เกลียดไม่ลง (คนที่ยังรัก)

นี่เป็นเรื่องจริงที่ธรรมดาเรื่องนึงที่ใครหลายคนอาจเคยเจอหรือเคยเป็น..
เรื่องมีอยู่ว่าเราชอบเพื่อนคนนึงซึ่งตอนนั้นเราเข้ามหาลัยปี1 ช่วงที่เรารู้จักกันคือตอนที่โดนรับน้อง ตอนนั้นเราก็ไม่ได้คิดอะไรกับเค้านะเพราะเราก็มีคนที่เราชอบอยู่แล้ว แต่พอเวลาผ่านไปได้สักพักเราเริ่มรู้สึกว่ามันมีสายตาแปลกๆจากเค้า เริ่มรู้สึกว่าทำไมผู้ชายคนนี้ชอบมาอยู่ใกล้เรา ชอบมานั่งข้างเราแต่เราก็ไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเองไงว่าเค้าชอบเราคิดแค่ว่าเค้าอาจเห็นว่าเราไม่ค่อยคุยกับใครเลยอยากจะชวนเราคุยก็ได้ จนกระทั้งเข้าอาทิตย์สุดท้ายของการโดนรับน้องตอนนั้นเพื่อนๆก็จะแลกเบอร์กันเราก็ไปขอเบอร์คนนั้นคนนี้ไปเรื่อย แต่เค้าก็ไม่ได้มาขอเบอร์เรา เราก็ไม่ไปขอเบอร์เค้า (เก๊กใส่กันอยู่) จนจะกลับบ้านแหละเค้าก็พูดขึ้นมา "แกขอเบอร์แกหน่อย" เพื่อนเค้าที่มาจากโรงเรียนเดียวกันก็แซว "จะเอาเบอร์เค้าไปทำมั้ย" เค้าก็ตอบเพื่อนเค้ากลับไป "กูจะโทรไปจีบ" คือตอนนั้นความรู้สึกแบบ นี่พูดจริงพูดเล่นเนี้ย? แต่เราก็ให้เบอร์เค้าไปนะก็เพื่อนกันจะมีเบอร์กันก็ไม่แปลกใช่ป่ะ.. หลักจากนั้นก็แยกย้ายกันกลับบ้านไป 4 ทุ่มของวันนั้นอยู่ๆก็มีเบอร์แปลกๆ โทรมา (เราไม่ได้เมมชื่อเค้าไว้) ก็รับสายไปเราไม่รู้ว่าใครก็ถามไปว่าใครจนเรารู้แล้วว่าเป็นเค้าก็คุยกันเรื่องทั่วไป จนจะวางสายแหละเค้าก็พูดขึ้นมาว่า "พรุ่งนี้ใส่กระโปรงยาวไปนะ" เราก็งงว่าทำไมต้องใส่กระโปรงยาวไปว่ะเลยถามกลับไปว่าทำไมต้องใส่กระโปรงยาว? เค้าก็ตอบกลับมาว่า "เป็นห่วงเวลาลมมันพัดกลัวกระโปรงแกจะเปิด" เราก็อ่อเข้าใจแหละก็ตอบเค้าไปว่า "โอเคเดียวจะใส่ให้คุมตาตุ่มไปเลย" เค้าก็หัวเราะเราก็วางสายไป ทุกอย่างจากวันนั้นก็เป็นปกติดีเหมือนเดิมทุกอย่าง เค้าก็โทรหาเราปกติทุกวันเหมือนเดิม (เรายังเป็นเพื่อนกันอยู่ แต่เราก็มีหวั่นไหวกับเค้ามั่ง) จนวันนึงเหมือนว่าเรากับเค้าจะไม่เข้าใจกันด้วยเรื่องอะไรสักอย่างเนี้ยแหละแต่เราก็ไม่รู้ว่ามันคือเรื่องอะไรจนตอนนี้เรายังไม่รู้ว่าเรื่องที่เราไม่เข้าใจกันตอนนั้นมันคือเรื่องอะไร แล้วเค้าก็ไม่ได้โทรหาเราอีกเลยหลังจากวันนั้น เวลาผ่านไป 2 วันเราเริ่มรู้สึกว่ามันไม่ใช่แหละตัดสินใจโทรหาเค้าเองเลย โทรไปเค้าก็รับปกตินะแต่ที่มันไม่ปกติคือน้ำเสียงที่เค้าคุยกับเรามันเหมือนคนไม่เต็มใจที่จะคุยด้วย เราก็ถามเค้าปกติเหมือนเดิมแต่มันก็แบบถามคำตอบคำ เราเลยตัดสินใจถามไปตรงๆ เลยว่าเป็นอะไรทำไมไม่เห็นโทรมาหาเลยเป็นไรป่าว? เค้าก็ตอบกลับมาสั้นๆว่าไม่ได้เป็นไรแล้วตัดบทด้วยคำว่า "แค่นี้ก่อนนะพ่อเรียก" แล้ววางสายโดยที่เรายังไม่ได้พูดอะไรสักคำ เลยคิดแล้วแหละอืมเค้าคงไม่อยากคุยกับเราแล้วแหละ เค้าไม่อยากคุยก็ไม่ต้องไปยุ่งกะเค้า เราก็ใช้ชีวิตของเราปกติทุกวัน จนกระทั้งช่วงปิดเทอมใหญ่จะขึ้นปี 2 อยู่ๆเค้าก็แชทมาหาเราในเฟสเราก็คุยกับเค้าปกติเหมือนเพื่อนคนนึกแล้วเค้าก็ขอพินบีบีเรา เราก็ให้เค้าไปไม่ได้คิดอะไรก็แค่เพื่อนขอพิน หลังจากนั้นเค้าก็ทักบีมาหาเราตลอด ทั้งถามโน้นนี่นั้น เป็นห่วงบ้าง คิดถึงบ้าง แต่เราก็ไม่อยากคิดอะไรไงเค้าถามอะไรเราก็ตอบเค้ากลับไป เค้าหยอดอะไรมาเราก็หยอดเค้ากลับไป จนเรารู้สึกว่ามันเริ่มไม่ใช่แค่เพื่อนเค้าคุยกันแหละเลยถามเค้าไปตรงๆว่าคิดอะไรกับเรารึป่าว? เค้าก็ตอบว่า "คิด..คิดถึงแกอ่ะ" คือตอนนั้นคิดในใจนี้กูถามจริงนะจะมาเล่นตลกอะไรของ ก็ถามเค้าใหม่ว่า "แกเราถามแกจริงนะเนี้ยว่าแกคิดอะไรกับเราป่าวตอบมาดีๆ ดิจะมาตลกอะไร" เค้าก็ตอบกลับมา "ก็คิดถึงจริงๆ แล้วแกล่ะคิดอะไรกลับเรา" เราก็แบบอืมกวนว่ะเลยตอบมันไป "เราก็คิดถึงแกเหมือนกัน แกคิดถึงเรามากปะ" หยอดมันกลับไปมั้งอยากรู้ว่าจะตอบมาว่ายังไง "คิดถึงมาก" เราก็อ่อจ้ะ คุยกันแบบนี้อยู่พักนึก จนมีเพื่อนเค้า (ต่างสาขา) แอดบีเราว่าเราก็รับเพื่อนเค้านะเพราะเห็นว่าเป็นเพื่อนเค้า พอรับแอดเพื่อนเค้าก็คุยกันแต่เหมือนเพื่อนเค้าจะจีบเรา เราเลยไปบอกเค้าว่า "แกเพื่อนแกจะจีบเราอ่ะคนที่เล่นบอลกับแกอ่ะ" เค้าบอกว่า "มันเจ้าชู้แกจะคบกับมันเหรอ" คิดในใจกูบอกตอนไหนว่ะว่ากูจะคบกับมันแค่บอกเฉยๆว่าเพื่อนมันมาจีบกูแค่เนี้ย เราถามเค้ากลับไปว่าแล้วจะให้บอกเพื่อนแกว่าไงดี เค้าบอกกะเราว่า "บอกมันไปว่ามีแฟนแล้ว" เออเราก็ตอบเพื่อนเค้าไปว่าเรามีแฟนแล้วแต่ดูแล้วเหมือนไม่เชื่อ เค้าถามเรากลับว่า "เราไม่เห็นเธอเดินกับใครหรือคุยกับใครเลย" พูดกับตัวเองแล้วมันไม่เชื่อกูเลยไปถามเค้า "แกเพื่อนแกมันไม่เชื่อว่ะทำไงดีอ่ะ" เค้าตอบมาว่า "บอกมันไปว่าแกเป็นแฟนกะข้าถ้ามันยังไม่เชื่อให้มันมาถามเรา" คือตอนนั้นคิดแบบเอาจริงดิพูดแบบนั้นเลยเหรอว่ะ แต่ก็ตอบเพื่อนเค้าไปแบบนั้นนะแถมยังบอกอีกว่าถ้าไม่เชื่อให้ไปถามเพื่อนแกดูดิ หลังจากนั้นเพื่อนเค้าก็หายไปไม่ได้ติดต่อกับเราอีก ส่วนเรากับเราก็ยังคุยกันปกติแล้วไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นอยู่ดีๆ เราก็ถามเค้าขึ้นมาว่า "แก..เราเป็นแฟนกันจริงๆ ป่ะว่ะ" คือในใจก็กลัวนะแต่ก็ถามไปแล้วอ่ะทำไงได้ เค้าก็ตอบเรานะ "ก็เป็นแฟนกันไงทำไมเหรอ" เราตกใจนิดหน่อย "ป่าวแค่สงสัยเฉยๆ" หลังจากนั้นเราก็เป็นแฟนกัน (โดยที่ตัวกูไม่ได้ตั้งตัว) เราเป็นแฟนกันมาได้สักพักเราก็เริ่มรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่มันไม่เหมือนเดิมคือ เราคบก็มาได้สักพักแล้วแต่ทำไมเวลาที่มีคนถาม (เพื่อนในเอก) เค้าถึงไม่บอกว่าเราเป็นแฟนกัน พอเค้าไม่พูดสถานะที่มันชัดเจนกับคนอื่นเราเป็นผู้หญิงเราจะกล้าพูดมั้ยล่ะว่าเค้าเป็นแฟนเรา ถ้าเราพูดไปแล้วถ้าเค้าไปบอกว่าเป็นแค่เพื่อนกันเราจะทำยังไงล่ะในเมื่อเค้าไม่พูดเราก็เลยไม่กล้าพูดกับใครแม้แต่เพื่อนสนิทเราก็ยังไม่บอกเลยว่าเป็นเค้า คือตอนนั้นความรู้สึกแบบน้อยใจว่ะ เสียความรู้สึกอ่ะ คือเราเป็นผู้หญิงเวลาเรามีแฟนเราก็อยากบอกให้คนรอบข้างเรารู้อ่ะว่าเรากับเค้าเป็นแฟนกัน แล้วยิ่งตอนที่เรามีปัญหากับเค้าคือแบบปรึกษาใครไม่ได้เลย ไปขอคำปรึกษาเพื่อนเราก็กลัวว่ามันจะถามว่าใครเราก็ไม่กล้าบอกอีกแหละเลยต้องเก็บปัญหานั้นมันนั่งคิดหาทางออกเอง แรกๆมันก็ยังโอเคแหละพอนานๆ เข้ามันเริ่มไม่ไหวแล้วกับสิ่งที่เราต้องเจอกับมันทุกวัน ทุกครั้งที่ตื่นขึ้นมาจะมีคำถามหนึ่งคำถามอยู่เสมอว่า "ทำไมเค้าถึงไม่บอกกับคนอื่นว่าเราเป็นแฟนกัน เค้ากลัวอะไร เค้ากลัวใครรู้รึป่าว" คำถามพวกนี้คอยกวนใจเราอยู่เสมอ จนเราเริ่มรู้สึกไม่โอเคกับมันแล้วเราเลยลองถอยออกมาอยากจะรู้ว่าเค้ารู้สึกยังไงถามวันนึงเราหายไปไม่ติดต่อ ไม่ทำเหมือนที่เคยทำ ช่วง2-3 วันแรกมันก็ดีเค้าก็ดูเป็นห่วงเป็นใยเราดีเหมือนแคร์เรานะ แต่หลังจากนั้นก็ลงเหวไปเลย เค้าไม่ทัก ไม่บีหา ไม่โทร เราก็ยิ่งรู้สึกว่ามันไม่ใช่แล้วเลยทักแชทไปหาเค้า เราก็ทักเค้าไปปกตินะถามโน้นนี่นั้นแต่ก็เหมือนตอนนั้นแหละที่อยู่ๆเค้าก็เงียบไป แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะเป็นแบบนี้เค้าตอบเรามาว่า "เรากลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมดีกว่า" ความรู้สึกตอนนั้นเหมือนมีใครมาถีบเราลงทะเลแล้วเราก็ค่อยๆ จมลงไป เราไม่ได้ตอบอะไรกลับเค้าไปได้แต่ตกใจและงงมากว่ามันเกิดอะไรขึ้นคิดในใจความฝันใช่ป่ะ เค้าก็ถามเราขึ้นมาว่า "แกโอเคอยู่มั้ย" คืออยากตอบว่า "กูไม่โอเคอ่ะ" มันก็คงทำไรไม่ได้ ตอบแบบนั้นไปจะกลับมารักกูเหมือนเดิมมั้ยล่ะมันก็คงจะไม่ ก็ตอบไปว่า "เราโอเคเป็นเพื่อนกันก็ได้ ก็ดี" และหลังจากนั้นเค้าก็ไม่เคยทักเราอีกเลย ความรู้สึกแบบเออเจ็บว่ะ คือเลิกกันไปไม่เจอกันอีกเลยมันยังจะดีซะกว่าไม่ต้องมารับรู้ไม่ต้องมาเห็นอะไรยังดีกว่า แต่ความจริงแล้วมันไม่ใช่แบบนั้นไงเราต้องเจอกันอีกนานเลย แต่ช่วงนั้นเป็นช่วงปิดเทอมใหญ่ไงเราก็ไม่ได้เจอหน้าเค้ามาหลายเดือนช่วงนั้นคิดว่าเราลืมเค้าได้แล้ว เราเป็นเพื่อนกับเค้าได้แล้วไม่ได้รู้สึกอะไร จนกระทั้งวันเปิดเทอมช่วงแรกๆ ที่เจอเค้าก็มีหวั่นๆบ้างแต่ก็ยังโอเคดีอยู่ไม่ได้รู้สึกอะไรมากมาย จนมาได้รู้ได้เห็นอะไรบ้างอย่างทำให้รู้เลยว่าสิ่งที่เราคิดตอนนั้นมันพังถลายหายไปหมดเลย คือเห็นว่าเค้าไปจีบเพื่อนในเอกเดียวกัน จีบไม่พอไปนั่งเฝ้าไปส่งเดินตามเค้าอย่างกับบอดี้การ์ด แล้วยังประกาศด้วยว่าเค้ากำลังจีบผู้หญิงคนนี้อยู่ คือมองกลับมาตอนที่เราเป็นแฟนกับเค้าคือแบบกูไม่เห็นจะทำแบบนี้บ้างเลยอ่ะความรู้สึกแบบเกลียดก็เกลียด เจ็บก็โครตเจ็บเลยแต่พูดอะไรไม่ได้ จนเพื่อนเห็นเราไม่ค่อยพูดไม่ค่อยเล่นเหมือนแต่ก่อนมันเลยถามว่าเราเป็นไรเดียวนี้ไม่ค่อยเห็นเล่นเหมือนแต่ก่อน เราก็คิดอยู่นานนะว่าจะบอกมันดีมั้ยถ้าบอกไปมันจะไปบอกกับคนอื่นมั้ยแต่ก็ตัดสินใจบอกกับมันไปว่าเรากับเค้าเคยเป็นแฟนกัน เพื่อนเรามันก็ตกใจว่าแบบตอนไหนนานยังแล้วไปเป็นแฟนกันได้ยังไง เราก็เล่าให้มันฟังหมดทุกอย่างที่ผ่านมาแล้วบอกมันว่าอย่าไปบอกใครนะ (กูขอร้อง) เพราะว่าเรื่องมันก็ผ่านมานานแล้วเราก็ไม่อยากจะไปฟื้นฝอยหาตะเข็บอะไรรื้อฟื้นไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาถ้าเค้ารู้เค้าก็คงจะไม่พอใจเรา เราก็เลยต้องปล่อยไป เพื่อนมันก็ถามว่าที่เห็นว่าไม่ค่อยคุยไม่ค่อยเล่นนี้เพราะมันไปจีบคนอื่นใช่มั้ย? เราก็ได้แต่พยักหน้าตอบมันไปเพื่อนมันก็เข้าใจเรานะ เราเลยบอกเพื่อนไปว่ามันไม่ได้รู้สึกแย่ที่เห็นเค้าไปจีบใครนะแต่มันรู้สึกแย่ที่เห็นว่าเค้าเปิดเผยกับใครต่อใครว่าเค้ากำลังจีบผู้หญิงคนนี้อยู่ ซึ่งภาพตัดมาที่เราไม่เคยได้สัมผัสกับความรู้สึกแบบนั้นเลย (กูก็อยากให้ทำแบบนั้นกับกูมั้ง) เช้าวันต่อมาเพื่อนเรามันก็บอกว่าเมื่อวานผู้หญิงคนนั้นไม่ค่อยสบาย เราก็ถามมันกลับไปว่ารู้ได้ยังไงว่าเค้าไม่สบาย เพื่อนเรามันตอบมาทำเอาเราเดินไม่ถูกเลย "ก็กูเห็นแฟนเก่าขึ้นตัสไว้ว่า ["..(ชื่อผู้หญิงคนนั้น)..ไม่สบายเป็นห่วงจังเลย"] " คืออารมณ์ตอนนั้นแบบทั้งโกธร ทั้งน้อยใจ ทั้งเจ็บใจ ทั้งแค้น ทั้งเกลียด ทั้งอยากเดินไปถามว่าตอนที่คบกับกูไม่เห็นเป็นห่วงกูออกสื่อมั้งว่ะ แต่ทำอะไรไม่ได้ไงได้แต่ตั้งหลักแล้วเดินต่อไปโดยที่หันไปพูดกับเพื่อนว่า "ช่างมันดิ" แต่ในใจแบบไอ่สัดกูอยากจะตะโกนด่าดังๆ แต่คิดว่าไม่ทำดีกว่าคนเยอะอายเค้าเดียวเค้าจะหาว่าอีนี่เป็นบ้าอะไร เลยเดินยิ้มสวยๆให้เพื่อน เวลาก็ผ่านเลยไปเราก็เห็นภาพที่เค้าเป็นห่วงผู้หญิงคนนั้นทุกวัน เห็นข้อความที่เค้าโพสต์หาผู้หญิงคนนั้นทุกวันจนตัวเราแบบ... กูจะไม่ทนแหละลบเพื่อนเลยกูจะได้ไม่ต้องเห็นอีกแค่กูเห็นที่ม. กูก็จะชักตายอยู่แล้วกูยังต้องมาเห็นที่บ้านอีกเหรอตัดสินใจแบบไม่คิดอะไรแล้วเหนื่อลบมันออกไป หลักจากที่ลบเพื่อนไปมันก็ดีขึ้นมาหน่อยอย่างน้อยเวลาที่เปิดเฟสก็ไม่เห็นข้อความมัน จนเวลาผ่านไปนานสักพักเราก็ไม่ค่อยเห็นเค้าอยู่หรือเดินตามผู้หญิงคนนั้นแล้วเราเลยถามเพื่อนว่ามันเลิกกันแล้วเหรอเดียวนี้ไม่เห็นมันอยู่กะเค้า เพื่อนเรามันก็ไปสืบมาได้ความว่า "ผู้หญิงเค้ากลับไปคบกับแฟนเก่าเค้าแล้ว แล้วผู้หญิงเค้าก็ไม่ได้ชอบมันแต่มันไปจีบเค้าเองผู้หญิงไม่ได้เล่นด้วย" พอได้ยินเพื่อนพูดแบบนั้นความรู้สึกแรกมันแบบโครตสะใจเลยอ่ะ จะเสียใจกับมันหรือจะสมน้ำหน้ามันดีคือเลือกไม่ถูกแต่มันสะใจมาก555555+ กลับบ้านมานี้แบบอย่างกะคนละคนกับเมื่อวานเลยอ่ะจากที่ก่อนหน้าแบบโลกสีเทามาวันนี้อะไรก็ดูสดใสดูดีไปหมด หลังช่วงนั้นเราก็คุยกับเค้าปกตินะแต่แค่ไม่เหมือนแต่ก่อนคุยแบบเพื่อนรวมเอกเค้าคุยกันไม่ได้คุยแบบลึกซึ่งเหมือนแต่ก่อนแต่ก็มีบ้างที่เค้าจะมาหยอดคำหวานใส่แต่เราก็ไม่ได้สนใจอะไรเราก็มีคนคุยของเราเป็นแบบนี้จนเปิดเทอมขึ้นปี 2 เทอม 2 ทุกอย่างสำหรับเราตอนนั้นปกติมากไม่ได้มีเหตุการอะไรให้ตกใจหรือเสียใจอะไรเจอหน้าเค้าเราก็ทักท้ายปกติแบบเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันนานถามตามภาษาคนเจอหน้ากันวันแรกของเทอมแล้วก็ไม่ได้มีอะไรสานต่อจนกลับมาถึงบ้านก็มีไลน์แปลกเข้ามา กดเข้าไปดูมีคนส่งสติ๊กเกอร์ให้เป็นรูปอีผู้ชายหัวทองคุกเข่ายืนช่อดอกไม้ให้พอมาดูว่าเป็นใครเท่านั้นแหละ อือออออนั้นแหละคะเจ้าเก่าเจ้าเดิม เราก็ส่งกลับไปเป็นรูปอีตัวหัวกลมๆขาวหันไปทำท่าตกใจอ่ะเหมือนเป็นคำถามว่าอะไรจะสื่ออะไร เค้าก็ส่งกลับมาเป็นรูปหัวทองส่งจูบอ่ะ เราก็ส่งอีตัวขาวที่มันยิ้มเชิดหน้ากลับไปแล้วเค้าก็ส่งอะไรกลับมานี้แหละเปิดดูแต่ก็ไม่ได้ส่งอะไรกลับไป เวลาเจอกันเค้าก็ทักเรา เราก็ทักเค้าเป็นเรื่องปกติไม่มีอะไรพิเศษ (เดียวมาต่อ)