จะเขียนความคิดเห็น            ก็กลัวถูกลบ
จะเขียนถึงเพื่อนสมาชิก            ก็กลัวดราม่า
จะเขียนถึงพระ                ก็กลัวนรกกินหัว
จะเขียนถึงประชามติ            ก็กลัวผิดกฎเหล็ก
จะเขียนถึงรัฐธรรมนูญ            ก็กลัวเป็นคนเกะกะ
จะเขียนถึงประชาธิปไตย            ก็กลัวรอไม่ได้
จะเขียนถึงสองมาตรฐาน            ก็กลัวคิดไปเอง
จะเขียนถึงศาล                ก็กลัวข้อหาหมิ่น
จะเขียนถึงเศรษฐกิจ            ก็กลัวไม่สร้างสรรค์
จะเขียนถึงการทำร้ายนักท่องเที่ยว        ก็กลัวเสียภาพลักษณ์
จะเขียนถึงการแต่งตั้งญาติพี่น้อง        ก็กลัวจ้องจับผิด
จะเขียนถึงการตรวจสอบทุจริต        ก็กลัวติดคุก
จะเขียนถึงสิทธิและเสรีภาพ        ก็กลัวไม่รู้จักพอ
จะเขียนถึงเหล่า สว.ลากตั้ง        ก็กลัวตกเป็นขี้ข้านักการเมือง
จะเขียนถึงองค์กรอิสระ            ก็กลัวกลายเป็นมีอคติ
จะเขียนความจริง            ก็กลัวผิดกฎหมาย
จะเขียนต่อต้าน                ก็กลัวสร้างความขัดแย้ง
จะเขียนสนับสนุน            ก็กลัวฝืนความรู้สึก
จะเขียนเปรียบเทียบ            ก็กลัวผิดศีลธรรม
จะเขียนอวยทักษิณ            ก็กลัวเป็นทาสแม้ว
จะเขียนถึงปู                ก็กลัวเป็นคนโง่
จะเขียนถึงเสื้อแดง            ก็กลัวถูกเหมารวม
จะเขียนในเพจ                ก็กลัวอินบ๊อกซ์
ครั้นจะเขียนถึงภัยความมั่นคง        ก็กลัวภัยจะตกกับตัวเอง
เฮ้อ อย่างนี้จะเขียนอะไรได้อีกล่ะครับ เวรกรรม