คำเตือนที่ 1. ถ้าอยากได้สาระความรู้เรื่องราวเกี่ยวกับประเทศเวียดนามเช่น ประวัติ อากาศ บลาๆๆ คุณอย่าคาดหวังอะไรกับเรื่องที่เราจะเล่าเพราะเราเชื่อว่าเรื่องพวกนั้นถามพี่พันกับลุงวิกิไม่ก็ป้ากูลเอาก็ได้
•คำเตือนที่ 2. เจียดเวลาซ่อนตาดำมาเขียนไดอารี่(ไม่ขอเรียกว่ารีวิวเพราะ....คิดไม่ออกว่ะเอาเป็นว่าไปอ่านเอาเอง)นี้โดยเฉพาะเนื่องจากอยากเที่ยวฟรี#WellTravelledinTaipei#HerschelSupply
•คำเตือนที่ 3. อย่าเอาอะไรที่เราเขียนลงในนี้ไปอ้างอิงเป็นอันขาดเพราะมันไร้สาระ55555
•คำเตือนที่ 4. มีคำหยาบคายปนอยู่เล็กน้อยเพื่ออรรถรส เราพยายามจะเลี่ยงให้ได้มากที่สุดเท่าที่ทำได้เเล้ว
•คำเตือนสุดท้าย (หากเราคิดอย่างอื่นออกคำเตือนอันนี้จะกลายเป็นอันที่ 5) รูปที่เอาลงมีทั้งที่เราถ่ายเองเเละคุณเพื่อนถ่ายเเต่ที่เราเเน่ใจคือภาพที่ไม่ชัดอ่ะมันถ่าย ที่สำคัญคือมันเป็นกล้องของเราดังนั้นเราจึงไม่จำเป็นต้องให้เครดิตมันก็ได้ จบป๊ะ!!
•คำเตือนสุดท้าย (หากเราคิดอย่างอื่นออกคำเตือนอันนี้จะกลายเป็นอันที่ 6) ไดอารี่นี้เหมอะสำหรับผู้คนทั่วไปที่มีวิจารณะ UFO ในการชมเเละนักศึกษาจบใหม่ยังหางานไม่ได้พร้อมกับภาษาที่สองถึงขั้นห่วยบรมพร้อมกับ(ยังๆยังไม่จบ)ความคิดในหัวว่า “กรูจะเอายังไงกับชีวิตดี” >>เราเเค่อยากสื่อว่าเราไม่จำเป็นต้องมั่นใจในสเกลภาษาที่สองของตนเต็มร้อยจึงจะตัดสินใจไปเที่ยวได้
•คำเตือนสุดท้าย (หากเราคิดอย่างอื่นออกคำเตือนอันนี้จะกลายเป็นอันที่ 7) ภาษาที่เราใช้อาจจะสะกดผิดบ้าง ถูกบ้าง เป็นตัวเลขบ้างล่ะ เป็นตัวอักษรตอนที่ขี้เกียจกดเปลี่ยนภาษาบ้างล่ะ ทัพศัพท์บ้างล่ะ เว้นวรรคตามอารมณ์บ้างล่ะ......เอาเป็นว่าอย่าใส่ใจกับมันมากนักเเบกไปก็หนักเปล่าๆปล่อยวางเซ็นเซอร์จับผิดในตัวคุณลงซะเเล้วจะรู้ว่า.....บางคำ(เป็นส่วนใหญ่)เราก็สะกดถูกนะเฟ้ยยยย
1. สาเหตุของทริปนี้ก็...ไม่มีไรมาก
ต้องบอกก่อนเลยว่าเราพึ่งจะเรียนจบมาเลยยังไม่มีงานจริงๆจังๆทำนั่นหมายถึงเงินเดือนอ่ะไม่มีแน่ๆ ดังนั้นเงินที่เราเอามาเที่ยวทั้งหมดจึงมาจาก...เงินเก็บ?? ทั้งสิ้น ที่ได้มาจากการที่พ่อใช้ให้ไปซื้ออะไหล่รถต่างๆ ขับรถส่งน้ำมัน บลาๆและทุกครั้งพ่อจะให้เงินเผื่อเอาไว้จากราคาอะไหล่หรือราคาน้ำมันประมาณพันกว่าๆบวกลบแล้วแต่อารมณ์เราก็เก็บสะสมตังค์ทอนส่วนต่างนั้นมาเรื่อยๆ(ไม่เคยคืนและไม่คิดจะคืน5555)โดยที่อยู่บ้านแทบไม่มีค่าใช้จ่ายอะไรเลยบ้านก็ไม่ต้องเช่าข้าวก็ไม่ต้องซื้อบวกกับอยู่บ้านเกินหนึ่งเดือนไม่ได้มันจะไซโคซะก่อนเลยเปิดเน็ตหาตั๋วเล่นๆ(เป็นนิสัยส่วนตัวชอบเปิดดูเป็นประจำ5555)แล้วก็เจอเข้ากับน้องนกน้อยที่ไป-กลับโฮจิมินห์สองพันนิดๆบวกทุกอย่างแล้วซึ่งถูกมากกกก จัดสิคะรออะไร ตอนแรกก็กะว่าจะไปคนเดียวแล่ะ เพราะคิดว่าเกือบสิบวันคงไม่มีใครหลวมตัวมากับชั้นหรอก เเต่อยู่ๆหน้าอีคุณเพื่อนคนนึงก็ลอยขึ้นมา มันก็อยู่บ้านนี่หว่า(ว่างงานพอกัน)
ตอนแรกก็คิดว่ามันคงเซย์โนแล่ะเพราะมันก็เรื่องมากในการกินอยู่พอตัว (ไม่ใช่ใส่เสื้อผ้าชุดเดียวหลายวันได้เหมือนข้าพเจ้า5555) และมันก็รับรู้กิตติศัพท์เรื่องรสนิยมส่วนตัว??ของเรามาพอสมควร ว่าถ้ามากับเรานั้นอนาคตจะเจออะไร แต่ผิดคาดจ้าาาานางเซเยสสสสเราก็เลยเกริ่นๆไปว่า “มากับกรูเมิงรู้นะว่าจะเจออะไรไม่ใช่ทริปเก๋ไก๋ไฮโซแน่นอนเพราะเราจะไปแบบโลโซมากกก” ตอนแรกนางกะจะเอากระเป๋าลากมาจ้า เจ้เลยบอก “โนววววว์ห้ามเด็จขาดเราต้องแบกเเพคโอลี่ งั้นเอางี้กรูถอยกระเป๋าของจริงมาแล้วเพราะงั้นเมิงสามารถยืมกระเป๋าก็อปของกรูได้เเต่บอกไว้ก่อนเลยเมิงปวดหลังแน่เตรียมตัวโลดดดด” นางก็คิดนิดนึงแต่ก็บอกโอเค (ดีกว่าซื้อกระเป๋าเอง) และบอกว่ากรูอ่านสือมานานอยากลีเเลคพอดี และก็เป็นอันตกลง จากนั้นก็ไล่นางไปทำพาสปอร์ตด้วยความเร็วสูง เราก็เลยรีบจองอย่างไว (กลัวมากว่าจะเต็มก่อน)
สองคนก็จกไปสี่พันกว่าๆ อีนั่นมันไม่มีตังค์ตอนนี้เลยบอกให้เราสำรองไปก่อนเราก็เคๆได้ๆแต่ถ้าคุณเมิงแคนเซิลยังไงเมิงก็ต้องจ่ายค่าตั๋วกรูนะ5555 (ไม่งกเลยนะจุดๆนี้555) นางกะบอกเอออไม่เเคนเซิลหรอก.....นั่นแลที่มาที่ไปของทริปนี้ ยัง....ยัง..ถ้าคุณคิดว่าปัญหาทั้งหมดจะจบลงแล้ว และทริปนี้ก็จะวาร์ปไปตอนที่เราบินเลย...ไม่ค่ะกว่าเราจะได้บินมีเรื่องดาราม่ามากมายล้านแปด ทั้งเรื่องที่ว่ายังไม่มีการมีงานทำเลยหาแต่เที่ยว หาเงินเองไม่ได้ดีแต่ใช้ตังค์ (จากเพื่อนบ้านผู้หวังดี?) ทั้งความเป็นห่วงมากมายล้านแปดจากบรรดาบิดามารดรจนเกือบที่จะทำให้ทริปนี้เกือบล่มมาแล้ว เออลืมบอกไปปัญหาทุกอย่างที่เล่ามาเกิดขึ้นจากฝั่งเพื่อนผู้น่ารักที่ร่วมทริปกับข้าพเจ้าทั้งนั้นนะไม่ใช่จากทางฝั่งเรา ส่วนเราอ่ะหรอปัญหาทุกอย่างที่กล่าวมาหาได้สร้างความรำคาญให้กับตัวข้าไม่ นั่นเพราะ....
วันที่ 20 เมษา ณ.สนามบินดอนเมือง
“แม่....โทรศัพท์ติดต่อไม่ได้ซักอาทิตย์นะ หนูจะไปเวียดนาม...มีไรเร่งด่วนทักไลน์มา......แค่นี้เด้อ....จะบินละ.....”
ปล.เราบินวันที่ 20 เมษา แต่เราออกมาจากบ้านมาตั้งแต่คืนวันที่ 16 มาสอบโทอิกและอยู่ยาวจนถึงวันที่ 20 โดยอาศัยห้องอันแสนสะอาด??ของเพื่อนที่คลอง 15
นี่เเผนที่นะหวังว่าคงดูออก เพราะบอกเลยเราดูเเล้วงง
ไดอารี่7วันในโฮจิมินห์-ดาลัด-มุยเน่ฉบับคนงบน้อยมีเวลาเเละ:)ว่างงาน(เเบบฉบับใช้ภาษาคนพูดเเค่20%ที่เหลือกายเอ๊ยใจล้วนๆ)
•คำเตือนที่ 2. เจียดเวลาซ่อนตาดำมาเขียนไดอารี่(ไม่ขอเรียกว่ารีวิวเพราะ....คิดไม่ออกว่ะเอาเป็นว่าไปอ่านเอาเอง)นี้โดยเฉพาะเนื่องจากอยากเที่ยวฟรี#WellTravelledinTaipei#HerschelSupply
•คำเตือนที่ 3. อย่าเอาอะไรที่เราเขียนลงในนี้ไปอ้างอิงเป็นอันขาดเพราะมันไร้สาระ55555
•คำเตือนที่ 4. มีคำหยาบคายปนอยู่เล็กน้อยเพื่ออรรถรส เราพยายามจะเลี่ยงให้ได้มากที่สุดเท่าที่ทำได้เเล้ว
•คำเตือนสุดท้าย (หากเราคิดอย่างอื่นออกคำเตือนอันนี้จะกลายเป็นอันที่ 5) รูปที่เอาลงมีทั้งที่เราถ่ายเองเเละคุณเพื่อนถ่ายเเต่ที่เราเเน่ใจคือภาพที่ไม่ชัดอ่ะมันถ่าย ที่สำคัญคือมันเป็นกล้องของเราดังนั้นเราจึงไม่จำเป็นต้องให้เครดิตมันก็ได้ จบป๊ะ!!
•คำเตือนสุดท้าย (หากเราคิดอย่างอื่นออกคำเตือนอันนี้จะกลายเป็นอันที่ 6) ไดอารี่นี้เหมอะสำหรับผู้คนทั่วไปที่มีวิจารณะ UFO ในการชมเเละนักศึกษาจบใหม่ยังหางานไม่ได้พร้อมกับภาษาที่สองถึงขั้นห่วยบรมพร้อมกับ(ยังๆยังไม่จบ)ความคิดในหัวว่า “กรูจะเอายังไงกับชีวิตดี” >>เราเเค่อยากสื่อว่าเราไม่จำเป็นต้องมั่นใจในสเกลภาษาที่สองของตนเต็มร้อยจึงจะตัดสินใจไปเที่ยวได้
•คำเตือนสุดท้าย (หากเราคิดอย่างอื่นออกคำเตือนอันนี้จะกลายเป็นอันที่ 7) ภาษาที่เราใช้อาจจะสะกดผิดบ้าง ถูกบ้าง เป็นตัวเลขบ้างล่ะ เป็นตัวอักษรตอนที่ขี้เกียจกดเปลี่ยนภาษาบ้างล่ะ ทัพศัพท์บ้างล่ะ เว้นวรรคตามอารมณ์บ้างล่ะ......เอาเป็นว่าอย่าใส่ใจกับมันมากนักเเบกไปก็หนักเปล่าๆปล่อยวางเซ็นเซอร์จับผิดในตัวคุณลงซะเเล้วจะรู้ว่า.....บางคำ(เป็นส่วนใหญ่)เราก็สะกดถูกนะเฟ้ยยยย
1. สาเหตุของทริปนี้ก็...ไม่มีไรมาก
ต้องบอกก่อนเลยว่าเราพึ่งจะเรียนจบมาเลยยังไม่มีงานจริงๆจังๆทำนั่นหมายถึงเงินเดือนอ่ะไม่มีแน่ๆ ดังนั้นเงินที่เราเอามาเที่ยวทั้งหมดจึงมาจาก...เงินเก็บ?? ทั้งสิ้น ที่ได้มาจากการที่พ่อใช้ให้ไปซื้ออะไหล่รถต่างๆ ขับรถส่งน้ำมัน บลาๆและทุกครั้งพ่อจะให้เงินเผื่อเอาไว้จากราคาอะไหล่หรือราคาน้ำมันประมาณพันกว่าๆบวกลบแล้วแต่อารมณ์เราก็เก็บสะสมตังค์ทอนส่วนต่างนั้นมาเรื่อยๆ(ไม่เคยคืนและไม่คิดจะคืน5555)โดยที่อยู่บ้านแทบไม่มีค่าใช้จ่ายอะไรเลยบ้านก็ไม่ต้องเช่าข้าวก็ไม่ต้องซื้อบวกกับอยู่บ้านเกินหนึ่งเดือนไม่ได้มันจะไซโคซะก่อนเลยเปิดเน็ตหาตั๋วเล่นๆ(เป็นนิสัยส่วนตัวชอบเปิดดูเป็นประจำ5555)แล้วก็เจอเข้ากับน้องนกน้อยที่ไป-กลับโฮจิมินห์สองพันนิดๆบวกทุกอย่างแล้วซึ่งถูกมากกกก จัดสิคะรออะไร ตอนแรกก็กะว่าจะไปคนเดียวแล่ะ เพราะคิดว่าเกือบสิบวันคงไม่มีใครหลวมตัวมากับชั้นหรอก เเต่อยู่ๆหน้าอีคุณเพื่อนคนนึงก็ลอยขึ้นมา มันก็อยู่บ้านนี่หว่า(ว่างงานพอกัน)
ตอนแรกก็คิดว่ามันคงเซย์โนแล่ะเพราะมันก็เรื่องมากในการกินอยู่พอตัว (ไม่ใช่ใส่เสื้อผ้าชุดเดียวหลายวันได้เหมือนข้าพเจ้า5555) และมันก็รับรู้กิตติศัพท์เรื่องรสนิยมส่วนตัว??ของเรามาพอสมควร ว่าถ้ามากับเรานั้นอนาคตจะเจออะไร แต่ผิดคาดจ้าาาานางเซเยสสสสเราก็เลยเกริ่นๆไปว่า “มากับกรูเมิงรู้นะว่าจะเจออะไรไม่ใช่ทริปเก๋ไก๋ไฮโซแน่นอนเพราะเราจะไปแบบโลโซมากกก” ตอนแรกนางกะจะเอากระเป๋าลากมาจ้า เจ้เลยบอก “โนววววว์ห้ามเด็จขาดเราต้องแบกเเพคโอลี่ งั้นเอางี้กรูถอยกระเป๋าของจริงมาแล้วเพราะงั้นเมิงสามารถยืมกระเป๋าก็อปของกรูได้เเต่บอกไว้ก่อนเลยเมิงปวดหลังแน่เตรียมตัวโลดดดด” นางก็คิดนิดนึงแต่ก็บอกโอเค (ดีกว่าซื้อกระเป๋าเอง) และบอกว่ากรูอ่านสือมานานอยากลีเเลคพอดี และก็เป็นอันตกลง จากนั้นก็ไล่นางไปทำพาสปอร์ตด้วยความเร็วสูง เราก็เลยรีบจองอย่างไว (กลัวมากว่าจะเต็มก่อน)
สองคนก็จกไปสี่พันกว่าๆ อีนั่นมันไม่มีตังค์ตอนนี้เลยบอกให้เราสำรองไปก่อนเราก็เคๆได้ๆแต่ถ้าคุณเมิงแคนเซิลยังไงเมิงก็ต้องจ่ายค่าตั๋วกรูนะ5555 (ไม่งกเลยนะจุดๆนี้555) นางกะบอกเอออไม่เเคนเซิลหรอก.....นั่นแลที่มาที่ไปของทริปนี้ ยัง....ยัง..ถ้าคุณคิดว่าปัญหาทั้งหมดจะจบลงแล้ว และทริปนี้ก็จะวาร์ปไปตอนที่เราบินเลย...ไม่ค่ะกว่าเราจะได้บินมีเรื่องดาราม่ามากมายล้านแปด ทั้งเรื่องที่ว่ายังไม่มีการมีงานทำเลยหาแต่เที่ยว หาเงินเองไม่ได้ดีแต่ใช้ตังค์ (จากเพื่อนบ้านผู้หวังดี?) ทั้งความเป็นห่วงมากมายล้านแปดจากบรรดาบิดามารดรจนเกือบที่จะทำให้ทริปนี้เกือบล่มมาแล้ว เออลืมบอกไปปัญหาทุกอย่างที่เล่ามาเกิดขึ้นจากฝั่งเพื่อนผู้น่ารักที่ร่วมทริปกับข้าพเจ้าทั้งนั้นนะไม่ใช่จากทางฝั่งเรา ส่วนเราอ่ะหรอปัญหาทุกอย่างที่กล่าวมาหาได้สร้างความรำคาญให้กับตัวข้าไม่ นั่นเพราะ....
วันที่ 20 เมษา ณ.สนามบินดอนเมือง
ปล.เราบินวันที่ 20 เมษา แต่เราออกมาจากบ้านมาตั้งแต่คืนวันที่ 16 มาสอบโทอิกและอยู่ยาวจนถึงวันที่ 20 โดยอาศัยห้องอันแสนสะอาด??ของเพื่อนที่คลอง 15