รู้สึกเบื่อหน่าย ไม่อยากพูดคุยกับใคร ความรู้สึกของแม่คนหนึ่ง

ตัวเองเป็นคุณแม่ มี ลูก 3 คน คนโต 17,14,8 ขวบ
เป็นคนจุดเดือดต่ำ ขี้โมโห แต่ใจดี ร่าเริง หัวเราะง่าย ขี้สงสาร มนุษยสัมพันธ์ดี

แต่ในครอบครัว ทั้งสามีและลูกโต 2 คน ทำอะไรไม่เป็น ทุกอย่างต้องคอยกำกับกำชับ  ไม่พูดก็ทำไม่ได้ ไม่ทำ พูดมากก็รำคาญเรา

สั่งงานบ้านให้ทำ เช่นคนโต ต้องซักผ้า และเก็บผ้าก่อนตะวันตกดิน กลับมาค่ำๆเจอไม่เก็บผ้า เราก็โมโหเสียงดัง ตวาดใส่

คนที่สอง มีหน้าที่เก็บขยะ บอกให้เอาขยะไปทิ้ง ห้ามเกิน 3 วัน ต้องเปลี่ยนต้องเอาขยะไปทิ้ง ก็ไม่ทำตามหน้าที่

สามีก็ไม่สอนลูก มีแต่นิ่ง และทำอะไรไม่เป็น

วันๆเราก็บ่นแต่ลูกกับสามี จนเราเองก็อายข้างบ้านนะ เพราะเราเป็นคนเสียงดัง บ่นทีได้ยินไป 3 บ้าน แล้วบ่นทุกวัน

เอาเรื่องไปปรึกษาแม่ แม่ก็ว่าเรา บอกให้เราอดทน เลือกมาแล้วนี่จะบ่นอะไร

เอาไปปรึกษาอาจารย์ที่สั่งสอน แกก็ชมแต่แฟนว่าดี (อยู่บ้าน เปลือกสบู่ หล่นพื้นห้องน้ำ 1 เดือน ไม่เคยช่วยเก็บ)  

ปรึกษาเพื่อนก็บอกให้เราปล่อยวาง ถ้าเราปล่อยบ้านจะเป็นยังไง ไม่มีใครทำอะไรเลยสิ ของอะไรอยู่ตรงไหนของบ้านก็ไม่สอดส่อง มีบ้านไว้ซุกหัวนอน ไม่เคยช่วยดูแล

ล่าสุดที่ต้องมาเขียนกระทู้นี้ สามีส่งเพจนึงมาให้อ่าน ประมาณว่า อย่าว่า อย่าด่า อย่าบ่นลูก เราอ่านไป 30 วิ รู้สึกเบื่อหน่าย เลยพูดกลับไปว่า ทำไมไม่ช่วยสอนลูกให้มันรู้จักหน้าที่ ถ้ามันไม่ทำฝห้เราบ่น เราจะบ่นทำไม

เรารู้สึกเบื่อหน่ายเหลือเกิน ไม่อยากพูดคุยกับใครในบ้านเลย

ลูกคนเล็กเราติดเรา และเป็นลูกคนเดียวที่ได้ดั่งใจเรามาก ถามหาว่าอันนั้นอยู่ไหน อันนี้อยู่ไหน นางก็จะวิ่งไปหยิบให้ เรียนได้ดี ไม่ต้องเรียนพิเศษ มีกิจกรรมเด่นถ้าพูดชื่อก็อาจจะเคยเห็นลูกคนเล็กเราออกโททัดบ่อยๆ

เหนื่อย ไม่รู้จะปรึกษาใครแล้ว