เราคบกับแฟนมา 9 เดือน ปกติแฟนเรามี 2 เฟส อีกเฟสนึงมันให้รหัสเรา แต่อีกเฟสนึงเมื่อก่อนมันไม่ค่อยเล่น
แต่ช่วงหลังๆมันเล่นเฟสสำรองบ่อย เราเลยถามมัน ทำไมออนแต่เฟสนี่มันก็บอก คุยแต่เพื่อนในเกม เราก็เชื่อมันเพราะมันแคปมาให้ดู
แต่ช่วงนั้นเรารู้สึกนอยๆมัน เราก็กลัวมันมีคนอื่นเน้อะ ด้วยความที่เราหวงมันรักมันมาก เราก็โพสประมานว่ากลัวมันมีคนอื่น...
เย็นวันนั้นวันก็งอนเรา เราก็ตามง้อมา2 วัน ง้อในเฟสมันก็ไม่ตอบสนองเรา โทไปก็ไม่รับสักสาย เราก็ง้อเรื่อยๆด้วยความที่เราโกรธมากที่มันไม่ตอบอะไรเราเลย เราก็ถามมันไปว่า เอาไง จะเลิกไม่เลิก มันก็ตอบมา เลิกไปๆ คำเดียวรู้เรื่องไม่ต้องถามมาก เราก็โอเคแต่ตอนนั้นโกรธอยู่นะ
พอมาอีกวันนีง เรารู้ว่ามันมีคนคุยใหม่ เจอกันที่ร้านน้ำชา มันเดินเข้าไปขอเฟสเค้า
มันบอกกับเราว่า มันเบื่อเราที่เราคิดว่ามันมีคนอื่น มันบอกว่า คนนั้นแคร์มันดีกว่าเรา
เราก็ผิดนะที่หาว่ามัน แต่ทำไมเบื่อแล้วต้องไปหาคนอื่นหรอ ต้องนอกใจหรอ ไม่รักกันจริงนี่หว่า
เราก็ตามไปง้อมันถึงบ้าน เรายื้อมันง้อมันเต็มที่ เราไม่ไหวเรารู้สึกเราขาดไม่ได้ เราร้องไห้ทรุดลงตรงหน้ามัน มันก็บอกไม่ดี กลับบ้านไป
เราก็ทำใจแล้ว เราผิดที่เรามันน่าเบื่อ ไม่คิดไตร่ตรองให้ดี เราสมควรโดนเทใช่มั้ย

.
.
.
ตอนนี้มันคบกับคนนั้นแล้ว เราพึ่งรุ้ว่า 9 เดือนไม่เคยมีความหมาย 9เดือนที่ดูแลกันมาพังลงง่าย
มันเป็นคนแรกที่เรายอมใหุ้กอย่างทั้งตัวและใจ ตอนนี้นึกถึงบ้างเจ็บบ้าง แต่ก็โอเค
เราสมควรโดนเทใช่มั้ย ?
แต่ช่วงหลังๆมันเล่นเฟสสำรองบ่อย เราเลยถามมัน ทำไมออนแต่เฟสนี่มันก็บอก คุยแต่เพื่อนในเกม เราก็เชื่อมันเพราะมันแคปมาให้ดู
แต่ช่วงนั้นเรารู้สึกนอยๆมัน เราก็กลัวมันมีคนอื่นเน้อะ ด้วยความที่เราหวงมันรักมันมาก เราก็โพสประมานว่ากลัวมันมีคนอื่น...
เย็นวันนั้นวันก็งอนเรา เราก็ตามง้อมา2 วัน ง้อในเฟสมันก็ไม่ตอบสนองเรา โทไปก็ไม่รับสักสาย เราก็ง้อเรื่อยๆด้วยความที่เราโกรธมากที่มันไม่ตอบอะไรเราเลย เราก็ถามมันไปว่า เอาไง จะเลิกไม่เลิก มันก็ตอบมา เลิกไปๆ คำเดียวรู้เรื่องไม่ต้องถามมาก เราก็โอเคแต่ตอนนั้นโกรธอยู่นะ
พอมาอีกวันนีง เรารู้ว่ามันมีคนคุยใหม่ เจอกันที่ร้านน้ำชา มันเดินเข้าไปขอเฟสเค้า
มันบอกกับเราว่า มันเบื่อเราที่เราคิดว่ามันมีคนอื่น มันบอกว่า คนนั้นแคร์มันดีกว่าเรา
เราก็ผิดนะที่หาว่ามัน แต่ทำไมเบื่อแล้วต้องไปหาคนอื่นหรอ ต้องนอกใจหรอ ไม่รักกันจริงนี่หว่า
เราก็ตามไปง้อมันถึงบ้าน เรายื้อมันง้อมันเต็มที่ เราไม่ไหวเรารู้สึกเราขาดไม่ได้ เราร้องไห้ทรุดลงตรงหน้ามัน มันก็บอกไม่ดี กลับบ้านไป
เราก็ทำใจแล้ว เราผิดที่เรามันน่าเบื่อ ไม่คิดไตร่ตรองให้ดี เราสมควรโดนเทใช่มั้ย
.
.
.
ตอนนี้มันคบกับคนนั้นแล้ว เราพึ่งรุ้ว่า 9 เดือนไม่เคยมีความหมาย 9เดือนที่ดูแลกันมาพังลงง่าย
มันเป็นคนแรกที่เรายอมใหุ้กอย่างทั้งตัวและใจ ตอนนี้นึกถึงบ้างเจ็บบ้าง แต่ก็โอเค