ขอเล่าย้อนกลับไปช่วงปี 2545 หน่อยนะครับ รักแรกผมเกิดตอนนั้นแหละ จะว่าผมแก่แดดก็ได้นะครับ
ตอนนั้นผมเรียนอยู่ป.3 มีนิสัยเสีย ๆ อยู่อย่างนึงคือชอบฉีกหน้ากลางของสมุดมาวาดรูป
แค่ครั้งสองครั้งไม่เท่าไหร่ครับ แต่มันบ่อยมาก เรียกว่ามีเวลาว่างนิดเดียวก็ต้องฉีกมาวาด ครูดุก็หลายหน แต่ผมก็ไม่สน ยังคงฉีกหน้ากลางมาวาดต่อไป...
ทีนี้ครูคงรำคาญ เลยไล่ให้ผมไปนั่งข้างเพื่อนผู้หญิงคนนึง นัยว่าให้ช่วย 'คุมประพฤติ' ผมแทนครู
แต่ผมก็ยังไม่สนใจ วาดต่อไป
แรก ๆ ผมก็ไม่ชอบเพื่อนคนนี้นะ เพราะดุและเนี้ยบอิ๊บอ๋าย จะวาดเป็นต้องโดนเพ่งเล็งละ โดนเพื่อนคนนี้เอา 'ผลงาน' ไปฟ้องครูก็บ่อย
อะไรนักหนาฟะ!
ผมกับเพื่อนคนนี้ทะาะกันบ่อยมากครับ เพราะคนนึงดื้อ อีกคนก็
บ ดีนะฮะที่ไม่ตีกัน แค่โดนหยิกเฉย ๆ
ทีนี้ พอฟ้องครูบ่อย ๆ โดนดุโดนบ่นจนหูชา ผมก็ชักเบื่อ เลยสงบศึกกันไปโดยปริยาย
หลังจากนั้น ผมก็วาดน้อยลงมาก ๆ หันมาคุยแทนดีกว่า ช่วงนั้น F4 กำลังดัง แรก ๆ ผมก็เฉย ๆ นะ เล่นดินน้ำมันยังหนุกกว่าเลย ขนาดว่ามีน้องเป็นผู้หญิงแท้ ๆ ผมก็ยังไม่สนใจซีรี่ส์ F4 ที่ว่าเลย
ทีนี้ พอเพื่อนคนนี้เล่าให้ฟังบ่อย ๆ ผมก็เริ่มชอบ
ไม่เฉพาะกับซีรี่ส์นะ แต่รวมถึงเพื่อนคนนั้นด้วยครับ
แรก ๆ ที่รู้สึกชอบเค้า ผมก็ยังไม่แน่ใจนะ คุยกันปกติ สัพเพเหระ เรื่องคอมพ์ ผมก็รู้จากเค้านี่ล่ะฮะ
มารู้ตัวว่าชอบจริง ๆ ก็ตอนรับสมุดพก จำได้ว่าวันนั้นผมมองหาแต่เค้า ทั้ง ๆ ที่อยู่ห้องเดียวกันแท้ ๆ จะมองหาอะไรนักหนา ==
ขึ้นป.4 ก็ยังชอบเค้าอยู่ครับ แค่อยู่คนละห้องแค่นั้น
พอขึ้นป.5 ด้วยว่าชอบ และลืมนึกไปว่าเด็กเรียนอย่างเค้าจะมารีบคิดเรื่องแฟนไปเพื่ออะไร วันหนึ่งผมเลยหาโอกาสนั่งข้างเค้า แล้วเขียนลงบนซองลูกอมฮาร์ทบีทสีม่วงว่า 'รักนะ' ก่อนจะเรียกเค้าแล้วยื่นให้ เค้าก็รับไปดูนะครับ แต่ท่าทีเฉยชามาก
นั่นล่ะฮะ ครั้งแรกที่รู้จักคำว่า 'อกหัก' TT
แต่ใช่ว่าจะเลิกนะครับ ผมก็ยังตื๊อเค้าอยู่ดี ทีนี้ เพื่อนคนนึงมันคงเห็นโอกาส เลยยุผมว่า 'รักเค้าจริงมั้ย? ถ้ารักต้องทำตามที่กูบอก' แรก ๆ ก็ไม่ยอมหรอกครับ แต่เพื่อนคนนั้นมันขู่ว่าจะไม่ให้เข้ากลุ่ม ผมเลยจำใจ TT
ครั้งแรกไม่เท่าไหร่ครับ แต่ครั้งที่สองนี่สิ แรงขนาดไหน ก็ขนาดที่ว่าเค้าพาเพื่อนไปที่ตู้โทรศัพท์เลยครับ ดีที่เค้าไม่เอาเรื่องนะ ไม่งั้นโดนทัณฑ์บนไปแล้ว
ตั้งแต่นั้นมา ผมกับเค้าเลยมึน ๆ ตึง ๆ ไปหลายปี ชอบน่ะชอบ แต่เพราะสำนึกในบาปผิดครั้งนั้นทำให้ผมไม่กล้าแม่แต่จะขอโทษ
ขึ้นป.6 ผมก็เขียนกระดาษว่าชอบ แล้วสอดไว้ที่บอร์ดหน้าห้องเค้า แต่ก็แห้วตามเคยครับ เค้าไม่สนเรื่องแฟนเลย
พอจบจากรร.ประถม ผมก็ไม่ได้เจอเค้าอีก จนจะขึ้นม.4 ถึงจะเจอ แต่ก็แค่สวนกันเองครับ
จนม.6 ผมก็ได้ FB เค้า เลยลองแอดไป ตอนแรกก็นึกว่าจะไม่รับ หรือบล็อคผมไปเลย เพราะผมคิดเอาเองว่ายังโกรธอยู่แน่ ๆ กอปรกับเคยโพสต์อวยพรวันเกิด แต่ก็เฉย เลยไม่ได้คุยกันเลยครับ
จนมาหลังสงกรานต์ปีนี้ ผมปรึกษาเพื่อนเรื่องจะขอโทษเค้า มันก็บอก 'อยากขอโทษก็ขอ' ผมเลย IB ไปขอโทษเค้า
เช้ามาเปิดเฟส อ่านข้อความ แค่เค้าส่งมาก็ดีใจแล้ว พอเค้าบอก 'ไม่เคยคิดโกรธเลยนะ' ผมงี้น้ำตาจะไหล
ก็ขนาดที่ว่าเคยแกล้งแรงมาก ๆ แต่ยังพูดดีกะผมเหมือนเดิม แพ้ผู้หญิงแบบนี้ครับ พูดเลย
แต่พอเค้าตอบ ผมก็เริ่มลามปาม ขุดโพสต์ แท็กเฟสรัว ๆ จนโดนเค้าบล็อค TT
แต่ยังดีนะครับที่ปลดบล็อคให้ ผมลืมนึกไปว่าช่วงนี้เค้าเรียนหนัก(เรียนครู) ตอนนี้ก็ยังไม่สบายใจที่ไปตอแยเค้าอยู่นะ
เรื่องตอนป.5 ทำให้ผมต้องโกหกตัวเองว่าไม่ได้ชอบ ไม่ได้คิดอะไรแล้ว เพราะความไม่กล้าของผม ผมเลยแสร้งทำเป็นไม่สนใจ แล้วผมก็รู้แล้วว่า
13-14 ปีมานี้
ผมมีแค่รักเดียว นั่นคือเค้าครับ...
แต่ไม่กล้าบอก TT
รักแรก
ตอนนั้นผมเรียนอยู่ป.3 มีนิสัยเสีย ๆ อยู่อย่างนึงคือชอบฉีกหน้ากลางของสมุดมาวาดรูป
แค่ครั้งสองครั้งไม่เท่าไหร่ครับ แต่มันบ่อยมาก เรียกว่ามีเวลาว่างนิดเดียวก็ต้องฉีกมาวาด ครูดุก็หลายหน แต่ผมก็ไม่สน ยังคงฉีกหน้ากลางมาวาดต่อไป...
ทีนี้ครูคงรำคาญ เลยไล่ให้ผมไปนั่งข้างเพื่อนผู้หญิงคนนึง นัยว่าให้ช่วย 'คุมประพฤติ' ผมแทนครู
แต่ผมก็ยังไม่สนใจ วาดต่อไป
แรก ๆ ผมก็ไม่ชอบเพื่อนคนนี้นะ เพราะดุและเนี้ยบอิ๊บอ๋าย จะวาดเป็นต้องโดนเพ่งเล็งละ โดนเพื่อนคนนี้เอา 'ผลงาน' ไปฟ้องครูก็บ่อย
อะไรนักหนาฟะ!
ผมกับเพื่อนคนนี้ทะาะกันบ่อยมากครับ เพราะคนนึงดื้อ อีกคนก็
ทีนี้ พอฟ้องครูบ่อย ๆ โดนดุโดนบ่นจนหูชา ผมก็ชักเบื่อ เลยสงบศึกกันไปโดยปริยาย
หลังจากนั้น ผมก็วาดน้อยลงมาก ๆ หันมาคุยแทนดีกว่า ช่วงนั้น F4 กำลังดัง แรก ๆ ผมก็เฉย ๆ นะ เล่นดินน้ำมันยังหนุกกว่าเลย ขนาดว่ามีน้องเป็นผู้หญิงแท้ ๆ ผมก็ยังไม่สนใจซีรี่ส์ F4 ที่ว่าเลย
ทีนี้ พอเพื่อนคนนี้เล่าให้ฟังบ่อย ๆ ผมก็เริ่มชอบ
ไม่เฉพาะกับซีรี่ส์นะ แต่รวมถึงเพื่อนคนนั้นด้วยครับ
แรก ๆ ที่รู้สึกชอบเค้า ผมก็ยังไม่แน่ใจนะ คุยกันปกติ สัพเพเหระ เรื่องคอมพ์ ผมก็รู้จากเค้านี่ล่ะฮะ
มารู้ตัวว่าชอบจริง ๆ ก็ตอนรับสมุดพก จำได้ว่าวันนั้นผมมองหาแต่เค้า ทั้ง ๆ ที่อยู่ห้องเดียวกันแท้ ๆ จะมองหาอะไรนักหนา ==
ขึ้นป.4 ก็ยังชอบเค้าอยู่ครับ แค่อยู่คนละห้องแค่นั้น
พอขึ้นป.5 ด้วยว่าชอบ และลืมนึกไปว่าเด็กเรียนอย่างเค้าจะมารีบคิดเรื่องแฟนไปเพื่ออะไร วันหนึ่งผมเลยหาโอกาสนั่งข้างเค้า แล้วเขียนลงบนซองลูกอมฮาร์ทบีทสีม่วงว่า 'รักนะ' ก่อนจะเรียกเค้าแล้วยื่นให้ เค้าก็รับไปดูนะครับ แต่ท่าทีเฉยชามาก
นั่นล่ะฮะ ครั้งแรกที่รู้จักคำว่า 'อกหัก' TT
แต่ใช่ว่าจะเลิกนะครับ ผมก็ยังตื๊อเค้าอยู่ดี ทีนี้ เพื่อนคนนึงมันคงเห็นโอกาส เลยยุผมว่า 'รักเค้าจริงมั้ย? ถ้ารักต้องทำตามที่กูบอก' แรก ๆ ก็ไม่ยอมหรอกครับ แต่เพื่อนคนนั้นมันขู่ว่าจะไม่ให้เข้ากลุ่ม ผมเลยจำใจ TT
ครั้งแรกไม่เท่าไหร่ครับ แต่ครั้งที่สองนี่สิ แรงขนาดไหน ก็ขนาดที่ว่าเค้าพาเพื่อนไปที่ตู้โทรศัพท์เลยครับ ดีที่เค้าไม่เอาเรื่องนะ ไม่งั้นโดนทัณฑ์บนไปแล้ว
ตั้งแต่นั้นมา ผมกับเค้าเลยมึน ๆ ตึง ๆ ไปหลายปี ชอบน่ะชอบ แต่เพราะสำนึกในบาปผิดครั้งนั้นทำให้ผมไม่กล้าแม่แต่จะขอโทษ
ขึ้นป.6 ผมก็เขียนกระดาษว่าชอบ แล้วสอดไว้ที่บอร์ดหน้าห้องเค้า แต่ก็แห้วตามเคยครับ เค้าไม่สนเรื่องแฟนเลย
พอจบจากรร.ประถม ผมก็ไม่ได้เจอเค้าอีก จนจะขึ้นม.4 ถึงจะเจอ แต่ก็แค่สวนกันเองครับ
จนม.6 ผมก็ได้ FB เค้า เลยลองแอดไป ตอนแรกก็นึกว่าจะไม่รับ หรือบล็อคผมไปเลย เพราะผมคิดเอาเองว่ายังโกรธอยู่แน่ ๆ กอปรกับเคยโพสต์อวยพรวันเกิด แต่ก็เฉย เลยไม่ได้คุยกันเลยครับ
จนมาหลังสงกรานต์ปีนี้ ผมปรึกษาเพื่อนเรื่องจะขอโทษเค้า มันก็บอก 'อยากขอโทษก็ขอ' ผมเลย IB ไปขอโทษเค้า
เช้ามาเปิดเฟส อ่านข้อความ แค่เค้าส่งมาก็ดีใจแล้ว พอเค้าบอก 'ไม่เคยคิดโกรธเลยนะ' ผมงี้น้ำตาจะไหล
ก็ขนาดที่ว่าเคยแกล้งแรงมาก ๆ แต่ยังพูดดีกะผมเหมือนเดิม แพ้ผู้หญิงแบบนี้ครับ พูดเลย
แต่พอเค้าตอบ ผมก็เริ่มลามปาม ขุดโพสต์ แท็กเฟสรัว ๆ จนโดนเค้าบล็อค TT
แต่ยังดีนะครับที่ปลดบล็อคให้ ผมลืมนึกไปว่าช่วงนี้เค้าเรียนหนัก(เรียนครู) ตอนนี้ก็ยังไม่สบายใจที่ไปตอแยเค้าอยู่นะ
เรื่องตอนป.5 ทำให้ผมต้องโกหกตัวเองว่าไม่ได้ชอบ ไม่ได้คิดอะไรแล้ว เพราะความไม่กล้าของผม ผมเลยแสร้งทำเป็นไม่สนใจ แล้วผมก็รู้แล้วว่า
13-14 ปีมานี้
ผมมีแค่รักเดียว นั่นคือเค้าครับ...
แต่ไม่กล้าบอก TT