มังงะเก่าที่มีตาลุงเชิดหุ่นเด็กผู้หญิง(เหมือนเป็นคนจริงๆ) ใช้ชีวิตในโรงเรียนแบบปกติทั้งๆที่มีตาลุงคอยบงคับข้างหลัง

ไม่เข้าใจคนที่มโนว่าเชฟชอบนาบงเลย ดูจนถึง ep นี้เชฟก็บอกอยู่โต้งๆที่นัมซานว่าที่ชอบอะเป็นซุนเอทั้งหมด ทั้งคอยให้คำแนะนำตอนที่เพื่อนเชฟมา คอยกวน คอยคุยด้วย คอยอยู่เป็นเพื่อน ซุนเอทั้งนั้น ***ดูก็รู้ต

ตามนั้นอ้ะคับ พอดีผมจำชื่อเรื่องไม่ได้มันตั้งแต่สมัยเด็ก นึกอยากกลับมาดูไปหา ดูหงฟวยหงทุกภาคก็ไม่เจอ มันถ้าจำไม่ผิดมันจะมีตอนนึงที่สู้กะคนเชิดหุ่นตะขาบมั้งนะคับ หรือไม่ก็ ฉากที่หวงเฟยหง ใช่วิชามัดเมาอ

มีผชคนนึงคณะเดียวกันชั้นปีเดียวกัน แต่คนละสาขา ไม่รู้จักกัน ตอนเจอกันครั้งแรก ดูเค้าตะลึง ตาลุกวาว ตอนสบตาผม แต่ไม่ได้คุยไรกัน ตอนนั้นผมเดินอยู่กับรุ่นพี่แล้วเค้ากับรุ่นพี่ผมรุ้จักกันเค้าก็ทักกัน แต่ผ

ใครเคยเปลี่ยนแปรงตัวเองเพื่อใครสักคนไหมทั้งๆที่ไม่รู้เลยว่าวันข้างหน้าเราจะยังมีเขาคอยให้กำลังใจเราอยุ่หรือไหม..? #แชร์ประสบการณ์หน่อยคับ

กลุ่มเรามีกันอยู่6คน เวลาทำงานกลุ่มมักจะมีแค่เราที่ทำงานเราไม่เข้าใจว่าพวกเขาไม่สนใจมาช่วยหรือเราต้องไปบอกให้เขามาทำช่วย?และบางวันที่เป็นเวรประจำวันเราก็ต้องคอยที่จะบอกพวกเขาให้มาทำช่วยกันและเวลาพักระ

จะให้เปิดใจมีแฟนได้ไง (ไม่รู้เกี่ยวไหม) ขนาดเพื่อนรู้อะไรในตัวเรามาก ยิ่งห่าง ยิ่งเกลียด เรายิ่งรู้สึกแย่ในตัวเองทั้งๆที่เราก็เป็นเราเหมือนเดิม แต่เพื่อนมองเราเปลี่ยนไป ไม่ว่า

งาน Creative Writing เป็นเรื่องสั้นประมาณ 2000 words ค่ะ ที่คิดไว้เป็นประมาณว่า มีลุงคนนึง ปลูกต้นไม้ไว้ตั้งแต่ยังหนุ่ม คอยดูแลรดน้ำทุกวัน จากเป็นเมล็ด ผ่านไปหลายสิบปีก็กลายเป็นต้นไม้สูงใหญ่ มีเรื่อง

คือคุยเรื่องเกม กับแฟนอยู่ดีๆ ก็นึกถึงภาพเกมนี้ขึ้นมาแต่ นึกชื่อเกมไม่ออกซะที ลืมแม้กระทั่ง เกมค่ายไหน เพลงประกอบเป็นยัง หน้าโหลดแพท หน้าสร้างตัวละคร และเลิกเล่นเพราะอะไรรร @@ ลองนำข้อมูลที่พอนึกภาพออ

เอาจริงๆเราน่าจะเป็นฝ่ายผิดล่ะมั้ง คือเรากับเพื่อนคนหนึ่งก็สนิทกันมากแล้วเราก็ชอบเเบบงอนบ่อยอะไรประมาณนั้น แต่มาวันนี้โทรคุยกันแล้วเราก็แบบพูดนู่นนี่ก็ยังคุยกันไม่เคลียร์แล้วมือเราเผลอกดไปวาง แล้วก่อน