18/04/59
มาแล้วครับ ต่อจากอันที่แล้วเนอะ ก้ออย่างที่ว่า มีทุกข์ ก้อต้องมีสุขสิ่เนอะ แต่บางทีมันอาจจะยังไม่จบเท่านั้น...
     "หรือว่ามันไม่ใช่บทเรียน?? มิ่น่า.บทเรียนที่ไหนจะสอนให้ฉันทรมานได้ขนาดนี้ เรียกว่าความรู้สึกมัน” ยยยยย!!”มากๆ เหมือนโดนหลักลงจากเหวโดยไม่ใยดีอะไรเลย รู้สึกอ่อนล้าไปหมด หมดอารมณ์ ไม่อยากทำอะไร เห้ออออ.... เหนื่อยเนอะ. แต่ก็แปลก.มันต่างกันมากระหว่างความรู้สึกของคนที่โดนเทกับคนที่เท. คนที่โดนเทกำลังรู้สึกว่าชีวิตตัวเองเศร้าหมองไปหมด มืด8ด้าน กับอีกฝ่าย ยิ่งกว่าถูกรางวัลที่1เลยก็ว่าได้.ไม่เห็นเขามานั่งซึมเศร้า.เสียใจ.สำนึกผิดอะไรเลย. ก็มีเพื่อนๆผู้คนมากมายได้เข้ามาให้กำลังใจฉัน ยังดีแค่ไหนแล้วที่มีคนเป็นห่วงเราตั้งเยอะแยะ 1เศร้าแต่ล้านกำลังใจ ฉันว่ามาลองคิดดูดีๆมันน่าจะคุ้มกันน่ะ กับที่จะต้องมานั่งร้องไห้ เสียน้ำตาไปเปล่าๆแต่ล่ะวัน นี่คงต้องได้เวลาปล่อย.ปลง.ตัดใจ.เลิกทาส เอ่ย! เลิกเศร้า (อรรถรสมั้ย!!) เออนั่นแหละจะอะไรก็แล้วแต่.คือจะต้องผ่านมันไปให้ได้!! ไม่มีทางหรอกแค่คนคนนึง รู้ว่ารัก.แต่มานั่งเศร้ามันจะได้อะไรดีขึ้นมามั้ย เขากลับมาหรอ? ลองนึกดู (อันนี้บอกตัวเอง) มันก็จริงอย่างที่ได้บอกตัวเอง แต่ในบางเวลามันก็อ่อนแอไปน่ะ จะยังไงมันขึ้นอยู่กับตัวเรา ว่าจะเดินต่อสู้ไปหรือจะถอยหลังจมปลักอยู่กับที่เดิมๆ เพื่อนๆบอกว่า”เดี๋ยวมันก็ผ่านไป...”(นี่คือกูต้องผ่านไปให้ได้ใช่มั้ยช่วงเวลา ยยยๆแบบนี้ 555) มันก็จริง แต่กว่าจะผ่าน..มันเหมือนโดนแทงทั้งเป็น(อย่าว่าเน่าน่ะใครอยู่ในฟิวนี้จะเข้าใจดี) เห้ออออ...ก็เอาเหอะ.ฉันตัดสินใจที่จะเดินต่อก็ต้องมีต่อสู้กันบ้างหล่ะกับความรู้สึกพวกนี้ แต่ฉันว่ามันก็คุ้มกันน่ะถ้าต่อสู้ไปแล้วทำให้ชีวิตเราดีขึ้นป่ะว่ะ....(สู้....เน้อออ)  #สองสตางค์ (โปรดติดตามอ่านต่อน่ะครับ ขอบคุนครับ ^^)