีอีกกลุ่มนึง ที่เรียนไปอย่างเดียว มามหาลัยคือเรียนเท่านั้น ไม่เที่ยว ไม่เล่น แต่มันก็ทำให้เราไม่ได้รู้จักเค้ามากขึ้นผ่านกิจกรรมอื่นๆในชีวิตร่วมกัน อย่างเช่นการออกไปรีแลคบ้าง เค้าก็จะไม่ค่อยไป
กลายเป็นเราอยู่ตรงกลางระหว่างเพื่อนหลายๆแบบบ่อยๆ แต่กลับไม่มีเพื่อนสนิท ที่จะเข้ากับเราได้มากที่สุดจริงๆ (จริงๆก็มีแหละ สนิทมาก แต่ก็ยังรู้สึกว่ามันก็มีอะไรบางอย่างที่มันยังไม่สุด)
อยากจะเอามาแชร์ดูว่าจะมีใครเจอโมเมนต์เดียวกันบ้าง ถึงจะไม่มีเพื่อนสนิทก็จริง แต่ก็รู้สึกอุ่นใจนะ ที่ไปทางไหนเราก็มีเพื่อนๆดีๆอยู่หลายๆแบบ มันรู้สึกอุ่นใจ สนิทใจ แต่บางครั้งเวลาเรามีปัญหาส่วนตัวมากๆ กลับรู้สึกว่ามีไม่กี่คน หรือไม่แน่จว่าจะมีจริงๆไหมที่เค้าจะเข้าใจเราได้จริงๆ
เป็นไหม เข้ากับทุกคนได้แต่ก็มีโลกส่วนตัว มีเพื่อนมากมายแต่ก็ไม่มีเพื่อนสนิทจริงๆ
เราก็ทำหมดนะ เพราะยึดถือว่า ชีวิตควรจะมีโอกาสได้ทำอะไรหลากหลาย
เวลามีกิจกรรม ก็ลงไปทำเต็มที่ ถ้ามีความสามารถก็ทำ ก็อาสา
เวลาเรียน หรือสอบ ก็ทุ่มให้ตลอด จากเกรด 2 กว่า ก็ขึ้นมาเป็น 3 กว่าได้ และติด 1 ใน 10 ของคณะ
เที่ยวกลางคืน เข้าผับ ก็บาร์ก็ไปได้ ไม่ได้ยึดติดว่า คนไปกินเหล้าเป็นคนไม่ดี เพราะพอเราลงไปคลุกคลีกับเค้า ถึงได้รับรู้ว่า มันก็คืออีกมุมนึงในสังคม ที่เปิดโลกไปอีกแบบ ที่ถ้าไม่ลงมาสัมผัสก็ไม่มีทางรู้ เช่นการได้มานั่งเปิดใจ พูดคุย ระบาย แลกเปลี่ยน โดยไม่มีอคติทางความคิด(เริ่มเมา 555) ที่ไปร้านเหล้าเพราะชอบโมเมนต์แบบนี้มากกว่า
แต่การที่เราลงไปทำอะไรแบบนี้หลายๆอย่างเพราะเราชอบ มันมีน้อยคนมากๆที่จะเหมือนเรา คือ เช่น ถ้าจะไปเที่ยว เพื่อนที่ไปเที่ยวก็จะเป็นสายเที่ยวไปเลย ไม่ค่อยเรียน ไม่ค่อยอะไรมาก เราก็จะเจอเค้าบ่อยตอนเที่ยวเท่านั้น แต่เวลาอยู่ด้วยกันก็สนิทกันนะ หรือเช่น เวลาเรียน ก็จะมีอีกกลุ่มนึง ที่เรียนไปอย่างเดียว มามหาลัยคือเรียนเท่านั้น ไม่เที่ยว ไม่เล่น แต่มันก็ทำให้เราไม่ได้รู้จักเค้ามากขึ้นผ่านกิจกรรมอื่นๆในชีวิตร่วมกัน อย่างเช่นการออกไปรีแลคบ้าง เค้าก็จะไม่ค่อยไป
กลายเป็นเราอยู่ตรงกลางระหว่างเพื่อนหลายๆแบบบ่อยๆ แต่กลับไม่มีเพื่อนสนิท ที่จะเข้ากับเราได้มากที่สุดจริงๆ (จริงๆก็มีแหละ สนิทมาก แต่ก็ยังรู้สึกว่ามันก็มีอะไรบางอย่างที่มันยังไม่สุด)
อยากจะเอามาแชร์ดูว่าจะมีใครเจอโมเมนต์เดียวกันบ้าง ถึงจะไม่มีเพื่อนสนิทก็จริง แต่ก็รู้สึกอุ่นใจนะ ที่ไปทางไหนเราก็มีเพื่อนๆดีๆอยู่หลายๆแบบ มันรู้สึกอุ่นใจ สนิทใจ แต่บางครั้งเวลาเรามีปัญหาส่วนตัวมากๆ กลับรู้สึกว่ามีไม่กี่คน หรือไม่แน่จว่าจะมีจริงๆไหมที่เค้าจะเข้าใจเราได้จริงๆ