สวัสดีนะค่ะ หนูก็เป็นเด็กม.ปลายคนนึง พึ่งเขียนกระทู้นี้เป็นครั้งเเรกหากผิดพลาดประการใดต้องขอโทษด้วยนะคะ
คือเเม่ของหนูมีหนูตอนวัยรุ่นหรือว่ายังไม่พร้อมมีนั้นเหละค่ะ ส่วนพ่อก็เป็นคนไม่ดี(เอาเป็นว่ารู้กันนะค่ะ) พอแม่รู้ว่ามีหนูเเม่ก็ทำงาน เก็บเงินเพื่อจะเอาไว้เป็นค่าทำคลอด ส่วนพ่อก็ไม่ทำอะไรเลยค่ะเล่นเเต่การพนัน เเล้วก็ทำสิ่งไม่ดีทั้งหลาย พอแม่ท้องประมาณ5-6เดือน เงินเก็บทั้งหมดก็หายไป พ่อเราเป็นคนเอาไปใช้เอาไปทำสิ่งอบายมุขทั้งหมด เเม่เราร้องไห้ เเต่ก็ต้องทน พอวันคลอดพ่อไม่ได้พาเเม่ไป รพ. ยายเราที่พาเเม่ไปยายเราเป็นคนจ่ายเงิน เเม่เรารู้สึกผิดมากๆ เเค่มีเราตอนยังเรียนอยู่ก็ทำให้ตากับยายเสียใจมากๆเเถมต้องมาดูแลเเม่อีก พอเราเริ่มโตเราจำได้เลยเราไม่เคยได้ความรักจากพ่อเลย วันๆเราเห็นเเต่ภาพพ่อบีบคอแม่ พ่อเอามีดมาไล่ฟันแม่ เราเป็นเด็กเราได้เเต่ร้องไห้ วิ่งไปบอกลุงข้างบ้าน เราทำแบบนี้บ่อยมาก พ่อเราไม่ทำอะไรเลย แม่เราทำตลอด เราจำได้เลยว่าเราถือชามข้าวไปขอข้าวลุงข้างบ้านบ่อยมาก (ลุงคนนี้ก็เป็นญาติๆเรานั้นเหละค่ะเค้าเอ็นดูเรารู้ว่าที่บ้านเราไม่มีอะไรให้เค้าพาเราไปเดินเล่นห้างไปดูหนังดูเเลเราดียิ่งกว่าพ่อด้วยซ้ำ) เราเห็นภาพที่พ่อทำร้ายแม่จนกระทั้งป.2 แม่เราทนไม่ไหว พาเราหนีมาหายาย เเต่พ่อก็มาตามมาดักรอขอร้องให้เเม่เรากลับไปแต่เเม่เราไม่ไหวเเล้ว พ่อกลัวยายมากเพราะยายซี้กับตำรวจเยอะ พ่อเลยไม่กล้าเท่าไร ตอนนั้นบ้านพ่อกับบ้านยายอยู่ใกล้กันพ่อก้จะมาดักรอเรา อุ้มเราไปบ้านพ่อเพื่อที่จะล่อเเม่ให้กลับบ้าน จนยายเราทนไม่ไหวทั้งเเจ้งตำรวจทั้งไปด่าไปว่าพ่อก็ยังไม่เลิกนิสัยนี้ ยายเลยย้ายบ้านย้ายออกไปไกลหน่อยเเต่พ่อก็ยังมาหาได้ เรากลัวพ่อมากตอนนั้นกลัวสุดแค่เห็นหน้าเราต้องวิ่งหนี ไม่รู้นะเพราะอะไรเเต่เหตุการณ์ต่างๆมันทำให้เรากลัวเขาจริงๆ มีอีกเหตุการณ์นึงที่เราจำได้ขึ้นใจเลย เเม่เราจะกลับจากที่ทำงานรถโรงงานจะส่งหน้าหมู่บ้านทุกวัน2ทุ่ม เรากับยายจะออกไปรอรับแม่เข้าบ้านทุกวันเพราะเรารู้ว่ายังไงพ่อต้องตามมา แล้วมีช่วงนึงเเม่ทำโอเลิก5ทุ่มวันเเรกๆเราก็ออกไปรับไหวเเต่วันหลังๆไม่ไหวเเล้วเลยไม่ได้ออกไปรับเเล้วสุดท้าย พ่อกับเพื่อนพ่อมาดักรอเเม่จริงๆ วันนั้นเป็นวันเงินเดือนออก พ่อเรารู้รหัสบัตรATM เพื่อนพ่อขับรถมอไซ พ่อซ้อน เเม่เราเห็นเเม่เรารีบวิ่งหนี เเต่ไม่ทันพ่อเรากระชากกระเป๋าตังเเม่เเต่เเม่ไม่ปล่อย รถก็ขับไปตัวเเม่เราถไหล(ไม่รู้ว่าเขียนถูกรึป่าวนะค่ะ)ไปกับพื้น เเผลเต็มตัว ถไหลไปได้สักระยะเเม่ก็ไม่ไหวเลยปล่อย เเม่เราเดินกลับมาบ้านยายตกใจมากเราก็ตกใจเเละเกลียดตัวเองมากเลยวันนั้น รีบพาเเม่ไปส่ง รพ. เเต่เราไม่มีรถใหญ่ตอนนั้น เรารีบไปบอกป้าเเถวบ้านให้พาเเม่ไปที เเม่เรารีบโทรไปแจ้งธนาคาร ยายรีบเเจ้งตำรวจ (เราจำไม่ได้ว่าครั้งนี้โดนจับรึป่าว้พราะเหตุการณ์ร้ายๆเกิดหลายครั้งมาก) เค้าก็ยังไม่เลิกราวีเอาเค้กมาให้เราหน้าบ้านเเต่เราไม่ออกไปเขาเอามาวางไว้ ใส่ชุดนาคมาหาเราที่บ้านให้เราออกไป เราก็ไม่ออก เพราะกลัวจริงๆ จนวันนี้เขาได้หายออกไปในชีวิตเราเเล้วเราก็ยังเห็นเขาอยู่บ้างนะแต่ไม่เคยคิดจะทักเลย เราสงสารเเม่เรามากเเม่เรารักเรามากเลยจริงๆ ส่งเสียให้ม.ต้นเรียนโรงเรียนเอกชนเราก็ตั้งใจเรียนมากเลยเกรดเราก็ไม่ได้เเย่เพราะตั้งใจเรียนเพื่อเเม่จริงๆ เเม่เราหาทุกอย่างให้มีเหมือนเพื่อนเเต่เราก็ไม่เคยร้องขออะไรเพราะรู้ว่าเเม่เหนื่อยเเต่เด็กมันก็อยากมีบ้างอ้ะนะ5555 แม่คนเดียวที่ส่งเสียเรามีบ้านมีรถให้เรามีทุกอย่างเหมือนคนอื่น เเล้วเราก็ได้เรียนม.ปลายที่โรงเรียนเอกชนอีกเช่นกัน สงสารเเม่มากเเต่แม่ยากให้เรียนเราก็ต้องเรียน เราตั้งใจเรียนจนเกรดเราขึ้นมากเราตกใจมาก เเม่เราคนนี้เข้าใจเราทุกอย่างให้อภัยทุกอย่าง
ไม่ใช่ว่าไม่รักพ่อ รักพ่อมากที่ทำให้หนูเกิดมา นี้เป็นเรื่องเดียวเเละเรื่องสุดท้ายเลยที่พ่อทำหน้าที่พ่อที่ดี

เราก็เเค่อยากมาเเชร์ประสบการณ์ที่เด็กคนนึ่งต้องผ่านอะไรร้ายๆที่สุดของชีวิตมาแล้ว ใครมีพ่อเเม่ที่อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาก็ตั้งใจเรียนกันด้วยนะรักท่านให้มากๆ นะ
*ผิดพลาดตรงไหนก็ขออภัยนะค่ะ*